Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Klokka er halv ti om kvelden på Coop OBS-butikken på Vestkanten storsenter nokre kilometer vest for Bergen sentrum. Kjøpesenteret ligg i Loddefjord, og er eit viktig trafikknutepunkt mellom byen og nabokommunane Askøy og Øygarden (sistnemnde blir på folkemunne kalla Sotra). Den svære butikken er nesten tom, sidan det berre er ein liten halvtime til den stengjer for kvelden. Det er ein heilt vanleg måndag sånn heilt på tampen av fellesferien. «Alle» er klare til å byrje i jobb igjen i næraste framtid – dei som er so heldige at dei framleis har ein jobb, eller er i stand til å vere i arbeid i det heile.

I ei av kassene sit 21 år gamle Malin, ei brunette med perleøyredobbar og eit gullsmykke med ein søt, liten, ertent dinglande «M». Ho vrir lett på seg der ho sit på stolen og følgjer nøye med på om det kjem kundar. Ho elskar intenst å sitje slik på utstilling og ekspedere kundar – og aller best har ho det i verste rushet, når ho blir massivt eksponert. Ho har ein søt, liten, lett bulande mage og ein stor, struttande bakende som er god å sitje på. Puppane er ein tanke større enn hovudet hennar, noko som gjer ho til eit uimotståeleg blikkfang. Ho elskar å jobbe i butikk, og jobbar med glede 48-timarsveker frå 1.juni til 31.august. Butikksjefen er særs gira på å gje ho fast tilsetjing til hausten. Ho bur i ei av høgblokkene lenger oppe i vegen – i denne jobben skal ho gro fast!

Dei intense, grøne auga hennar lyser opp i det ho ser ein heil gjeng nærme seg frå rulletrappa nesten hundre meter lenger borte. Alle butikkane har stengt, berre Coop OBS held framleis ope. Ho tek ein lang slurp frå dagens åttande boks med energidrikk, som ho får gratis frå sjefen sidan det er eit parti av desse boksane som skal takast av marknaden, og som difor er useljeleg. Kundane vil til og med ikkje ha dei når dei er nedsett til berre éi krone stykket.

Gjengen viser seg å vere tre jenter og tre unge menn i lyseblå pleiaruniformer og kvite bukser, tett følgt av ein mann i svart dress. Malin ser undrande på dei. Ho er vant med å sjå uniformert helsepersonell, men det er mest på dagtid og før åtte om kvelden, og dei kjem aldri i «flokk» på denne måten. Dei tek seg ei diger handlevogn kvar og strøymer inn i butikken.

Det som er underleg med dei, er at alle går med munnbind. Ikkje sidan den herlege covid-tida har Malin sett folk med munnbind på butikkar. Ho tenkjer tilbake med intens lengt, for dette var for ho reinaste drøymetida. Ho slapp å tenkje sjølv, og kunne berre lene seg tilbake i sofaen og motta ordrar frå Erna og Bent om kor mange meter avstand ho skulle halde, kor ho skulle bruke munnbind, og ikkje minst kven ho fekk lov å møte. Ho håper so inderleg at denne tida kjem tilbake igjen.

Blæra summar so herleg. Ho vrir sakte på seg og strekkjer seg i stolen so dei digre puppane står rett ut. Jenta har utvikla ein enorm blærekapasitet sidan ho byrja i stillinga 1.juni. Dopausar er umogleg i verste rushet og blir elles sterkt frårådd av sjefen. Dei tilsette skal alltid vere tilgjengelege i lokalet, og dessutan manglar deira einaste klosett sete. Ikkje ideelt for ei jente med stor rumpe og breie lår. Då held ho seg heller.

Bortsett frå denne «delegasjonen» av maskert helsepersonell, er det ingen andre i butikken. Kollegaen hennar, May-Britt, som har jobba her sidan kyrne lærte seg å fise, gjekk klokka ni. Det er Malin som har ansvar for å stengje butikken og låse. So trippar ho og den sprengfulle blæra heimatt til leilegheita i 11.etasje og tek kvelden. So er det på an igjen i morgon ettermiddag klokka 14. Ho jobbar alltid 14 til 22 – måndag til laurdag. For alltid, håper ho. Ho elskar denne jobben. Ho håper at dei snart vil byrje å kalle ho «Coop-Malin». Herregud, ho kjem til å kome om dei kallar ho det! Tenk om ho kjem midt i verste rushet! Dei raude kjakane gløder i det grelle butikklyset.

