Dette er ei novelle. Alle personar, hendingar og dronar er oppdikta.

Det er ein regntung og vindfull morgon på ein staseleg eigedom ute på landlege Radøy nord for Bergen. Oberstløytnant Waage (77) har akkurat vakna etter ei overraskande god natts søvn. Pensjonisten går inn på badet og set seg ned på dassen. Tiss piplar ut, forbi den forstørra prostataen og ned i doskåla. Etter dette høgst naudsynlege ritualet, går han ned trappa til stova og kjøkkenet. Han er kledd i ei mørkeblå badekåpe. Det snøkvite håret er kjemma bakover, med ein liten dæsj Brylcreem. Han kastar eit blikk ut på fjorden. Ein kan ane det opne havet i enden av bukta, og sjøen blir piska kvit.

«Huff, for et drittvær,» seier han på velklingande Bergensdialekt. Det blir ikkje tur med «skjergardsjeepen» i dag.

Waage byrjar å førebu dagens frukost. To egg og to pølser blir henta frå kjøleskapet. Kaffitraktaren står og summar og dryp. Smøret freser i steikjepanna. Han deler pølsene i to og legg dei i panna. Der skal dei hoppe, sprette og danse ei stund, før han klekker egga oppi. To brødskiver blir lagt i brødristaren. Den pensjonerte oberstløytnanten føretrekkjer «skjerpede skiver», som er bergensarane sitt ord for rista brød.

DAB-radioen står og skravlar på kjøkkendisken. Han høyrer naturlegvis på NRK P1. Klokka slår åtte, og nyheitene byrjar. Ei søtt alvorleg jentestemme på Sunnfjord-dialekt med sjarmerande rulle-r fyller det matduftande kjøkkenet:

«Droneåtaka i Noreg held fram på tredje veka. Ein drone vart nyleg observert på eit kjøpesenter i Førde. Politiet rykte ut og viste dronen bort frå Olufine’s konditori på Handelshuset, der dronen skal ha skapt sjenanse og frykt blant gjestene. Seinare prøvde dronen å kjøpe alkohol på det lokale Vinmonopolet, men vart nekta fordi den ikkje hadde gyldig legitimasjon. Politiet valde då å bortvise dronen frå Førde sentrum fram til klokka ni neste morgon. Lensmannen i Førde seier hendinga viser at beredskap ikkje er på plass, og at det berre er eit tidsspørsmål før alle droneåtaka råkar livsviktig infrastruktur.»

Waage ristar på hovudet i det han klekker egg opp i steikjepanna. Skivene sprett ut av brødristaren, varme, dampande og «skjerpa».

«Huff, di derre dronene må nogen sporenstreks ta tak i!» utbryt han for seg sjølv.

Egga boblar og vrir på seg i panna, saman med dei no godt steikte pølsene. Den alvorlege Sunnfjordjenta held fram:

«Greta Thunberg klagar over veggedyr på cella si i det israelske fengselet der ho for tida sit fanga. Dette nektar israelske styresmakter for i ei pressemelding sendt til Reuters. Miljøaktivisten Thunberg vart saman med andre aktivistar arrestert då dei fór med båt til Gaza for å hjelpe palestinarane i området. FN fordømmer på det sterkaste Israel si behandling av palestinarane, og fleire prominente politikarar, deriblant Europakommisjonens president Ursula von der Leyen, har skildra Israel sine handlingar som folkemord.»

Waage danderer pølsene og egga på eit fat saman med dei to rista brødskivene og nokre skiver agurk. Ein kopp kaffi med ein liten skvett fløyte står og dampar på kjøkkenbordet. Jentestemma held fram:

«Ein UDI-tilsett er pågripen av politiet, mistenkt for menneskehandel. Vedkomande skal ha hatt ei ukrainsk kvinne buande heime hjå seg som sin personlege husslave. Dette melder Nettavisen. Toppleiinga i UDI tek sterk avstand frå handlingane til denne tilsette, og avviser at slik åtferd på nokon måte er representativt for UDI. Og no… Vêret.»

Waage får eit uttrykk av mild otte i det upåklageleg velfriserte skjegget. Han byrjar å slafse i seg den uvanleg velsmakande frukosten.

Akkurat i det han har ete siste rest av pølsene, egga og brødskivene, ringjer det på døra. Klokka er halv ni. Ute har det so smått byrja å lysne.

«Jaja, jaja, eg kommer,» seier han i det han småhinkar gjennom det digre huset.

På trappa står ei bleik blondine med bøtte, langkost og fleire sprayflasker. Ein Toyota RAV4 står parkert på gardsplassen. Ho er kledd i svarte treningstights, ein mørkegrå tunika og ei kvit boblejakke med hette. Rundt halsen glitrar eit gullsmykke med ein kross.

«God morgen,» seier ho med kraftig austeuropeisk aksent.

«Ah, god morgen, Natalija,» seier Waage. «Du kom akkurat i tide.» Dama legg hovudet lett på skakke. «Du kommer tidsnok.» Han peiker på den eksklusive Rolex-klokka si. Ho nikkar i forståing.

«Jai vaske gulv?» spør ho i det ho tørkar av seg på dørmatta.

Waage tel på fingrane sine:

«Vaske gulv, vaske klær, skifte på seng, støvsuge. Forstår du?»

