Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Midt under den verste hetebølgja i september troppar politiet og Arbeidstilsynet opp utanfor ærverdige Sandviken sjukehus, det berømte (og berykta) psykiatriske sjukehuset like nord for Bergen sentrum. Gradestokken viser 32,8 grader Celsius, og stanken av rotnande kjøt og karmarelatert fangenskap ligg blytung over området. Utanfor hovudinngangen står leiinga på sjukehuset, saman med det gravalvorlege verneombodet og det endå meir gravalvorlege hovudverneombodet i Helse Bergen.

Situasjonen er klar som himmelen over dei. Morfin-Mona må ut derifrå, for ho stinkar ut heile institusjonen og nabolaget. Verneombodet har kontakta Arbeidstilsynet med den intensjon å få stengt arbeidsplassen fram til leiinga har ordna opp i dei særs, særs kritikkverdige forholda. Politiet er med på slep i tilfelle situasjonen eskalerer.

Leiinga legg seg langflat som ei hore på ei feltseng. Dette er ein prosess som rett og slett har trekt ut i tid. Det tek so lang tid før det blir ledig tid i retten for Mona, sidan ho er den verste massedrapskvinna i Noregshistoria. Vi snakkar forvaring på livstid i beste fall – og lesaren vil ikkje eingong vete kva som er verste fall!

Dei tre utsendte frå Arbeidstilsynet gjev Sandviken sjukehus 48 timar på å fjerne Mona, elles blir det snakk om dagbøter. Og fram til ho er fjerna, vil arbeidsplassen vere stengt, og pasientane må innlosjerast andre stader – kanskje på eit av hotella i sentrum. Leiinga eldest ti år i tryna berre ved tanken på kor mykje dette vil koste Helse Bergen. Det blir ikkje blåtur og julebord i år, for å seie det slik!

Ein time seinare kjem ein innleigt buss til sjukehuset. Noregs farlegaste sinnssjuke (deriblant ein god del konspirasjonsteoretikarar og urindrikkarar!) blir frakta ut dørene og inn i køyretøyet. Personalet blir med, og det blir òg politiet (i tilfelle situasjonen eskalerer).

Tretti minutt seinare stoppar bussen utanfor Edvard Grieg-hotellet i nærleiken av Flesland. To unge resepsjonistar med store puppar (ei brunette og ei blondine) tek dei imot, synleg bleike i leten. 138 psykiatri-pasientar har no blitt innlosjert i øvste etasje på dette digre konferansehotellet. Her får dei kost og losji – og rekninga tek Helse Bergen. Politiet blir òg innlosjert på hotellet (i tilfelle situasjonen eskalerer), og Vest politidistrikt har allereie snikra på plass ein «medlevarturnus» for dei barskaste betjentane.

Eit team på fire saneringsekspertar frå eit her namnlaust reinhaldsbyrå opnar forsiktig døra til den polstra cella der Morfin-Mona har lege fastbunden til senga sidan mai månad. To av dei må straks ut og kaste opp. Når det blir kasta lys over rommet, oppdagar dei at Mona rett og slett har grodd fast i senga. Det er faktisk umogleg å avgjere kor Mona sluttar og senga byrjar. Dei har blitt éin organisme.

Eit team av kirurgar og hudlegar kjem raskaste vegen frå Haukeland universitetssjukehus, saman med ein biolog og ein innleigt møbelkonsulent (!). To politibetjentar sit i ein bil rett nede i vegen, berre sånn i tilfelle situasjonen eskalerer.

Leiande kirurg, ein erfaren kar, tek valet om å operere Mona ut av senga. Han kastar eit blikk på armane og beina – eller det som er igjen av dei – og ristar blåsande på hovudet. Desse må vekk.

Operasjonen tek åtte timar. I verste septemberheten står teamet og skjer vekk nekrose, sengetøy, skumgummi, bein og for lengst daudt muskelvev. Dama er ròten inn til beinet – både biletleg og bokstavleg tala.

All huda på baksida av kroppen må fjernast. Når ho omsider blir skilt frå senga, ser ein ryggrada og resten av skjelettet. All hud og musklar måtte rett og slett skrapast, skjerast, hakkast og brennast vekk.

Dei brukte ikkje noko som likna på bedøving. Nokon «gløymde» å hente ein anestesilege frå Haukeland. Men pytt, pytt. Ho laga jo ingen lydar av ubehag, so det kan hende ho tykte det var greitt. (Her skal det forsiktig påpeikast at stemmebanda hennar for lengst har blitt øydelagde av all skrikinga.)