Seks pleiarar og seks fulle handlevogner kjem mot ho. Ho strekkjer seg sakte. Det sitrar i heile kroppen. Ho bit seg ømt i leppa i det ho seier «hei-hei…!!» til dei med ei lett dirrande stemme som stønnar sensuelt. Jenta byrjar å skanne varer medan ho kastar eit og anna blikk på dei. Alle pleiarane går med vakre, glitrande smykke av anten gull eller sølv – til og med gutane, som ser ein tanke feminine ut. Ingen av dei unge mennene har skjeggvekst.

Mannen i dress står og følgjer nøye med. Han er den einaste som ikkje går med munnbind, men ansiktet hans er fullstendig uttrykkslaust. Kva for ein type er han eigentleg? Han liknar på ein av desse agentane i filmserien Men in Black.

«Det blir 3789,50…!!» stønnar Malin då ho har skanna innhaldet i den fyrste av seks handlevogner. «Er du medlem…??» Ho vrir seg på stolen og bit seg ømt i underleppa. Den maskerte, bleike jenta ristar raskt på hovudet. «Vil du ha pose…??» Ho ristar igjen på hovudet, og tek fram fleire solide fleirgongsberenett. I våre dagar kostar plastposar nesten ein tiar per stykk. «Greitt, betaler du med kort…??»

Ho tek fram eit mystisk, grått kort Malin aldri har sett før. Jenta set kortet inn i kortlesaren og tastar ein femsifra kode. Aldri før har butikkjenta sett ein femsifra kode – alle har jo fire siffer. Det står godkjent på skjermen.

«Vil du ha kvitteringa…??» stønnar Malin. Jenta nikkar raskt. Ho får kvitteringa i den søte, delikate dokkeneven. So byrjar ho raskt og effektivt å laste varene opp i netta. Malin byrjar å skanne varene i neste handlevogn. Å, kor ho elskar dette! Om berre der var ei endelaus kø av fulle handlevogner framfor ho, lang som auget kunne sjå!

Klokka er ti på ti når siste handlevogna og siste kunden er ekspedert. Malin er heilt yr og småsveitt der ho sit. Mannen i dress har òg kjøpt litt varer, men det han har kjøpt bleiknar i forhold til dei enorme lassa til pleiarane – dei har omtrent kjøpt halve butikken. Malin skannar varene medan ho vrir lett og leikent på seg.

«Hihi, har heimesjukepleia byrja med livvakter no…??» spør ho ertent i det ho gjev han kvitteringa. Han har òg eit slikt grått, mystisk kort med femsifra kode.

«Dette er ikkje heimesjukepleia,» seier han stille med ein kraftig norsk-amerikansk aksent. «Ha ein fin kveld, Malin.» Han les namnet hennar på det søte, vesle namneskiltet som heng og dinglar på venstre bryst.

«Takk det same, mister…!!» seier ho og flirer so søtt. Ho vinkar til dei i det dei forsvinn i det fjerne.

Faen, ho har ikkje lyst å stengje butikken no! Men ho må diverre.

**

Det er kø i alle ledige kassar då Malin kjem på jobb 13:50 neste dag, tysdag. Kassa er allereie gjort klar til ho. Den sprengkåte, særs arbeidsviljuge jenta tek ein diger slurk frå boksen med gratis næringsdrikk og sprett lett og leikent opp på stolen. Gullsmykket og den vesle «M»-en dinglar lett og leikent mot den norsk-bleike halsgropa. Perleøyredobbane skin so vakkert i det grelle, unaturlege skinet frå lysrøyra i taket over ho.

«Ledig kasse…!!» seier ho i det ho smiler frå øyre til øyre. Minst seksten kundar vender seg mot ho og stiller seg i kø. Og stadig fleire kjem til. Slik vil det vere heilt til klokka seks – men ho håper rushet vil vare endå lenger enn det. Kanskje i all æve…!

Coop-Malin er i himmelen.

Klokka halv ti er Malin mutters åleine i det store lokalet. Utanfor er det mørkt, og alle andre butikkar er stengde. Kollegaen Tove-Merete, som har jobba der i eit par mannsaldrar, gjekk klokka ni. Ho tek ein slurk frå dagens niande boks med energidrikk. Den herleg summande blæra er på storleik med eit olympisk symjebasseng.

Akkurat då dukkar ein ny gjeng med uniformert helsepersonell opp, følgt av den mystiske, dresskledde mannen. Han nikkar til ho med sitt uttrykkslause steinansikt. Tre gutar og tre jenter, alle med munnbind, tek seg kvar si handlevogn. Det er andre folk enn dei som var her i går. Malin følgjer nøye med der ho sit og vrir på seg i kassa. Etter ei stund byrjar ho å skanne varene deira medan ho stønnar ømt og sensuelt.

