Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Operasjonsleiar Fjolsine Flatbanck har fått i oppdrag å rykkje ut og dokumentere hærverk i ei gate i eit belasta strøk i Sandviken. Det særbergenske uvêret herjar med den halvgamle kjerringa og får den blonde hestehalen til å virvle i det ho og ein ungdommeleg politibetjent ved namn Halldorsen går ut av ein politibil. I gata blir dei møtt av styreleiaren i sameiget, ein gråhåra kar med kulemage og eit kjøtsår i trynet. Dei små griseauga lyner av indignasjon i det han svarer eit tørt «god morgon».

«Her er kva som skjedde i natt,» seier han og viser den knuste ruta inn til den simple, kjipe fattigmannskåken.

«Jaha, dette ser ut som innbrot,» seier Fjolsine, som ikkje kunne ha interessert seg mindre for dette. «Trur du gjerningsmannen framleis er i leilegheita?»

«Ja, det er jo liksom difor eg har ringt dykk,» svarer karen. «Eg risikerer ikkje det vesle eg har av liv og helse til å undersøkje om det er farlege tjuvar i leilegheita.»

«Er det du som eig leilegheita?» spør Fjolsine.

«Nei, eigaren er for tida innlagt på sjukehus.» Han trekkjer på skuldrene.

«Er han informert om situasjonen?»

«Nei, han ser ikkje ut til å ta telefonen. Eg har prøvd å ringje han fleire gonger.»

«Når skjedde innbrotet?»

«Det skjedde i natt ein gong. Det er uvisst nøyaktig når.»

«Har de ikkje alarm her?» Fjolsine mønstrar den temmeleg shabby husrekkja.

«Eksterne alarmar er forbodne i denne gata.» Styreleiar himlar med auga. «Byrådet seier alarmar kan forstyrre naboane. Berre interne alarmar er tillatne – og denne leilegheita har det openbert ikkje.»

Nei, kvifor unødig forstyrre bobler av likesæle og egoisme i verdas rikaste land? Lat kvar mann klare seg sjølv, og aldri rekk ut ei hjelpande hand!

Fjolsine og Halldorsen vekslar eit blikk. So seier Fjolsine:

«Vi kan undersøkje om gjerningspersonen framleis er i leilegheita, men huseigar må sjølv kome ned på stasjonen og politianmelde forholdet. Det er ein del papirarbeid som berre kan utførast på eit kontor.»

«Eg trur deg. Politiet har blitt ei papirmølle akkurat som resten av samfunnet.» Han himlar med auga.

«Du har… evig rett,» svarer Fjolsine medan kjakane blir raude.

Regnet byrjar å slå i marka medan vinden uler som ihelsvoltne ulvar. Styreleiar søkjer tilflukt under næraste trapp medan Fjolsine og hennar særs unge assistent tek seg inn i leilegheita. Etter ei kort stund kjem dei ut igjen.

«Her var ingen gjerningsperson, men mange tomme ølboksar,» seier Fjolsine.

«Ja, han drikk ein del,» svarer styreleiar og ristar på hovudet. «Stakkars mann. Vi veit jo kven han var gift med…»

Begge politibetjentane grøssar seg.

«Eg til tilråde deg å snarast mogleg informere huseigar om det som har skjedd,» seier Fjolsine. «Det er hans ansvar å ordne opp i dette – om han kan.»

«Ja… Om han kan.» Styreleiar sukkar. «Takk for hjelpa.»

«Hmm, det er vel ikkje so altfor mykje å takke for.» Orda til Fjolsine søkjer nærast tilflukt i uvêret i det ho og Halldorsen smett inn i patruljebilen.

