Dette er ei novelle. Alle personar og enkelte hendingar er oppdikta.

Vår mann Karl har vore ein aldri so liten tur til Oslo på oppdrag frå sin særs hemmelege arbeidsgjevar. Han har snakka med fleire kjelder som skal seiast å ha direkte tilknyting til både Storting og Regjering, og ein av dei er offiser i Forsvaret. Temaet i dette strengt konfidensielle møtet har vore mellom anna NATO, Trump, Putin og – sidan dei er ein gjeng mannfolk – dei store puppane til leiaren i Norsk Sykepleierforbund (NSF). I Karls bok er hennar prominente byste ein klar seksar, medan offiseren frå Forsvaret landa på fire. Grunnen til denne midt på treet-vurderinga var at han tvilte på om dei var ekte, noko dei andre mannfolka si kvalifiserte gjetting konkluderte at dei var. Enkelte damer er naturleg framtunge, utan at det treng å liggje juks og fanteri bak.

Karl går av flytoget og entrar den digre hallen på Oslo lufthamn Gardermoen. For den historiemektige låg flyplassen til Oslo tidlegare på Fornebu, og den nye flyplassen skulle eigentleg byggjast på Hurum. Takka vere skite spel i djupstaten, vart det derimot Gardermoen i staden for, og minst éin uskuldig mann måtte bøte med livet på grunn av framprovosert sinne blant den gemene hop. Karl har ein mistanke om kvifor djupstaten valde Gardermoen – området mellom Oslo og Gardermoen er flatt som ei pannekake, og motorvegen har enkelte stader ei fartsgrense på 110. Dette gjer ferdsel mellom maktas høgborg og flyplassen til ein kjapp og lett affære.

Han skjøner fort at noko ikkje heilt stemmer. Folk står i kø bokstavleg tala gjennom heile ankomsthallen, og ei damestemme over høgtalaranlegget informerer at det er kø i tryggleikskontrollen. Karl trekkjer på skuldrene og himlar med auga. Jaso, det er kø her, gitt? Han ser på sitt eige fly til Bergen, som går klokka 19:00. No er klokka 16:45. Erfaringsmessig kan slike køer bli ein langdryg affære.

Han tek opp telefonen sin og ringjer sjefen.

«Hallo,» svarer den milde, dempa damestemma. «Er du på Gardermoen no?»

«Ja, og her er kø over heile flyplassen,» seier han. «Kva skjer?»

«Avinor testar eit nytt system i tryggleikskontrollen. Og no er bemanninga redusert til minimumsnivå. Dei tilsette har fått instruksar frå høgste hald om å reise heim. Berre to av dei ti slusene i tryggleikskontrollen er opne.»

«Hmm, midt i ettermiddagsrushet òg. Taiminga kunne knapt ha vore verre (eller betre, alt etter kven som rævkøyrer kven). Er det ein sjanse for at eg rekk flyet mitt? Eg skal vere om bord 18:30.»

«18:30 er nok liten sjanse for. 19:00 kan gå med eit naudskrik, om kapteinen er so snill at han ventar på dykk.»

«Kunne du ha… kanskje trekt i nokre trådar so eg får prioritet i tryggleikskontrollen? Eg må til Bergen i kveld. Eg står på Avinor si parkering på Flesland, og dei tek seg godt betalt.»

«Hehe, Karl, då. Eg har mykje på mange, men ingenting på leiinga på Gardermoen. Dei er diverre snille gutar og jenter. Du må nok smøre deg med tolmod. Sjølv dei lengste køer tek slutt ein gong. Og om du ikkje rekk flyet, bestiller vi eit nytt til deg. Og tenk ikkje på parkeringskostnader. Send reiserekning, og so dekkjer vi det som vanleg.»

«Greitt, då blir det venting.»

«Gje ein lyd når du er i Bergen.»

Sambandet blir brote. Karl har ikkje noko anna val enn å stå i monsterkøa og vente. Saueflokken rykkjer sakte framover steg for steg. Det er so å seie ingen flyplasstilsette å sjå i området. Ein skulle nesten tru det var streik. Når ei halvgammal kjerring med NSF-leiar-store puppar omsider dukkar opp, påkallar fleire ventande merksemda hennar.

«Orsak, kva er det eigentleg som skjer?» spør ein av dei.

«Eg aner ikkje,» svarer ho og trekkjer på skuldrene.

«Kva gjer vi om vi misser flyet vårt?» spør ei anna.

«Ta det med Avinor,» seier puppedama med nok eit skuldertrekk. Eit tredje spørsmål blir frå hennar side berre avvist, før ho trippar vidare med nasen i sky.