«Jobbar de på ein ny sjukeheim i nærleiken…??» spør ho ei av pleiarjentene. Jenta nærast skvett, auga er redde, ho ser ut som ein hjort i langlyset på ein bil. Malin ser rart på ho ein augneblink. So trekkjer ho på skuldrene. «Okay, vil du ha pose…??» Ho ristar på hovudet og tek opp fleire solide fleirgongsberenett.

«Ikkje snakk med dei,» seier mannen på sin norsk-amerikanske aksent.

«Beklagar…!!» stønnar Malin og bit seg varsamt i leppa.

Den munnbindmaskerte gjengen med dei bleike, smykkeglitrande halsane forsvinn med raske steg ut av lokalet. Klokka er ti på ti.

**

Neste dag, midt i verste rushet, kjem ein helsefagarbeidar frå heimesjukepleia til Coop-Malin og kjøper ein Fjordlandrett og ei flaske vatn med kolsyre. Ho heiter Kristin og går kledd i ei søt, lyseblå pleiaruniform og mørkeblå bukser. Denne livlege brunetta nikkar til oppgira, oppglødde Malin, som svarer tilbake med eit lett dirrande «hei-hei…!!».

«Sei meg, Kristin…!!» byrjar Malin i det helsefagarbeidaren betaler. «Veit du om det har opna ein ny sjukeheim i området…?? Måndag og tysdag har det kome ein heil gjeng med pleiarar og handla like før stengjetid…!!»

«Hmm, det veit eg ingenting om, Malin,» svarer Kristin og tek fram ein solid fleirgongspose. «Men dei på sjukeheimar handlar aldri på vanleg butikk, dei bestiller varer via leverandør.»

«Dei gjekk i same uniform som du, og alle gjekk med munnbind…!!»

«Munnbind? Det har vi pleiarar ikkje gått med sidan covid-tida.» Kristin ser rart på ho. So ringjer vakttelefonen hennar. «Eg må gå.»

«Ha ein fin dag…!!» stønnar Malin i det Kristin tek telefonen og går derifrå med raske steg. So snur Malin seg mot neste kunde i den herleg endelause køa. «Hei-hei…!!»

Kollegaen hennar Mette, som har jobba på butikken sidan EU heitte EF, har ei dotter som jobbar på sjukeheim. I ein sjeldan roleg augneblink spør Malin ho om ho har sett desse mystiske pleiarane som kjem og handlar om kvelden. Til det svarer Mette at ho aldri er her sjølv, sidan ho alltid går klokka ni fordi ho er so gammal og sliten. Men ho kommenterer at dersom pleiarar blir sendt på butikken for å handle inn til sjukeheimen, so går dei aldri i uniformer – då trekkjer dei i «sivilkle» sidan det er uhygienisk å gå i uniform utanfor institusjonssfæren. Svaret gjer ikkje stakkars, forvirra Malin noko klokare.

Klokka halv ti kjem ein tredje delegasjon med pleiarar, òg denne gongen følgt av den mystiske mannen i dress. Han nikkar til Malin gravalvorleg i det dei går inn i det tomme lokalet.

Denne gongen greier ikkje nysgjerrige Malin å dy seg. Etter å ha skanna seks fulle handlevogner, spør ho mannen direkte:

«Sei meg, kor jobbar de eigentleg hen…??»

«Det er konfidensielt,» svarer mannen.

«Konfidensielt…?? Er det hemmelegstempla å jobbe på sjukeheim…??»

«Mind your own business, Malin,» svarer han medan dei maskerte pleiarane redde og raske er på veg ut av lokalet. So, til hennar store overrasking, tek han fram ein 500-lapp frå lommeboka si. «Slutt å spørje spørsmål.» Han landar setelen sakte ned i brystlomma hennar. «Forstått?» Ho nikkar sakte. «Good girl.»

Han går frå den lettare ekstatiske kassadama og følgjer pleiarane gjennom den mørke korridoren.

Malin vrir seg sakte på stolen. Eit dirrande stønn lyd frå den sprengkåte jenta. Her er det noko som ikkje stemmer, og ho har ein sterk mistanke om at den gjengen ikkje jobbar på sjukeheim.

So kor i alle dagar jobbar dei då?

Nede i den mørke garasjen går den dresskledde mannen og dei seks pleiarane inn i ein minibuss med norske skilt. Dørene går igjen med eit autoritært drønn, og mannen set seg bak rattet. Bilen glir ut på vegen og køyrer i retning Haakonsvern.