Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Det er ein råkald morgon på travle Loddefjord terminal ved Vestkanten storsenter vest for Bergen sentrum. På den framleis svarte nattehimmelen kan ein skimte dei lysaste stjernene, inkludert Venus og den mindre kjende systerplaneten Venusberget. På toppen av Lyderhorn – bydelens evige ereksjon – er tårnet som sender ut hjernekontrollerande 5G-stråling godt synleg som ei prominent forlenging av eit fjell som allereie er litt for høgt. Raudlege bybussar køyrt av sjokoladebrune mangfaldsnevar glir inn og ut av terminalen, og folk strøymer som slitne slavemaur inn og ut av desse elektriske køyretøya.

To tilårskomne, gull- og sølvglitrande kjerringar trippar inn på ein buss akkurat i det dørene glir igjen. Den kolsvarte bussjåføren – som NRK-Dyveke med blanke auge og fuktig truse hevdar er frå «Nordfjord» – trakterer køyretøyet ut av terminalen medan han snakkar høglytt med nokon på mobilen på eit framandt tungemål som gjallar i kupeen. Alle er trøytte, kalde og leie. Det er onsdag og helga er to dagar unna – for dei som er so heldige at dei har fri. Nokon må jo halde hjula i gang og «bevege verda», som Ayn Rand so treffande skildra det ein gong i tida.

Eg tek her eit redaksjonelt val og kallar dei to damene for Marianne og Beate, for det heiter jo omtrent halve Bergensområdet. Marianne er ei småfyldig brunette, medan Beate er ei pinefullt mager blondine som knapt har unt seg eit varmt måltid sidan puberteten. Det er best med slike kontrastar slik at lesaren skal kunne skilje dei frå kvarandre om dette hadde vore ein dårleg produsert film av ein overambisiøs regissør korrumpert av norsk sjølvgodheit.

«Jaaaa, korleis går det med deg, Beate?» spør Marianne med si lett stønnande stemme.

«Øh, det går no på eit vis,» svarer Beate med si lyse, lett gneldrande stemme – òg kalla «kvine-stemme». Det er ei røyst som går gjennom merg og bein og kan få den mest stoiske mann til å gje ho ein leiving berre for å stoppe ulyden.

«Jaaaa, eg jobbar no framleis i dette bufellesskapet eg har jobba i sidan 2007,» seier Marianne.

«Øh, eg sit framleis på utstilling i kassa på Rema 1000, som eg har gjort sidan 2005,» seier Beate. «Inga makt i verda kan fjerne meg derifrå. Eg er fanga.»

«Jaaaa, det er no betre å vere fanga på Rema 1000 enn å vere fanga i Førde.» Ho flirer særs sakte medan det trøytte blikket vender seg mot frosten og kulden utanfor vindauget. Denne epleforma kroppen har vore ute mange vinternetter før – for å seie det mildt.

«Øh, sei meg, Marianne, har du vore på Vestkanten no i år?» Beate vrir lett på den tynne, vesle kroppen sin. Bakfrå ser ho ut som ei tenåringsjente. Berre trynet viser hennar sanne alder.

«Jaaaa, eg var vel der førre laurdag, etter jobb.»

«Øh, jobba du førre laurdag òg? Har du ikkje arbeidshelg denne veka?»

«Jaaaa, det ser ut som du kjenner turnusen min betre enn eg sjølv gjer. Det stemmer at eg har arbeidshelg denne veka, men eg lyt berre få presisere at den laurdagen jobba eg ekstravakt. Dei har jo ikkje folk. Alle er sjuke.»

«Øh, vi har same problemet på Rema 1000. Eg måtte faktisk jobbe overtid sist fredag fordi seinvakta var ‘sjuk’.»

«Jaaaa, vi høyrer jo til under Bergen kommune, og vi er òg plaga med ‘sjukdom’.»

«Øh, ja, ‘sjukdom’. Men…» Ho vender blikket rundt om i den smekkfulle bussen. «Grunnen til at eg lurte på om du har vore på Vestkanten nyleg, er at eg lurer på… Om du veit noko om…» Marianne ser på ho med sitt sløve, lett skjegle blikk. Beate raudnar lett der ho smiler svakt og prøvande «Eg kan like gjerne spørje deg rett ut, om du ikkje har noko imot det…» Ho landar handa lett på skuldra til Marianne og lener seg nærare ho. Ho er stille i fleire sekund. «Korleis går det eigentleg med Coop-Malin?»