Køa tek sin gang gjennom det digre lokalet. Ein svensktalande vektar står og skjeller ut ein ung mann med dame og lite barn. Den vaksne karen får beskjed om å «besinne seg» og berre godta realiteten. Ingen kan gjere noko med den køa. Karl flirer inni seg. Klart dei ikkje kan gjere noko med køa – dette lyser djupstat lang veg. Folk skal straffast for at dei vel å reise med fly, noko som er klart i strid med eliten sine visjonar om å halde folk fanga i sine eigne hjørne av verda. Nyleg var det ein liknande situasjon på flyplassen i Hamburg – den offisielle forklaringa var ein streik. Å reise med fly har blitt stadig meir tidkrevjande og besværleg, og her kan ein trekkje ein parallell heilt tilbake til PATRIOT Act og djupstaten sitt iscenesette 11.september-åtak. Dei aller fleste veit ikkje at PATRIOT Act vart laga mange år før 11.september.

18:30 er det meininga at Karl skal vere om bord i flyet. Han er diverre berre komen fram til den siste etappen av køa. Det sjefen hans sa på telefonen blir bekrefta. Berre to av slusene i tryggleikskontrollen er opne, resten er ikkje i verksemd. Ei stressa, ung blondine med ei søt vektaruniform som er litt for stor, står der og veivar med armane, tomatraud i trynet. Ein pissesur kar i 40-åra står i den andre slusa og glefsar sine ordrar på eit slags nordlandsk. Stemninga er amper og oppkava. Mykje eiter og galle blir slengt rundt i lufta. Folk ser at flya deira stengjer for ombordstiging – og reiseforsikringa gjeld ikkje når det er flyplassen sin feil at dei ikkje rekk flyet sitt. Eventuelle klagar (og dei er det mange av!) må sendast til Avinor, sidan dei har det påståtte ansvaret for infrastrukturen på flyplassen. Karl veit kven som eigentleg styrer Gardermoen, og det er ikkje Avinor.

Ei ung jente med vakkert brunt hår og eit stramtsitjande gullsmykke byrjar å grine då ho ser at ho ikkje rekk flyet sitt. To gamle kjerringar står der og snerrar indignert på rogalandsdialekt. Ein godt vaksen kar frå langt nord i landet skjeller ut dei to vektarane, som naturlegvis ikkje kunne ha brydd seg mindre. Alle skjellsord, trugslar og grov munnbruk prellar av som vatn på gåsa. Dei flyplasstilsette følgjer berre ordre. Det skal vere kaos fordi det har djupstaten bestemt! So det so!

Omsider blir det Karl sin tur. Klokka er 18:52. Han dreg av seg beltet og legg det saman med jakka og den vesle kofferten sin i ein grå kasse. Han blir vinka gjennom kontrollen av den pissesure nordlendingen. Alt i orden. Han kan springe til flyet sitt. Og det gjer bokstavleg tala Karl. Han beinar gjennom den travle flyplassen som om han prøver å setje ny rekord på 100-meteren.

Klokka 18:55 kjem Karl til gaten sin. Fleire andre passasjerar står i ei rask stressekø og trippar. Ein kar med blondt hår og isblå, ariske auge står der med steinansikt og skannar billettane deira.

«De rakk det i siste liten,» seier han med eit lite halvsmil.

Karl og den vesle flokken spring nedover den vesle tunnelen mellom bygningen og flyet. Ein av dei snublar og fell bokstavleg tala inn i kabinen, karen er nær ved å plante det skjeggete trynet i den prominente NSF-bysten til ei av flyvertinnene.

Karl dumpar ned i setet sitt og hiv etter pusten. Dette var på håret. Slike situasjonar nærmar seg ei grense for kva han orkar å halde ut i dette arbeidsforholdet, men han reknar med at tankepipa får ein annan lyd når lønninga kjem.

Kapteinen informerer på bergensdialekt at enkelte av passasjerane diverre ikkje rakk flyet, og at bakkemannskapet difor må lesse av bagasjen deira. Trass ei mildt forseinking på vel 13 minutt, reknar kapteinen med å vere framme i Bergen på planlagt tidspunkt. Det er nemleg medvind, og han har tenkt å «gønne litt på», som han sjølv formulerer det.

Karl lener seg tilbake i setet når flyet byrjar å «gønne på» bortover rullebana. Heldigvis rakk han flyet, og dermed slepp arbeidsgjevar å punge ut 2500 kroner ekstra for ein ny flybillett. For å seie det litt forsiktig, har dette oppdraget allereie kosta meir enn det smaker. Han får eit uttrykk av vemjing i sitt fotogene ansikt då flyet lettar. Ikkje fordi han er plaga av luftsjuke, men fordi han minnest kva han måtte gjere med gjengen av mektige herrar for å få tak i desse opplysningane.

I kveld, etter at rapporten er levert, skal han ta seg ein diger dram! Herre min hatt!