Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Henriette, eldstedottera til Morfin-Mona, sprett med bestemte, myndiggjorte steg opp den bratte bakken til Haraldsplass, miniutgåva av Haukeland sjukehus. Regnet og vinden herjar stygt med det bratte terrenget her oppe under foten av mektige Ulriken, og skyene er svarte som heksegryter. Den olivengrøne regnfrakken hennar blir nesten blåsen av, og det brunblonde håret hennar blir skikkeleg godt rufsa til. Ho smett seg inn i den relative varmen i resepsjonen, kastar eit hatefullt blikk på grunnsteinen i golvet som hyllar landssvikar Bent Høie, og opnar regnfrakken. Den varme damekroppen hennar dampar i det ganske fulle lokalet. Ho er her for å ta eit siste, halvhjarta farvel med Arve, den feige rotta som lét mora hennar øydeleggje barndommen.

Borte ved resepsjonsskranken sit minst tjue menneske og ventar på pasientreiser som aldri ser ut til å kome. Den slitne, dregne dama bak disken har for lengst trekt opp sine mentale rullegardiner, ho er verken mottakeleg for kritikk eller klagar. Irritert mumling summar i den utolmodige gjengen, som truleg har sete og venta i fleire timar. Det er ikkje taxiar å oppdrive og «ingen» kan gjere noko med det. Samstundes står fleire mørkhuda taxisjåførar utanfor og et pølser medan dei drikk kaffi, cola eller energidrikkar.

Henriette går bort til nokre friviljuge i kvite uniformer og grøne vestar. Dei er begge damer godt oppi åra som for lengst nyt sitt otium som pensjonistar. No heng dei rundt her berre for å overbevise Staten om at dei ikkje treng å avlivast riktig enno. Dei vender sine desperat merksame blikk mot den raudfjesa dama som står der framfor dei som eit levande, pustande, varmedampande menneske.

«Kva kan vi hjelpe denne frøkna med?» spør den eine dama.

«Eg skal til Medisin 3 og besøkje faren min,» svarer Henriette.

«Ah, heilt der oppe,» svarer ho, før begge vender seg mot ei energisk blondine som står eit lite steinkast ifrå dei og snakkar på innpust og utpust med det som ser ut som ei vaskedame. «Hei, Kat!» Ho vender seg merksamt mot dei. «Denne frua skal opp til Medisin 3.»

«Kom med meg, eg skal opp dit no!» svarer denne «Kat»-dama, før ho vinkar Henriette ivrig til seg.

Snart piler dei to damene inn i heisen. Henriette kastar eit blikk på resepsjonen og fyrste etasje, som forsvinn sakte under dei. Ho kastar nok eit hatefullt blikk på «smiskesteinen» i golvet. Ei mørk og stormfull natt i næraste framtid kjem nok motstandsrørsla til å nøkke heile driten opp frå golvet.

«Hmm, er du lege?» spør Henriette i det ho mønstrar Kat sin legefrakk-kledde kropp frå topp til tå.

«Lege og geriater,» svarer ho. «Eg jobbar i grunnen litt overalt på Haraldsplass. Eg er som poteta, eg kan brukast til alt.»

«Vel, poteter kan jo strengt teke ikkje brukast til alt.» Henriette trekkjer lett i den høghalsa, svarte genseren so det lekre sølvsmykket med det H-forma anhenget dinglar og glitrar so vakkert. «De fyrer godt her i dag. Reine badstutemperaturen.»

«So klart. Dette er eit sjukehus. Ingen av oss betaler straumrekninga.»

«Nei, det er det vel vi skattebetalarane som gjer.»

Kat vrir lett på seg, men smiler og kniser der ho står på utstilling. Heisdørene går opp, og dei to blondinene sprett ut av heisen og trippar bortetter korridoren med lette, leikne steg.

«Kven skal du besøkje?» spør Kat.

«Arve Johannesen,» svarer Henriette. «Eg er dottera hans Henriette.»

«Du… du er det, ja.» Kat nærast krympar seg der ho går. Ho ser brått fleire år eldre ut i ansiktet, som om ho står ansikt til ansikt med ekte vondskap.

Til sist kjem dei til Medisin 3, og det særs triste rommet der slagpasientar ligg til mellombels oppbevaring som om dei var varer på eit lager. Kat står i døropninga, ho går ikkje inn. Ho peiker med eit alvorleg ansikt på den senga som ligg i den mørkaste kråa i rommet.

«Der borte ligg… faren din,» seier ho.

«Takk for hjelpa,» seier Henriette, før ho ser at Kat nærast bykser vekk frå ho og spurtar nedover korridoren. «Dæven, ho hadde det travelt!»

Ho tek av seg den særs varme regnfrakken og går inn i rommet. Arve ligg der bleik og livlaus med nasekateter og blodtrykksmansjett. Ei lukt av urin dunstar mot ho, og ho ser at ein kateterpose er ganske so full. Ho vender blikket rundt om i rommet. Bortsett frå ei gråtande brunette med to små ungar som sit rundt senga til ein mann, er det ingen oppegåande personar her, langt mindre «kvitkledde englar». Kor er eigentleg alt personalet hen? Det er jo altfor seint på dag for lunsj.

Henriette heng frå seg regnfrakken på den einaste stolen ved senga. Ho nærast hiv etter pusten so dei store puppane ser ut som dei eser. Den raudmussa, særs varme dama må òg ta av seg den lysegrå strikkekåpa. Den svarte genseren når ho ned på knea, og det er bra, for ho har berre truse og knestrømper under den. Ho kastar eit blikk på den smekkfulle kateterposen, og so eit blikk på sengealarmen. Bestemt trykkjer ho på knappen. Ingenting skjer, og ingen kjem. Ignorerer dei alarmar her oppe?

