Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Helsefagarbeidaren Kristin har nettopp kjempa seg igjennom åtte travle, slitsame timar på dagvakt, og ei oppdragsliste som er lengre enn eit vondt år. Klokka er presis 15:00 i det ho parkerer den søte, vesle kommune-elbilen utanfor heimesjukepleia sitt kontor ein stad ute i drabantbyen Fyllingsdalen sør for Bergen sentrum. Ho piler med raske steg over parkeringsplassen og inn i bygget. Inne på kontoret sit ein haug med uniformer, der alle fjesa er mangfald-mørke. Avdelingsleiar, ei gullglitrande trønderblondine med eit drege, slite uttrykk i det 30-årige ansiktet, tårnar over bordenden.

«Ah, der er du, Kristin,» seier ho, før ho gjev ho ei ny oppdragsliste. «Klar for ei ny økt?»

«Det stemmer,» svarer Kristin med eit stramt smil. «Denne gongen for KarmaCare, vikarbyrået vårt.»

«Det er utruleg at du orkar å gå rett på kveldsvakt etter ei travel dagvakt,» seier sjefen, før ho landar handa mjukt på den eine skuldra hennar. «Det er det få som orkar.»

«Vel, det er jo billegare for dykk å leige meg inn via vikarbyrå enn å betale meg overtidstillegg.»

«Stemmer. Stemmer.» Sjefen ser nesten skjemd ut der ho står. «Vi har alvorleg personalmangel for tida. Mykje sjukdom. Det er sikkert korona/apekoppar/kattepest-superviruset som har kome til landet.» Ho himlar med auga. «Vel, eg må stikke. Eg skal hente minstejenta i barnehagen.»

Trønderblondina er ute av døra omtrent før ho er ferdig med å snakke. Kristin nikkar med eit stivt smil til dei mange grav alvorlege afrikanaransikta, før ho snur på hælen og spring ut igjen. Ho må eigentleg pisse noko sinnssjukt, men ho har ikkje tid. Ho rekk ikkje eingong å skifte uniform. No er ho på jobb igjen – denne gongen via vikarbyrået.

Dei fleste vitige folk hadde fått bakoversveis av eit slikt arbeidsregime, som er på kollisjonskurs med dei fleste som har eit liv utanom jobben. Kristin, derimot, er berre ei sjel og ei skjorte – eller i hennar tilfelle: ei sjel og ei uniform – so ho kan drive på slik. Iallfall so lenge helsa held.

Ho såg denne dobbeltvakta kome allereie i byrjinga av veka, og no er det torsdag. Ein halvgammal hjelpepleiar meldte seg sjuk måndag kveld, og det var Kristin som tok imot beskjeden på hovudvakttelefonen medan ho var inne hjå ein brukar og gav langtidsverkande og hurtigverkande insulin. Hjelpepleiaren er tydelegvis klarsynt, for ho meldte seg likegodt sjuk resten av den veka. Det er jo ganske vanleg å vete på måndag kveld at ein framleis vil vere for sjuk til å kome på jobb torsdag ettermiddag. Og slik vil det vere so lenge Noreg ikkje har karensdagar ved sjukefråvær.

Tysdag morgon gjorde Kristin eit tappert forsøk på å få tak i folk til kveldsvakt torsdag og dagvakt fredag for denne halvgamle kjerringa. Dei har 38 tilkallingsvikarar, som alle er utlendingar. «Ingen» kunne jobbe. Det næraste Kristin var å få inn nokon, var ho berta frå Iran som berre jobbar 66%. Ho måtte spørje mannen sin om lov til å ta ekstravakt. Mannen sa nei, og dermed «måtte» Kristin jobbe dobbeltvakt. Sjefen uttrykte derimot takksemd for at Kristin var sopass fleksibel, og ikkje minst for at Kristin gjorde jobben som sjefen strengt teke burde ha gjort.

Skodda ligg blytung oppunder fjella som omringar Fyllingsdalen. Blokkene står der høge og dystre, eit minne om byplanlegginga som var i vinden på 1960-talet. Folk skulle ut av sentrum og busetje seg på landet, og takka vere Husbanklåna fekk ein leilegheiter til ein tjuandedel av dagens pris. Dei mest driftige selde leilegheitene sine med oppunder 2000% forteneste, og kunne kjøpe seg overdådige rikmannspalass i luksusområde slik som Paradis, Nattlandsfjellet og Tertnes. Dei ikkje fullt so driftige heldt fram med å bu i desse leilegheitene, og det er slike eldre heimebuande som Kristin bruker dagane på å gå heim til. Ho renn ned dørene på desse nedslitne andelsleilegheitene fleire gonger for dag. Sparekontoen fyller seg jamleg opp, ho lever omtrent på luft og kjærleik.

Ei tekstmelding tikkar inn på privatmobilen hennar i det ho er i ferd med å låse seg inn i ei leilegheit for å varme ein Fjordland-middag til ein gretten, gammal gubbe som berre sit i ein lenestol og ser på «sakte-TV». Meldinga er frå Coop-Malin på Vestkanten storsenter. Eit parti med gamle sjokoladekjeks skal kastast etter stengjetid i kveld. Om Kristin har lyst på dei, kan ho møte Malin i all hemmelegheit utanfor butikken. Kristin svarer tilbake at ho er på jobb til 22:30, og butikken stengjer 22:00. Malin skriv tilbake at ho må gjere opp kassa og sjaine opp butikken, slik at ho nok blir verande der til 23:00. No problem. Kristin smiler frå øyre til øyre. No får ho gratis mat.

