Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta. Sjå òg «Å halde tunga i rett munn, del 3», publisert 28.august 2024, og «Bøtter er ikkje toalett!», publisert 1.september 2024.

Karl parkerer sin pålitelege dieselbil utanfor det som ved fyrste augnekast ser ut som ei fallferdig rønne. Røyk frå skorsteinen indikerer derimot at det bur folk her. Ein eim av gammalt piss ligg som eit kvelande teppe over eigedommen, og ein minst ti meter høg tuja-hekk står der som ein mur som hindrar innsyn – eller «gjenboere», som eigedomsmeklarar kallar det i dei blanke løgnene av nokre bustadannonsar. Han har med seg bøtta han fekk til 75% redusert pris på Vestkanten storsenter i Loddefjord, pluss ein sekk med anstendige mengder øl og sprit.

Ein katt står borte ved hekken og ser på han med eit overlegent blikk. So byrjar dyret å sleikje seg i ræva.

Karl bankar på døra fordi det ikkje er noko som liknar på ei ringjeklokke der. Snart høyrer han romstering og springande føter. Den knirkande døra går opp, og eit blondt damemenneske dukkar opp. Håret hennar er vilt og kaotisk, det har fått vekse like ukontrollert som tuja-hekken. Ho har på seg ein heimestrikka kjole med same farge som avføring, og fire slitne smykke glitrar rundt den tynne, senete halsen. Ho har store, tindrande, intense auge som er isblå som ei frosen vintertjørn.

«Er du Vibeke?» spør Karl.

«I levande live,» svarer ho på den breie, lokale dialekten. «Kom inn, Karl. Vi har venta på deg.»

I det Karl skal til å ta av seg skoa, seier ho:

«Du treng ikkje ta av deg på beina. Du bør ikkje.»

Karl vel å ta denne dama på ordet, for inne i huset stinkar det som ein fjøs. Her inne er lukta av piss endå meir intens, det er nestens som om han vil kvelast. Inne i stova sit tre unge jenter på golvet, kledd i dei same heimestrikka kjolane som mora. Dei har arva hennar blonde, kaotiske hår og store, sjelfulle, isblå auge. Dei er truleg i alderen ti til femten. Dei ser merksame på Karl med barnleg nyfikne.

«Dette er Tiril, Tillerot og Tea-Eah,» seier Vibeke. «Dei har aldri gått på verken skule eller barnehage. Eg har undervist dei heime, ved hjelp frå nabokona Sulliva. Dei har heller ikkje fått nokon vaksinar, sidan eg er iherdig vaksinemotstandar.»

«Vel, nytteverdien til vaksinar kan jo saktens diskuterast,» seier Karl. «Eg tok med øl og Jägermeister. Vil du ha?»

«Gjerne, og barna elskar Jägermeister.»

«Dei elskar…?» byrjar Karl ein tanke nølande i det han ser Vibeke opne den svære spritflaska og gje til barna. Dei tek seg alle tre ein dryg støyt kvar.

«Ah, herleg med litt alkohol etter ei lang, hard veke!» utbryt Vibeke, før ho sjølv drikk ein svær munnfull av flaska.

«Hmm, kva jobbar du med?» spør Karl.

«Eg syr! Heile bygda går rundt i mine heimestrikka kjolar.» Ho fører sine senete hender nedover sin eigen kropp, som er dekt av dette rare klesplagget. «Dette stoffet er laga av ull frå sauene mine! 100% berekraftig, og 100% kortreist. Berre ein rask spasertur over tunet og inn i løa.»

«Akkurat.» Karl ser seg rundt i rommet. Det ser ikkje ut til å vere nokre sofaer eller lenestolar her. Berre eit langbord der det står ei symaskin som truleg er frå mellomkrigstida. «Er dette stova?»

«Stove, kjøkken, soverom og do. Slik sparer vi varmeutgifter no når det byrjar å bli kaldare i vêret.»

«Øh, sa du do?» Karl merkar at han er ein tanke trengt. Han har ikkje gått på do sidan i dag tidleg, og det har vore ein lang biltur ut her i periferien.

Dei tre jentene går bort til sekken hans og byrjar å rote i den. Før Karl får sagt noko, har dei fiska ut fire ølboksar, og gjev den eine til mora.

«Sei meg, er ikkje de litt for unge til å drikke øl og Jägermeister?» spør han.

«Mamma seier vi får lov!» seier den yngste jenta på ein søt, veslevaksen måte. «Vi har kroppsleg autonomi!»

«Ja, mamma seier at vi sjølv bestemmer kva vi vil ha i kroppane våre!» seier den andre jenta. Den tredje nikkar bestemt.

«Hmm, de vil ikkje ha vaksinar, men alkohol er heilt innafor?» spør han stille, men vel å ikkje gå i nokon diskusjon med desse raringane. Han er trass alt ute etter informasjon.

«Skal ikkje du òg ha øl, Karl?» spør Vibeke, før ho tek boksen til munnen og drikk som ein tørstande kalv.

«Eg hadde i grunnen tenkt å snakke med deg fyrst. Du sa du hadde opplysningar om Håkonsvern med Å?»

«Ja, ein av mine kontaktar har det. Lat oss setje oss her ved bordet. Og ølen din bør du drikke medan den er der. Vi er harde på flaska her i heimen, ser du. Spesielt etter ei lang, hard veke.»

«Det er onsdag ettermiddag.»

«Nettopp. Ei lang, hard veke.»

