Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Etter ein periode med mykje snøfall og totalt kaos, er Bergen atter ein gong som vanleg, med regn, vind og eit par plussgrader. Arve, eks-mannen til den berykta Morfin-Mona (som no er Stativ-Mona hjå mektige Erika på Håkonsvern med Å), luntar nedover den bratte bakken til busstoppet ved Munkebotn. Ansiktet er pløsete, raudmussa og skjeggete, og håret er feitt. Fyren ser mildt sagt uflidd ut, og gammal fyll dunstar frå han som giftige avgassar frå eit myrhòl. Den pensjonerte bussjåføren skal tilbringe dagen med å gjere det einaste fornuftige nokon med hans fortid kan gjere: drikke seg dritings og bli kasta ut av Folk & Røvere.

Utestadene har ikkje den heilt same schwungen som dei hadde i gamle dagar. Han hugsar Børs café borte på Strandkaien, som var den verste sjørøvarbula i Nord-Europa. Etter å ha leigt ut lokalet til same familien i vel 90 år, fann eigarane av Kløverhuset ut at dei ikkje lenger ville ha Gjessing-familien si drikkebule – og utestaden vart stengt for alltid. «Arvtakaren» Vaagen pub var ikkje akkurat betre. Dei same svirekallane og skjøkjene byrja å vanke der i staden for, og det tok ikkje altfor mange år før òg «Børs café 2» var historie. Sist han gadd å gå heilt bort dit, var det ein svindyr restaurant på det gatehjørnet. Den gjekk visst konk etter kort tid den òg. Det er ikkje lett å drive utestad i eit land der styresmaktene aktivt prøver å sabotere føretak etter alle kunstens reglar. Og ein slik restaurant i lokala til sjølvaste Børsen bommar vel litt på klientellet. Folk går ut for å drikke, ikkje meske seg med biffar til 700 kroner stykket.

Bussen kjem sigande nedover bakken, og han vinkar denne lange leddbussen til seg. Den kolsvarte bussjåføren kastar han eit sløvt nikk. Arve nikkar tilbake med eit grynt, og sleng seg ned i næraste ledige sete ved sida av ei høggravid blondine som ser ut som ho skal kalve når som helst. Bussen er halvfull no i elleve-tida på føremiddagen.

Blondina strekkjer og vrir på seg i setet, og ein søt, liten promp snik seg ut av ho. Arve hevar lett det eine augnebrynet, og ho blir raud som ein tomat i fjeset. Ho vender seg mot vindauget og ser ut på den regnglinsande gata og dei få menneska som er ute. Dei er kledde i allvêrsjakke og regnkåper, for å gå med paraply fungerer rett og slett ikkje – fyrste vindkast vrengjer paraplyen, og inga makt i verda kan reparere den igjen.

Brått rykkjer blondina til med eit lite stønn. Ho held seg til magen og slepp ein ny liten promp. Arve sender ho eit skeivt blikk. Dama ser ærleg tala ut som ein ballong som skal eksplodere, og no får bollekjakane ein endå raudare farge.

«Vart det litt for mykje ertesuppe til frukost?» spør han. Dama berre ser på han med eit tryne vrengt i skam. So rykkjer ho til igjen og held seg til magen. «Hehe, eg ser ungen sparkar der inne. Når skal du nedkome?»

«Det… det har du ingenting med, gamle mann,» svarer ho indignert. So slepper ho ein ny promp.

«Vel, du får seie frå når du skal av, so eg kan flytte meg. Du er jo altfor svær til å kome deg forbi meg.»

Blondina ser på han med gapande kjeft og store auge. Arve snakkar rett frå levera, og levera hans har fått temmeleg mykje action dei siste månadene. Har han vore edru ein dag det siste halve året? Det må i so fall vere siste dagane før trygda kjem inn på konto, når han har skolve og pintest i abstinensar. Han har ei kjensle av at han nok ikkje vil få oppleve ein vinter til med særbergensk snøkaos. No ventar berre drukkenskap og døden.

Ein ny fis dundrar ut av den svære dundra. Ho stønnar so høgt at fleire andre passasjerar snur seg.