Etter den uhyre krevjande operasjonen (den fyrste i sitt slag i landet), byrjar saneringsteamet å reinse rommet. Her heng so mykje liding og djevelskap igjen i veggane at dei til slutt vel å hente ein katolsk prest frå ei av kyrkjene i Bergen for å ta ei åndeutdriving. Politiet sit ute i gangen og følgjer med, berre sånn i tilfelle situasjonen eskalerer.

«Dei potentia vos expellit!!» snerrar presten med sveitte i sitt raudmussa andlet. «Guds kraft fordriv deg». Alt blir gjort etter boka, og alle seier seg fornøgde med dette anstendige dagsverket.

Ein ambulanse kjem like før midnatt og hentar det som er igjen av Mona – ho har verken armar eller bein no. Ho er bandasjert frå hals til rumpe, berre dei digre puppane er berre. Dei er like struttande og sprengjeferdige som før, medan ho sjølv berre er skinn og bein. Håret er langt og tjafsete, og kvitt som snø. Dei fer inn i Fløyfjellstunnelen mot «trafikkmaskina» på Nygårdstangen. Dei køyrer derimot ikkje mot Danmarks plass og Haukeland, men inn i Nygårdstunnelen og mot Puddefjordsbroen.

Snart glir ambulansen inn i Damsgårdstunnelen og held fram på motorvegen vest mot Loddefjord og Haakonsvern.

Mona skal ikkje på sjukehus. Ho skal ein heilt annan stad. Her har nokon høgt oppe i systemet trekt i ymse trådar og smurt visse griske aktørar i den norske djupstaten.

**

Hetebølgja er over, og no rår vanlege hausttemperaturar ute. Skyene er grå og lover ingenting anna enn meteorologisk dommedag, og regnet og vinden kjærteiknar det majestetiske landskapet.

Ute på Håkonsvern med Å sit Elin på kontorstolen og vrir på seg medan dei små dokkenevane kjærteiknar det svarte tastaturet til den toppmoderne PC-en. Gjenferdet til nakne, arm- og beinlause Midazolam-Merete svevar oppe i hjørnet og stirer på ho med auge som aldri blinkar. Sølvsmykket med det hjarteforma diamantanhenget glitrar mot den kvite, nakne huda, og perleøyredobbane skin udødelege på begge sider av ansiktet. Dei identiske øyredobbane glitrar mot den raude huda til Elin, og det same sølvsmykket skin mot den svarte, høghalsa genserkjolen ho har på seg. Dei kvite, jomfruelege knestrømpene held dei frodige låra i fangenskap. Føtene heng ned som to slappe vedheng. Ho har ikkje sko på seg.

Merete har vore fanga i dette kontorlandskapet sidan ho på mystisk vis vart materialisert her. Ho og Elin.

Monotonien blir brått broten. Erika trippar lett og leikent rundt hjørnet. Ho er staseleg kledd i ei gyllen jakke og eit skjørt i same farge. Gulløyreringane og dei tre gullsmykka glitrar mot den bleike huda. Eit triumferande, ekstatisk smil gjer eit mislykka forsøk på å pynte det feite, skamsminka trynet.

«Elin, min vesle kontorslave…!» syng ho og glir gjennom rommet bort til den bebrilla kontordama. «Eg har fantastiske nyheiter…!»

«Mmmm, kva har du å fortelje meg, kjære, mektige Erika…??» spør Elin, ho ser ut som ho skal eksplodere der ho sit og vrir på seg. Den svære, feite rumpa er godt planta i den mjuke stolen.

«Vi har fått ein ny ‘bebuar’ nede i kjellaren…! Det siste innan moderne teknologi har blitt irreversibelt para med ho…!»

«Kven har vi fått…??» Elin ser underdanig på Erika, som ser knusande overlegent tilbake på ho.

«Morfin-Mona…!»

Elin får hakeslepp der ho sit. Ho strekkjer sakte på den svære, fanga kroppen so dei store puppane struttar so herleg. Merete bit seg ømt i leppene der ho lengtande svevar oppe i hjørnet.

«Sjølvaste Morfin-Mona…??» spør kontorslaven.

«Ja…!» Erika nikkar med eit farleg, storøygd smil. «Dei er på veg opp til oss med ho no…! Berre for at du òg skal få sjå ho…!»

