I Rub’ al-Khali-ørkenen i Dei foreinte arabiske emirata har det nyleg blitt oppdaga ein 5000 år gammal, tapt sivilisasjon. Avansert radar- og KI-teknologi har avslørt strukturar under sanden, metall-artefaktar, og bevis for eit organisert samfunn. Staden, som har namnet Saruq Al-Hadid, kan vere knytt til den mytiske byen Ubar, som ein lenge har trudd er ei legende. Medan området i dag er ein ørken, meiner forskarar at det kan ha vore langt meir fruktbart der i gamle dagar, på same måte som Nord-Afrika og Sahara-ørkenen òg var det i ei fjern fortid.

Lance D Johnson i Natural News skriv (Saksyndig si omsetjing):

«I generasjonar har legenda om Ubar – ein styrtrik by svelgt av ørkenen som guddomleg straff – blitt avvist som folklore. T. E. Lawrence, den namngjevne britiske offiseren, udødeleggjorde den som ‘Sandens Atlantis’, ei åtvaringsforteljing om menneskeleg arroganse. Men i 2002 merka sjeik Mohammed bin Rashid Al Maktoum, herskaren i Dubai, merkelege formasjonar frå lufta, noko som sette i gang ei utforsking som skulle omskrive historia.

Ved bruk av Synthetic Aperture Radar (SAR) [«syntetisk opningsradar»], penetrerte forskarar frå Khalifa-universitetet overflata på ørkenen, og avslørte skjulte strukturar, restar etter metallarbeid, og fleire lag av dyrebein. ‘Vi trong utstyr som kunne sjå under sanden,’ sa dr. Diana Francis, leiar av ENGEOS-laboratoriet. ‘Satellittbilete var kritisk viktige.’

Funna antyda eit sofistikert samfunn som utførde kopar- og jarnsmelting, og der vegar og busetjingar indikerte at folk budde der lenge. Kan dette vere den ekte Ubar? Medan definitive bevis enno ikkje har dukka opp, passar dei allereie eksisterande bevisa nesten nifst med eldgamle forteljingar om ein velhalden by som forsvann i tida.

Korleis teknologi omskriv historia

Tradisjonell arkeologi lit ofte på tidskrevjande utgravingar, men i barske miljø slik som Rub’ al-Khali, er graving nesten umogleg. SAR-teknologi, kombinert med KI, endrar spelet. Ved hjelp av analyse av radarrefleksjonar, identifiserte forskarar mønster som er usynlege for det nakne auget, og avdekte heile nettverk av menneskeleg aktivitet under sanddynene.

‘Kasusstudien av Saruq Al-Hadid illustrerer potensialet som desse teknologiane har til å forbetre arkeologiske undersøkingar,’ skreiv forskarteamet. Dette gjennombrotet handlar ikkje berre om å avdekkje artefaktar – det handlar om å eksponere kor mykje av menneskehistoria som har blitt skjult av miljøendringar, partiskheit og institusjonell kontroll.

Eit eingong fruktbart land er no gravlagt i sanden

I dag er Rub’ al-Khali eit av dei mest ubebuelege stadene på Jorda. Men for 5000 år sidan var det ei heilt anna verd. Geologisk evidens antydar at regionen opplevde periodar med mykje regn, noko som danna grunne innsjøar og som støtta diverse økosystem. Nomadiske stammar, tidlege metallurgar og handelsfolk kan ha trivst der før klimaendringar gjorde området til ein ørken.

Oppdaginga av Saruq Al-Hadid tvingar fram ei reevaluering av tidlege arabiske sivilisasjonar. Var desse menneska del av eit større, samanknytt nettverk? Handla dei med Mesopotamia eller Indus-dalen? Svara kan liggje under det neste laget med sand – der det ligg og ventar på at teknologien skal avsløre det.»

Døme som dette viser at historia er meir kompleks enn vi fram til no har trudd. For kvar ny oppdaging må delar av – eller kanskje heile – verdshistoria skrivast om.