«Inni helvete, skal du drite deg ut?» spør Arve.

«Pass dine eigne saker, bestefar,» glefser berta surt. So rykkjer ho til nok ein gong. «Faen, kor uroleg han er…!»

«Han har vel lyst ut,» seier Arve.

«Vennlegast slutt å snakke til meg…!» snerrar blondina. Ho nærast hiv etter pusten so dei digre puppane ser ut som dei skal eksplodere. So fis ho igjen. Eit lite klynk kjem frå ho. «Åh, kor pissetrengt eg er…!»

«Skal eg finne ei bøtte?» spør Arve, før han snur seg mot passasjerane ved sida av seg. «Vi treng ei bøtte!»

Passasjerane berre glaner på han med hovuda på skakke. So svarte som dei er i tryna, forstår dei sikkert ikkje norsk ein gong.

«Eg treng ikkje ei bøtte, for svarte!» bit blondina i frå seg. «Eg vil berre kome meg heim til Fyllingsdalen, slik at eg kan pisse, pisse og atter pisse! Det er eit olympisk symjebasseng inni meg!»

«Ja, og ein særs uroleg unge,» flirer Arve. «Viss det ikkje er to ungar der inni. Du er jo diger som ei sjøku.»

«Kan du slutte å snakke til meg?? Eg kjenner deg ikkje, og du ser ærleg tala ut som ein uteliggjar!»

«Eg ser iallfall ikkje ut som ei sjøku.»

Tilfeldigvis køyrer bussen forbi Bryggen. Arve trykkjer på knappen. Blondina fis og rykkjer til, før ho stønnar hjelpelaust.

«Kor er eigentleg faren til ungen?» spør han i det han reiser seg. «Burde han ikkje køyre deg rundt omkring? Det er jo ikkje heilt trygt å ta bussen i våre dagar. Det er so mange menn som meg som tek bussen.»

«Seriøst, no er det like før du får deg ein leiving…!» stønnar det svære damefjellet.

Nokon må ha bestemt seg for å intervenere i situasjonen, for brått ligg Arve på det regnglinsande fortauet. Fortumla og forvirra ser han leddbussen forsvinne opp gata ved Lido-hjørnet og Galleriet. Han kjem seg på beina og kastar eit skeivt blikk på dei glanande menneska rundt seg. Ingen rekkjer ut ei hjelpande hand, men det er ikkje anna å vente i våre dagar. Her må kvar mann klare seg sjølv. Han spankulerer bortover gata, smett inn i eit smau og listar seg stilt på tå forbi rusavhengige som ligg strake i gata med sprøyter i kvar ein arm.

Folk & Røvere dukkar opp som ein lokkande oase av jævla dyrt øl og promiskuøse bartender-berter. Og snakkar ein om sola, so er det nettopp ei av desse skampulte tøsene som står bak disken, kledd i eit antrekk som berre dekkjer brystvortene og den særs ofte besøkte fitta. Arve landar på ein barkrakk og drikk øl so skjegget blir skummete. No er dagen redda!

Han har akkurat drukke ølen og styrta det vesle glaset med brunt brennevin, då bartøsa brått ser so ottefull på han. Arve kastar ho eit skeivt blikk tilbake.

«Kva ser du sånn på?» spør han.

«Ta ein titt i spegelen,» svarer ho tilbake.

Arve ser på sitt eige ansikt i spegelen. Blodet renn frå eit kutt i panna. Faktisk er heile venstresida av ansiktet og halsen dekt i blod. Han trekkjer på skuldrene.

«Eg hadde eit fall på gata då eg skulle gå av bussen. Men alt er i orden. Du treng ikkje ringje ambulanse eller heimesjukepleie. Eg er ikkje so gammal.»

Brått byrjar blod å renne i ein hissig straum ut av nasen hans. Dama bak disken tek nervøst opp mobiltelefonen sin.

Arve sine auge går i kryss, og han ramlar i golvet med brak og rabalder. Det tek ikkje lange tida før ein gul ambulanse stoppar i Skostredet.