Den gråtande, vakre dama borte ved senga reiser seg og går eit stykke ut i rommet. Henriette glir bort til ho.

«Åh, orsak at eg forstyrrar deg,» seier ho. Dama ser på ho med raude, tårevåte auge der ho står og skjelv og snufsar. «Veit du kor personalet er? Nokon må kome og tømme kateterposen til min far.»

«Det er nesten aldri nokon her,» svarer den hikstande dama. Tårene trillar i ein endelaus straum nedover dei raudmussa, plettfrie kinna.

«Veit du kor dei er hen?»

«Nei, eg har inga aning. Eg trur dei speler biljard.»

«Biljard? Dette er jo eit sjukehus!»

«Ja, det er iallfall det dei sjølve påstår.»

Dama ristar og hikstar. Henriette får nesten litt vondt av denne unge dama, og kastar eit blikk på den kraftige, skjeggete mannen som ligg som eit slakt i senga med auge i ulike retningar. Dei to små ungane, truleg fire-fem år gamle, står rundt senga og ser på han med store, tindrande auge.

«Eg går og ser om eg finn nokon,» seier Henriette og klappar dama lett på skuldra. «Kanskje… kanskje nokon treng å setje seg ned og snakke litt med deg òg.»

Dama held fram med å grine, no endå meir høglytt. Henriette ristar på hovudet og sukkar i det ho går ut av rommet. Den svartkledde dama glir nedover korridoren medan blikket speidar etter kvitkledde.

Til slutt finn ho ei jente som truleg akkurat har fylt 20, kledd i den kvite, jomfruelege uniforma til pleiepersonalet. Ho har akkurat gått ut av eit toalett, og låser det med det søte, klirrande nøkkelknippet som ho har i ei snor rundt halsen. Ho kvepp til då Henriette brått står framfor ho.

«Jobbar du her?» spør ho. Jenta nikkar med store, skremde auge. «Faren min ligg på slagavdelinga med ein kateterpose som nesten sprekk. Den må tømmast no!»

«Øh, eg, eg, eg…» står ho der og stotrar.

«Eg vil ha handling, ikkje stamming!» smell det frå Henriette. «Skal eg liksom tømme posen sjølv fordi de bruker arbeidstida på å spele biljard? Dette er eit sjukehus, ikkje ein ungdomsklubb!»

«Eg speler då… eg speler då ikkje biljard!» pip den stakkars ungjenta. Auga blir fylde av tårer. «Eg er berre… eg er berre…»

«Ho er berre vaskedama,» kjem det frå Kat, som no er tilbake med fire mannlege pleiarar av den ganske kraftige typen.

«Åh, der er du,» svarer Henriette. «Sei meg, doktor «Kat», kor er eigentleg personalet? Her er jo ikkje eit menneske, berre vaskedama. Min far har ein full kateterpose, og ei dame sit og grin der inne med to små barn.»

«Det ordnar vi, men fyrst må vi snakke litt med deg,» seier Kat med eit ansikt som lyser av ei underleg blanding av frykt og avsky. «Bli med oss til kontoret mitt nede i gangen.»

«Med glede, men fyrst må eg hente tinga mine inne hjå min far.»

«Vi eskorterer deg dit,» seier den eine mannlege låvedøra av ein pleiar.

Henriette blir fotfølgt av dei fem kvitkledde «englane» tilbake til rommet. Ho stoppar opp og ser at regnfrakken og den lysegrå strikkekåpa er borte. Ho snur seg mot senga med den skjeggete slagbamsen av ein småbarnsfar. Berre han ligg igjen – den gråtande dama og dei to ungane er borte.

«Kva faen…» mumlar Henriette. «Nokon har stole tinga mine!» Ho snur seg storøygd mot Kat og pleiarane.

«Det er ditt ansvar å passe på tinga dine,» seier ho stille.

«Eg trudde ikkje staden krydde av tjuvar!» Stemma hennar går i fistel. «Lommebok, mobil, husnøklar og førarkort låg i den jakka! De må tilkalle vektar og politi!»

«Det skal vi, men fyrst må vi ta oss ein prat.» Kat tek eit steg mot ho med eit prøvande, men ganske so stramt smil. «Går det bra med deg? Du ser litt… oppkava ut. Og…» Ho mønstrar ho frå topp til tå. «Kvifor har du ikkje bukser på deg?»

«Det skal du berre ta rennefart og drite i!! Eg går i ein genserkjole!! Og no må de tilkalle politiet før eg klikkar!!»

«Hmm, trur du at du kjem til å klikke?» spør Kat med eit underleg halvsmil der ho står roleg og studerer ho med sitt kliniske blikk. Ho vender seg mot låvedør-pleiarane. «Lat oss sende ho ein tur ned til legevakta for legevurdering. Ho verkar temmeleg ustabil.»

Henriette bryt ut i skrik og rabalder då pleiarane grip tak i ho og haler ho med seg ut av det særs triste rommet. Den sokalla genserkjolen glir opp og avslører kvite, søte blondetruser. Kat følgjer etter medan ho finn fram nummeret til sin gode venn på Bergen legevakt.

Snart vil Lov om psykisk helsevern bli brukt, til dei fleste si glede og enkelte sin indignasjon.