**

Styreleiar sprett hutrande og hufsande opp den bratte bakken til Haraldsplass. Denne mini-utgåva av Haukeland sjukehus ligg eit steinkast ifrå denne enorme bygningen av påstått medisinsk ekspertise. Her er dimensjonane mindre, men det guddomlege overmotet det same. Han kjem inn i resepsjonen, som aular av folk. Ein heil gjeng sit og ventar på pasientreise, og etter ansiktsuttrykka og den indignerte mumlinga å dømme, har dei venta ganske lenge. Ein flokk spretne berter i kvite uniformer står og høyrer på ei slank, elegant blondine som står og pratar energisk på innpust og utpust. I kiosken står ein mørkhuda taxisjåfør og glefsar i seg ei pølse, truleg uvetande om at 14 kundar sit og ventar på taxi heim. To friviljuge i grøne vestar står borte ved toaletta og ser ut til å gjere ingenting. Det er dei han har i sikte.

«God føremiddag,» svarer ein av dei, ei gråhåra, rynkete kjerring som truleg pensjonerte seg for eit tiår sidan. «Kva kan vi hjelpe deg med denne skjønne januardagen?»

«Skjønn…?» Han kastar eit blikk bak seg på dommedagsvêret utanfor. Berre nokon med total realitetsfornekting kan skildre denne dagen som skjønn! «Eg skal stad og besøkje ein fyr eg kjenner, men eg veit ikkje kor eg skal.»

«Kva avdeling ligg han på?» spør «rynketrollet».

«Eg aner ikkje. Eg snakka med ei resepsjonsdame på telefonen i stad. Han har hatt hjerneslag.»

«Hmm, kanskje Medisin 3.» Rynketrollet vender blikket mot den ivrig pratande blondina. «Hei, Katinka!» Ho vender seg merksam mot ho med sine livlege auge. «Det er på Medisin 3 slagpasientar ligg, ikkje sant?»

«Ja visst!» svarer ho. «Vi skal opp dit no!» Ho vinkar han til seg med eit inviterande smil. «Du kan hengje deg på!»

«Ja… Då… heng eg meg på.» Den lettare forfjamsa herren følgjer flokken av kvitkledde «englar».

Gjengen på seks klumpar seg saman i heisen, før Katinka trykkjer lett og leikent på ein knapp.

«Eg har desse legestudentane med meg på ein guida tur i bygget,» seier ho. «Og vi skulle tilfeldigvis opp til Medisin 3, so kvifor ikkje slå to fluger i ein smekk. Desse friviljuge spring meir enn nok allereie.»

«Ja vel, ja.» Han treng strengt teke ikkje ei lengre reiegjering.

Snart opnar heisdørene seg, og englane trippar og flyt nedover korridoren. Styreleiar blir vist inn i ei avdeling av senger. Rundt den eine senga sit ei vakker, raudhåra dame med perleøyredobbar og snufsar saman med tre ganske so raudøygde og forvirra barn. Heilt i enden av korridoren, nærast stuva vekk i det mørkaste hjørnet av rommet, ligg ei seng med namnet «A. Johannesen». Namnet er slurvete skrive på ein gul Post-It-lapp som er i ferd med å losne frå senga. Han snur seg mot Katinka og englane i døra. Ho gjev han to tomlar opp og nikkar ivrig. So forsvinn ho og «disiplane».

«Arve?» spør styreleiar medan han nærmar seg den tilsynelatande livlause mannen som ein gong i tida var bussjåfør og gift med den berykta Morfin-Mona. Han ligg der med auga igjen. Eit sokalla nasekateter gjev han oksygen, og han er kopla til eit apparat som måler blodtrykk med jamne mellomrom. Eit lite apparat som måler oksygenmetting i blodet (sokalla O2-prosent) er festa til den eine peikefingeren. «Arve? Det er Jarle, styreleiar i Munkebotn og Mon Plaisir sameige. Høyrer du meg?»

Den gråhåra, uflidde karen opnar auge som straks går i kryss. Ei svak murring kjem frå munnen hans.

«Han høyrer deg nok, men svara deg kan han ikkje,» lyd ei stemme på brei striledialekt bak han. Styreleiar snur seg. Der står ein gammal kar på godt over 80 med ein rullator. Han er kledd i ei kvit, lang sjukehusskjorte med raudt mønster. «Han har hatt eit alvorleg hjerneslag.»