Dei set seg ved det gamle bordet. Det ser ærleg tala ut som ein av ungane har laga det i sløyden. Det eine bordbeinet har ein telefonkatalog frå 1993 som støtte. Eit anna bordbein ser ut som ein kjepp henta frå næraste skogholt.

Karl lurer ein sekspakning med øl ut av sekken. Han opnar ein boks og drikk vel og lenge. Tanken på overnatting her er ikkje akkurat so freistande, men opplysningane han får no i dag kan vere bitane som får puslespelet ferdig.

«So, Vibeke…» byrjar han. Ho lyttar merksamt. «Kva veit denne kontakten din om dette medisinske eksperimentet?»

«Banebrytande teknologi frå amerikansk etterretning. Han kjenner ein fyr som jobbar i utanriksdepartementet der borte. Etter at USA essensielt kjøpte Haakonsvern, er det amerikanarane som sit i førarsetet der ute. Alt er topphemmeleg. Den norske regjeringa veit ingenting. Og Russland er òg involvert via eit forskarteam tilknytt universitetet i Arkhangelsk.»

«Eg trudde amerikanarane og russarane liksom skulle vere fiendar no.» Karl gnir seg intrigert på haka.

«Ja, det er det dei vil vi skal tru.» Ho drikk siste resten av boksen. «Ah, godt med øl etter ei lang, hard veke!»

«Sikkert og visst. Kva slags eksperiment driv dei eigentleg med der ute?»

«Regenerering av øydelagde nervar, inkludert ryggmergen. Dersom du bryt ryggen eller nakken og skader ryggmergen, ventar eit liv i rullestol deg. Det er ingenting dei kan gjere når nervane fyrst er kutta over. Trudde vi. Men no prøver dei ut banebrytande teknologi der ute.»

«Kvifor er det hemmelegstempla? Slikt kan jo kome ryggmergsskadde over heile verda til gode.»

«Det er visse… etiske problemstillingar med teknologien.» Vibeke fiskar fram ein ny ølboks. «Du skjøner… for at ryggmerg og nervar skal vekse tilbake igjen, må heile kroppen vere i eit… vektlaust miljø. Elles veks dei feil. Tyngdekrafta er kroppen sin verste fiende.»

«Kan dei oppheve tyngdekrafta?» Karl ser på ho med store auge. Vibeke nikkar kort og alvorleg. «Korleis?»

«Det er her den topphemmelege, amerikansk-russiske teknologien kjem inn i biletet. Dei har maskiner som dannar eit felt som motverkar tyngdekrafta. Det er som om dei ligg i vatn, bortsett frå at dei ikkje gjer det.»

Karl hiv i seg øl og opnar straks ein ny boks.

«Hald fram,» seier han.

«I tillegg er heile bygningen dei oppheld seg i eit lukka system, der oksygennivået er høgare enn normalt. Dette for å optimalisere nervegjendanninga. Kroppane har alltid oksygenmetting på 100%. Blodsirkulasjonen er optimal. Faktisk so optimal at det kjem visse biverknader.»

«Hmm, kva slags biverknader?»

«Tenk litt på den, Karl.» Eit ertent smil. «Kva skjer med visse organ hjå ein mann dersom blodsirkulasjonen er særs god?» Ho hevar sakte den eine fingeren sin.

Karl lener seg tilbake på den knirkande pinnestolen med heva augnebryn.

«Korleis veit denne kontakten din alt dette? Jobbar vedkomande der ute?»

«Han har sine kjelder. Han kjenner jo ein fyr i det amerikanske utanriksdepartementet.»

«Får ikkje håpe dei tek livet av han.» Karl drikk meir øl. «Hmm, eg må ein tur på do.»

Dei tre barna piler brått bort til han og ser på han med forventingsfulle smil i dei unge ansikta.

«Berre gå på do, Karl,» seier Vibeke.

«Kor? Har de eit klosett? Eller ein utedo? Eller eit… hol i bakken?»

«Her i huset praktiserer vi urinterapi!» Vibeke smiler frå øyre til øyre. «Urin er 100% sterilt med det same det kjem ut av kroppen, og vi lagrar den til terapeutisk bruk dersom det skulle bli naudsynt.»

«Øh, urin er jo giftig, for det inneheld ammoniakk. Og det blir fort bakteriar i urinen når den står.»

«Det er berre ein konspirasjonsteori, kjære!» Vibeke viftar nonchalant med neven og himlar med dei vakre, isblå auga. «Vel, eg må på do. Jenter, ned på kne!»

Karl opnar munnen og hevar augnebryna i vantru då han ser Vibeke løfte strikkekjolen og openberre sin nakne kropp. Barna går lydig ned på kne og opnar kjeftane. Snart står Vibeke og skrevar og pissar dei i munnen etter tur. Karl opnar den andre flaska med Jägermeister og tek seg ein durabeleg slurk. Dette vil han helst gløyme.

Blæra hans er derimot grådig full. Medan denne alternativterapi-seansen går føre seg, listar vår mann seg stille ut av huset og ut på tunet. Medan haustregnet sildrar og fjella kneisar tusen meter høge rundt han, står vår mann og gjer sitt fornødne. Katten står framleis borte ved tuja-hekken og ser på han overlegent. Opplysningane var verdt si vekt i gull, so får det heller våge seg at han skal overnatte hjå ei konspi-skrulle. Om det skulle gå heilt gale, kan han alltids sove i bilen. Bøtta ligg jo i bagasjerommet i tilfelle han må bæsje.

Og han vil ikkje eingong vete kva dei gjer når dei må bæsje!