Elin bit seg i leppene medan ho vrir på seg. Beina heng livlaust under ho, fullstendig urørlege.

«Tusen takk, kjære, mektige Erika…!!» klynkar ho stille. «Då får eg sjå andre ting enn skjermen og dette tomme kontorlandskapet…!!»

Erika snik seg ertent bak ho og legg hendene på dei feite skuldrene til sin underordna.

Dørene opnar seg. Inn kjem Morfin-Mona og to søte pleiarjenter med munnbind og glitrande sølvsmykke og perleøyredobbar. Den tidlegare sjukepleiaren er installert på ein slags kontorstol utan ryggstøtte. Hennar torso sit godt planta på denne rare stolen. Eit rullestolhandtak er festa på stativet som stolputa kviler på, og heile «fartøyet» blir drive av ein liten elektrisk motor.

Skinnmagre Mona er heilt rak i ryggen og skuldrene er trekt tilbake slik at hennar prominente puppar struttar, større enn nokosinne. Ho er kledd i ein kvit kjole frå halsen og ned til stolputa. Eit mørkeblått, skinande munnbind dekkjer mesteparten av ansiktet. Håret heng kvitt og livlaust ned, det når ho til midten av ryggen. Brystvortene viser på det tynne stoffet. Øyra er nakne og ingen smykke glitrar rundt halsen hennar.

Synet av hennar tidlegare elskarinne og partner in crime får Merete til å bivre av lengt. Ho svevar der gråteferdig og vrir på seg, fullstendig hjelpelaus og makteslaus.

Auga til Morfin-Mona, som tidlegare var små griseauge, er no store og tindrande. Dei flakkar rundt i rommet, men ingenting tydar på at ho ser Merete.

«Kva har de eigentleg gjort med ho…??» spør Elin.

«Mykje…!» svarer Erika medan ho sakte trommar med fingrane mot dei svarte skuldrene til Elin. «Ho manglar hud på heile baksida av kroppen, so ho kan ikkje under nokon omstende sitje eller liggje…! Ryggrada er stiva av med ei metallstong frå hovudet og heilt ned til halebeinet…! Ho er festa til stolen med ein tjukk analplugg som går djupt opp i tarmen på ho, og ein avstikkar er festa nedst på metallstonga inne i ryggrada…! Temmeleg imponerande kirurgi, må eg seie…! I denne stillinga vil ho stå for alltid, som ei levande statue…! Alle tennene er trekt ut, kjeven er skrudd igjen med titanskruar, tunga er fjerna, og munnen er sydd igjen…! Munnbindet er der av kosmetiske årsaker, ho er ikkje eit fint syn utan…!»

«Korleis får ho i seg næring…??»

Erika kviskrar sensuelt inn i øyret hennar:

«Puppane held ho i live…! Ho kan aldri døy…!»

«Kva vil skje med ho…??»

«Det blir opp til eigarane våre å avgjere…! Dei har nemleg kjøpt ho…!»

«Skal ho ikkje i retten likevel…??»

«Å ja, det skal ho…! Men same kva ho blir dømt til, vil ho tilbringe resten av livet her på Håkonsvern med Å, der vi skal ha mykje moro med ho…!»

«Ein lagnad verre enn døden…!!»

Erika flirer sensuelt, før ho trippar over til Mona. Den arm- og beinlause kjerringa står der hjelpelaust på utstilling, fullstendig ute av stand til å røre anna enn dei flakkande auga. Hovudet er låst fast i éi stilling av metallstonga i ryggrada, og ho lever fullstendig på menneska rundt seg sin nåde. Akkurat som hennar eigne pasientar i si tid gjorde. Erika går bak denne levande statuen og legg hendene mjukt på dei kvite, stive, tynne skuldrene.

«Velkomen til straffa di, Morfin-Mona…!» kviskrar ho sensuelt i det eine øyret hennar og kitlar ho lett og leikent på den eine brystvorta. So snur ho seg mot Elin. «Forresten, pus…! No er det helsepersonell her…! Må du på do?»

«Jaaaa, kjære, mektige Erika…!!» stønnar Elin med eit tiggande blikk bak brilleglasa.

«De veit kva de skal gjere…!» seier Erika til dei søte pleiarjentene. Dei to trippar mot den desperate kontorrotta medan ei av dei tek fram eit eingongskateter.

Utanfor bygningen står ingen politibilar. Dei har fått streng beskjed om å halde seg vekke – situasjonen kjem nemleg aldri til å eskalere.