«Ja, eg veit kva som har skjedd,» svarer styreleiar. «Er det ein lege eg kan snakke med her?»

«Ja, so klart er det legar her.» Mannen flirer. «Dette er jo eit sokalla sjukehus.»

«Og kor er so legane hen?» spør styreleiar medan han kastar eit blikk rundt om i det digre rommet.

«Godt spørsmål. Særs godt spørsmål. Dei er jo ikkje her, openbert.»

Styreleiar nikkar stivt til denne glisande kallen, før han med raske steg forlèt dette uhyre deprimerande rommet. Han speidar rundt etter den energiske blondina – sidan ho hadde med seg legestudiner, må ho vel vere lege sjølv. Han møter ei ungjente i kvit uniform som held på å fylle papir på ein dispenser i gangen.

«Øh, hallaien, unge dame,» seier han. Ho snur seg mot han med herleg skremde auge. «Er det ein lege i denne etasjen?»

«Vanlegvis, ja,» svarer ho.

«Og kor er denne legen no?» spør han.

«Kanskje… kanskje ho har lunsj,» svarer ho nølande.

«Lunsj no? Klokka er berre halv elleve.»

«Kanskje… Åh, gud…» Ho vrir på seg. «Kanskje ho har tidleg lunsj. Vi byrjar jo her klokka sju.» Ho vender sitt skremde, vakre blikk mot dispenseren. «Eg veit eigentleg ikkje kor legen er. Eg er berre vaskedama. Eg er ikkje noko som liknar på helsefagleg personale.»

«Er det ikkje helsefagleg personale her i det heile?» Han speidar rundt i den lange, folketomme korridoren.

«Vi har visstnok lite grann mangel på helsepersonell for tida.»

Akkurat då dukkar Katinka og englane opp i gangen langt der nede. Styreleiar orsakar seg, før han nærast spring mot dei. Katinka ser på han med sine merksame auge då han stoppar framfor ho.

«Eg må snakke med den legen som har ansvar for Arve!» seier han bestemt.

«Hmm, legen på Medisin 3 er heime med sjukt barn i dag,» svarer Katinka. «Kva er det du lurer på? Kanskje eg kan hjelpe deg? Eg har spesialutdanning innan geriatri.»

«Han har hatt eit alvorleg hjerneslag. Når vil eg kunne kommunisere med han? Når vil han bli betre?»

Katinka får eit særs sympatisk uttrykk i det biletvakre ansiktet. So vender ho blikket mot studinene sine, som alle får særs skinande auge av enorm empati.

«Prognosane er ganske so dårlege, diverre,» svarer Katinka stille og alvorleg. «Det går berre éin veg med han. Kanskje berre nokre veker. Er du ein god venn av han som ønskjer å vere med han i denne siste tida, har vi eit palliativt team som kan rettleie deg.»

«Nei, venner er vi ikkje! Eg kjenner han knapt!» Han nærast fnyser over tanken på å bli gjort til venn av denne feige drankaren! «Men det har vore innbrot i leilegheita hans. Ei rute er knust, og han må politianmelde forholdet slik at forsikringsselskapet kan dekkje ny rute.»

«Aha…» Katinka vrir lett på seg. «Då må pårørande melde på hans vegner. Det er… det er liksom slik det fungerer når pasienten sjølv ikkje har… handleevne.» Ho ser på den lekre smartklokka si. «Vel, vi må nesten kome oss vidare. Haraldsplass er eit stort sjukehus (men naturlegvis ikkje so stort som mor-sjukehuset Haukeland), og vi har mange avdelingar å gå gjennom på denne vår fyrste dag.» Ho klappar han lett på skuldra med eit heller anspent smil. «Lykke til, min herre!»

Før styreleiar får sansa seg, er Katinka og englane halvvegs ned den lange korridoren. Dei forsvinn so fort at uniformene og smartklokkene har problem med å halde følgje!

«Pårørande…» seier han stille for seg sjølv. «Det blir nok lettare sagt enn gjort!» Han grøssar seg i det han forlèt etasjen med uforretta sak.