Magen rumlar av svolt og blæra skvulpar av seks timar gammal urin. Kristin strekkjer og vrir på seg der ho står framfor den 30 år gamle mikrobølgjeomnen og ventar på Fjordland-retten. TV-en står so høgt på at lyden gjallar i dei gamle, innrøykte veggane. Brukaren er særs tunghøyrt, men nektar å bruke høyreapparat. Han seier han får vondt i øyregangane av dei. Då er det betre å ikkje høyre noko i det heile.

Ho jobbar seg oppetter ei endelaus gate med høgblokker. Det regnar ubønhøyrleg heile tida, men ho går i ei lekker allvêrsjakke som har ein litt mørkare blåfarge enn den søte, lyseblå uniformsskjorta ho går i. Gamlingane her oppe lever triste, innhaldslause liv – og besøket frå «Kristin-jenta» er dagens store høgdepunkt for dei. Ein del av ho kjenner seg smigra, og det er vanskeleg å ikkje smile frå øyre til øyre når eit menneske møter deg som om du skulle ha vore sjølve Frelsaren. Spesielt dei gamle bergensfruene er særs glade for å sjå ho. Mange tilbyr ho kaker, kjeks eller kaffi, for dei ser nok kor svolten og sliten ho er. Kristin takkar høfleg nei, både av stoltheit og av profesjonalitet. Ho treng ikkje almisser, og det er strengt teke ikkje stovereint å ta imot gåver frå brukarane, sjølv ikkje gåver som er av ein «symbolsk verdi».

I sekstida held ho nesten på å tisse seg ut inne hjå enkjefru Taraldsen heilt øvst i ein lang bakke i øvste etasjen på høgblokka. Den gamle, vakre kvinna med dei lekre perlene ser på ho med største empati.

«Du kan få låne klosettet mitt, vet du,» seier ho på velklingande bergensk. «Stakkars pike, du holder jo på å eksplodere!»

«Det går fint…!» svarer Kristin med eit hjarteleg, men anstrengt, smil. «Eg har ei god jobb-blære…!» So stryk ho den smilande, gamle dama på kinnet. «No må eg vidare…!»

«God vakt, skjønne frøken,» svarer enkjefrua og kjærteiknar den søte jentehanda til Kristin.

Klokka halv ni blir Kristin overmanna av eit plutseleg anfall av svimmelheit. Ho må støtte seg i dørstokken til ei leilegheit i nok ei høgblokk. Den gamle karen som sit i stova og ser på «sakte-TV» på fullt volum kastar ho eit skeivt blikk.

«Går det bra med Dem, Amalie?» spør han på velklingande bergensk.

«Det går fint, og namnet er Kristin,» svarer ho, temmeleg bleik og sveitt i ansiktet.

«Nei, det e altfor tidlig å kjøpe kiste!» utbryt han med store auge. «Eg har jo ikkje dauet ennu!»

«Nei, ikkje snakk om kiste, kjære deg,» stønnar ho svakt i det ho svevar over golvet med to insulinsprøyter i nevane.

«Skal De avlive meg nu, søstar?» spør han med store, tindrande auge.

«Det er insulin!» seier ho med ei stemme som er ein oktav lysare enn vanleg.

«Om eg spiser svin? Jovisst gjør eg det, men eg foretrekker en brødskive med gulost så sent på kveld! Kjøtt gir meg fordøyelsesbesvær og luft i maven!»

Kristin gjev han 23 einingar langtidsverkande og 6 einingar hurtigverkande. På veg ut i bilen frys ho til. Gav ho han 23 einingar hurtigverkande i staden? Ho held seg til hovudet og lukkar auga med eit forpint uttrykk i ansiktet. So ristar ho på hovudet. Nei, so klart ikkje, ho er jo ikkje dum!

22:20 sjagar Kristin inn dørene til kontoret til heimesjukepleia. Fire mørkhuda nattevakter er på plass. Dei andre kollegaene (som alle er mørkhuda utlendingar), har for lengst gått av vakt. Kristin veit at dei hastar og stressar seg gjennom oppdraga for å bli ferdige so tidleg som mogleg. Både brukarane og det generelle ryktet til den kommunale heimesjukepleia blir skadelidande. Ho ønskjer nattevaktene god vakt, og dei berre nikkar surt til ho. Inne på toalettet pissar ho truleg i fem minutt utan stans. Då ho går ut til sin eigen bil, ein søt, mørkeblå dieselbil, er klokka 22:40, og ho har vore på jobb sidan 07:00. I morgon skal ho på dagvakt for vikarbyrået, og so kveldsvakt for kommunen. Kanskje må ho jobbe i helga òg, for dei har jo ikkje folk.

Like før 23:00 dukkar Kristin opp på baksida av Vestkanten storsenter. Coop-Malin dukkar opp, berande på ein svart bossekk med sjokoladekjeks. Dei ser seg rundt, som å forvisse seg om at ingen ser dei, før dei utvekslar nokre korte frasar. Ein skulle tru dei utførde ein narkotikahandel, men i våre dagar kan folk bokstavleg tala bli bøtelagde for å forsyne seg med utgåtte matvarer som butikken allereie har kasta.

Begge forsvinn i mørket. På bilturen heim et kjempesvoltne Kristin ein heil pakke kjeks – innpakningspapiret går omtrent med.

Fyrst då ho sjagar ut av bilen heime hjå seg sjølv, oppdagar ho at ho aldri tok av seg uniforma. Jaja, ho kan jo bruke den igjen i morgon. Trass alt er ho berre ei sjel og ei uniform.