Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Etter at han kollapsa i ein blodpøl på Folk & Røvere, blir Arve sendt raskaste veg til legevakta på Danmarksplass. Ein uvanleg snartenkt lege mistenkjer at noko er alvorleg gale, og får i all hast ordna røntgenbilete av hovudskallen til denne gamle, uflidde alkoholikaren. Deira verste mistanke blir bekrefta: Arve har fått hjernebløding etter eit hardt slag mot skallen. Han sjølv er ikkje i stand til å gjere reie for kva som har skjedd, for han er nemleg i koma.

Med fulle sirener blir han sendt rett opp til Haukeland, der eit team kirurgar står klare for å gje han ein aldri so liten hasteoperasjon. Han snik rett framfor alle andre i operasjonskøa, fyrst og fremst fordi han har bikka 70 (og sekundært at tilstanden hans er livstrugande).

Då tilstanden hans er nokolunde stabil, blir han sendt til rekonvalesens på Haraldsplass, «filialen» til Haukeland som ligg nokre hundre meter lenger oppe i den sokalla Ulriksdalen. Det er her han vaknar etter meir enn to døger i koma. Det fyrste han lurer på, er kvifor han ikkje har øl innan rekkjevidde – og so byrjar han å lure på kor han eigentleg er.

Han skal til å reise seg frå senga og leite etter levande menneske, då det går opp for han at han ikkje har kjensle i heile høgresida på kroppen. Det er som om høgrearmen og -beinet har dauda, som om desse to kroppsdelane ikkje lenger høyrer til han. Gripen av sitt livs verste panikk, ligg han der og kavar. Sveitten bryt fram i panna på han, so mykje som han har drukke det siste halve året, ville det ikkje forbause han om han får abstinensar.

«Ngaaaaaah…» stønnar han med ein doven munn som siklar. Tunga vil liksom ikkje lystre han, og han leitar febrilsk etter ord. Det er som om nokon har støvsuga hovudet hans tom for alt naudsynleg vokabular. «Ngaaaaahhh…»

Hjartet hamrar i den utpinte skrotten, auga flakkar rundt om i det vesle, sterile rommet. Ute er himmelen mørkegrå, og himmelen er alt han ser frå der han hjelpelaust ligg. Er det ikkje ein alarm her ein stad? Sengealarmar var jo standardutstyr på den korttidsavdelinga der kjerringa jobba og myrda i alle år. Dei trong berre å trykkje på ein knapp, og so kom eit kobbel av pliktoppfyllande ungjenter springande i sine søte, kvite uniformer.

Han ser seg rundt. Her er so mykje merkeleg utstyr. Ein svart skjerm på veggen må då vere ein slags TV – men kor er fjernkontrollen? Og alle brytarane på veggen bak han, kontrollerer dei lyset eller temperaturen? Og kva er dette apparatet ved sida av han på golvet som viser ei mengd strekar og tal? Han skymer bort på tala, han greier ikkje å tyde dei. Dei ser ut som merkelege symbol på eit slags utanomjordisk romvesenspråk. Og kva er denne posen som heng på senga, som i skrivande stund fyller seg opp med gul væske?

«Ngaaaah…» stønnar kallen til det tomme rommet.

Samstundes, ute i gangen, kjem to kvinnelege pleiarar ut frå eit anna rom. Den eine er ingen ringare enn Sandy, sjukepleiar og tidlegare nestleiar på ei viss korttidsavdeling, som no jobbar på Haraldsplass. Perleøyredobbar glitrar i øyra hennar og rundt halsen har ho eit tettsitjande sølvsmykke med ein liten, erten «S» som anheng. Det lange, svarte håret heng i ein hestehale. Med seg har ho ei raudhåra, 19-årig jente ved namn Marte. Ho er helsefagarbeidarlærling, og i dag er det Sandy som er med ho (hennar helsefagarbeidar-rettleiar er for tida «sjukemeldt»). Marte har sitt lange, vakre hår i ein liknande hestehale, og rundt halsen glitrar eit søtt sølvsmykke med eit like kors. Dei raudlege, jomfruelege øyra glitrar av den same typen perleøyredobbar som Sandy går med. Begge er kledde i kvite, nusselege pleieuniformer.

«Då var Olafsen stelt og klar til frukost,» seier Sandy. «Takk for innsatsen, Marte. Du kjem til å bli ein god helsefagarbeidar.»

«Takk,» svarer jenta med eit beskjedent smil. «Kven er neste på lista?»

«Det er…» svarer Sandy og les namnet i journalen. Ho stoppar opp midt i gangen med heva augnebryn. «Oi…»

«Kva er det?» spør Marte.

«Eg kjenner han fyren.» Sandy får eit hardt uttrykk i sitt vakre filippinar-ansikt. Eit uttrykk av uforsonleg hat. «Rettare sagt, eg kjende kona hans.» Stemma hennar er nesten på grensa til kviskring. «Han var gift med Morfin-Mona.»

Marte sine vakre jenteauge opnar seg på vidt gap, og det same gjer den søte jentemunnen hennar.

«Storesystera mi Cathrine vart oppsagt på grunn av ho!» utbryt ho, før ho blir både skjelven og bleik. «Og ho… Ho tok livet av seg!»

«Eg kjenner til den saka.» Sandy ser på ho i største miskunn. «Men Cathrine og alle andre som har blitt råka av Morfin-Mona vil få oppreisning og erstatning. Ein førebur seg på tidenes rettssak i Bergen for tida. Og sjølvaste Morfin-Mona – eller Stativ-Mona som dei no kallar ho – må møte i retten. Tingretten har sett av heile 12 månader til saka. Fem dagar i veka, åtte timar om dagen. Pressa er hjartelegast invitert. Sjølv alternative media er velkomne. Denne saka kjem til å skape sjokkbølgjer i heile helsesektoren, og kven veit kven Mona vil dra med seg i dragsuget.»

«Ingen pengar i verda kan erstatte systera mi.» Fleire tårer trillar nedover dei raude bollekjakane til Marte. «Og no skal vi stelle mannen hennar.»

«Eks-mannen, må eg få tilføye. Vel, vi er profesjonelle, og han er ein pasient akkurat som alle andre her på Haraldsplass.» Ho les vidare i journalen. «Det ser ut som han har hatt eit massivt hjerneslag etter ein valdsepisode i sentrum. Hjernebløding. Heile høgresida er lamma.»

«Hmm, det tydar at han har fått slag i venstre hjernehalvdel.»

«Korrekt. Og då har han sannsynlegvis afasi. Etter eit slikt massivt slag har han nok ikkje særleg med talespråk igjen.»

«Korleis er… Korleis er prognosen?» Det er akkurat som om Marte ikkje greier å skjule kor stor skadefrygd ho har.

«Temmeleg ille,» svarer Sandy med eit lite smil som berre veks og veks. «Vi snakkar ei ganske kort framtid som pleiepasient. Det ville forbause meg om han overlever 2025.» Ho står der og smiler frå øyre til øyre, frå perle til perle. So blir ho alvorleg igjen. «Vel, vi får byrje. Vi har åtte pasientar til å stelle før lunsj. Gå og hent stellefat og klutar. Og ei urinflaske. Han har jo innlagt kateter.»

Nifst smilande Marte nikkar, før ho spring med lette, leikne steg mot næraste skyljerom.

Dei to «englande i kvitt» opnar døra til forvirra, slagramma, afasi-råka Arve.

«Neimen, hallaien, Arve!» utbryt Sandy med sitt falske, nifse smil. «Og korleis har vi det i dag?»

Seansen kan byrje.