«Åh, gud, eg trudde du ville kysse meg!» utbryt Marianne og flirer dovent. Beate hevar augnebryna og ser ut som ho skal eksplodere. «Du lista deg so stilt på tå rundt min jentegraut, og var so mild og dempa i ord og fakter!»

«Kysse deg?! Er du manisk, Marianne?! Eg ville berre vete korleis det går med Coop-Malin!» Stemma hennar kvin og gneldrar i kupeen. Alle vender seg mot dei. Sjølv sjåføren tek ein pause i den høglytte praten på telefonen.

«Coop-Malin? Eg veit då faen korleis det går med ho!» Marianne er raud som ein tomat i det runde ansiktet. So lener ho seg litt nærare ho. «Øh, eg vil berre påpeike at eg har ingenting imot jenter som vil kysse andre jenter, berre so det er sagt…»

«Eg er ikkje ei jente!!» kvin Beate. «Eg er ei godt vaksen dame som er lykkeleg gift og har tre vaksne søner!!»

«Jaja, bit no ikkje hovudet av meg, kjære deg! Det må då vere lov å feiltolke signal i ny og ne!»

«Hei, kan du blondina der bak dempe deg litt?» snerrar ei ungjente tre sete lenger framme. «Eg har sånn migrene, og stemma di er som ein spiker i skallen!»

«Migrene?» Ein tjukk fyr med briller fnyser. «Migrene er ein imaginær sjukdom! Det er slikt kjerringar påstår dei har når dei ikkje vil på jobb eller ha sex!»

«Hah!» utbryt ei raudhåra kjerring i 40-åra. «Det er ikkje migrene som gjer at du ikkje får sex!»

«Og korleis veit du, eit vilt framandt kvinnfolk, om eg har sex eller ikkje?» spør mannen medan auga hans blir større enn brilleglasa.

«Imaginær?» snerrar ungjenta medan ho held seg til hovudet. «Kva er ‘imaginær’? Eg forstår ikkje slike framandord!»

«Han seier at du er innbilt sjuk,» seier ein tilårskomen herre med sølvfarga hår. «Han seier at migrene ikkje finst.»

«Då kan han berre ta rennefart og…» Ungjenta klynkar medan ho lukkar auga. «Faen, kor vondt eg har… Det kjennest ut som nokon rotar med ein fiskekrok i hjernen min!»

«Ver glad du ikkje har endometriose!» smell det frå ei dame i 30-åra. «Då kjennest det ut som nokon rotar med ein fiskekrok i ‘jentegrauten’ din!»

Ei dame i hijab byrjar plutseleg å skjelle alle rundt seg ut på eit tungemål ingen skjøner. Ungjenta med (innbilt?) migrene søkk saman i setet medan ho held seg for øyra. Tjukken med briller byrjar å skjelle ut den raudhåra kjerringa i 40-åra, som gneldrar so det ljomar. Ein «nordfjording» og hans like «nordfjordske» dame byrjar like godt å ha særs høglytt sex i midtgangen. Bussjåføren byrjar igjen å snakke på telefonen, denne gongen endå meir høglytt for å overdøyve all støyen i bussen.

Marianne og Beate ser med store auge og gapande kjeftar på kaoset som no rår i bussen.

«Kva faen er det med folk?» spør Marianne spakt med si dovne stemme.

«Det er sikkert D-vitaminforgifting etter å ha ete for mykje egg!» kvin Beate. «Faen ta Putin, Trump og Noregsdemokratane!»

«Om du vil, so kan vi kysse no, for ingen ser oss,» seier Marianne. «Min ‘jentegraut’ er alltid open for deg.»

«Åh, men for helvete…!» kvin Beate resignert med tomatraude kjakar. «Greitt…! Eg kan ikkje flykte frå kjenslene mine…! Dessutan har jo folk allereie sex her inne…!»

Dei to tilårskomne kjerringane har ikkje noko anna val enn å byrje å kysse ømt og kjærleg på ein buss som snart kjem til å kollidere.

Og korleis det eigentleg går med Coop-Malin, fekk vi liksom aldri svar på. Kanskje i neste novelle.