Natalija nikkar alvorleg med eit herleg underdanig «da». Ho heng frå seg den kvite boblejakka på ein knagg i vindfanget. Waage installerer seg på kjøkkenet og drikk kaffi. Snart byrjar støvsugaren å ule i andre etasje. 77-åringen finn fram lesebrillene sine og opnar smarttelefonen sin. Han sjekkar alternative nyheiter, som ein aldri får tilgang til gjennom radio og dei store, riksdekkjande avisene.

Ein lengre epistel på UtenFilter av skribenten «Jerfr» fangar merksemda til den kloke, lærde oberstløytnanten. «Kjetterske tanker om myndighetene». Han flirer for seg sjølv medan han gnir seg intrigert i skjegget. Slike lange innlegg er underhaldande lesing, for i våre dagar må ein bruke litterære verktøy for å få bodskapen ut til folket utan å risikere at politi og helsevesen kjem på døra og sperrar ein inne på galehus!

Eit sitat står tydeleg fram:

«UDI-ansatte bruker asylsøknader som en privat Tinder-katalog for å skaffe seg en hus-slave, til han er blitt husvarm og gir verten en bratt læringskurve.»

Natalija kjem ned trappa frå andre etasje, berande på støvsugaren. Ho koplar den i stikkontakten og byrjar å støvsuge stova.

Waage «skrållar» vidare på telefonen. UDI-husslavesaka har blitt dekt av iNyheter, som er drive av etterretningsoffiser Lurås. Om Waage hugsar riktig, tenestegjorde han med faren til Lurås, då begge var stasjonert som grensevakter ved Grense Jakobselv tilbake i 1970/71. Den vinteren var det uvanleg kaldt, faktisk so kaldt at den russiske smuglarvodkaen dei koste seg med i brakka om kveldane fraus. So kaldt blir det aldri på nordlege Radøy, og det er ein grunn til at Waage aldri takka ja til tilbodet om å hoppe av til Sovjet.

Lurås antydar at saka berre er toppen av isfjellet. Og i kommentarfeltet blir det hevda at UDI er ein front for menneskehandel, og er nært allierte med det norske Barnevernet. Shada-saka er eit døme på slikt samarbeid, som er godt kjent og godteke på høgste politiske hald. Waage stiller seg mildt skeptisk til dette, som han gjer til alt han les og høyrer for tida. Alle har kvar sin agenda som ikkje alltid er i samsvar med eins eigen. Her gjeld det å ha tunga og vitet beint i munnen.

Natalija opnar altandøra til den digre verandaen for å lufte ut. Ho smett deretter innom kjøkkenet med støvsugaren, og Waage gjer seg so liten som han kan. So fort denne kjærteikninga av golvet er over, forsvinn ho opp i andre etasje med raske, lette steg. Ho kjem tilbake med bøtte og langkost, ikledd blå oppvaskhanskar.

«Jai skiftet seng,» seier ho – ho jobbar verkeleg iherdig med kvar staving og språklyd.

«Eg har skiftet på sengen,» rettar Waage med eit smil.

«Eg har skiftet på sengennn,» gjentek Natalija i søtt alvor.

«Godt jobbet,» seier han med tommelen opp.

«Spasiba,» svarer ho med eit underdanig nikk.

Brått høyrer begge to ein underleg summelyd. Dei to nærmar seg døropninga mellom kjøkkenet og stova og kik forsiktig inn der.

Gjennom altandøra kjem det plutseleg ein drone svevande. Begge to gispar forskrekka.

«Ka i hunen…» mumlar Waage. «Ka gjør en drone hjemme hos meg? Og så like efter frokost!»

Dronen svirrar rundt i stova, tilsynelatande føremålslaust. Den dultar borti taket og surrar rundt seg sjølv eit par gonger, før den svevar mot kjøkkenet.

«Kan den vere sulten?» spør Waage. Natalija ser like himmelfallen ut som han sjølv, om ikkje meir. «Eg tror eg har fått besøk av en såkalt frokostdrone! Her må noget gjøres! Den dronen må ut!»

Han reiser seg og stampar bort til ei korktavle på veggen. Der heng ein kalender, eit tømmeskjema frå Bir og, viktigast av alt, ei flugesmekke. Han grip smekka og gjev den til Natalija.

«Jag dronen vekk,» seier han. Ho ser på han i søt forvirring med hovudet lett på skakke. «Dronen må ut. Dron na ulitse!»

«Jai forstå,» svarer ho.

«Eg forstårrrrr,» rettar Waage med gurglande skarre-r.

«Eg forstårrrr,» seier Natalija med herleg rulle-r.

Den bleike, ukrainske blondina byrjar deretter å slå etter dronen medan ho utbryt fraser på russisk. Dronen tek hintet, og fyk i veg mot den opne altandøra. Natalija greier å gje dronen eit lett klask på «baken», og den forsvinn ut i regnet og vinden. Ho lukkar altandøra og låser den. Waage gjev ho tommelen opp, og ho smiler av stoltheit.

Den oppvakte oberstløytnanten har registrert at det har vore uvanleg mange førekomstar av dronar i det siste, både i Noreg og i andre land i Europas foreinte statar. Ingen vil vedkjenne seg dronane, og alle påstår at russarane står bak. Waage hugsar at tre menn ganske nyleg vart pågripne for ulovleg droneaktivitet, men alle tre var då vitterleg tyskarar. Her er det noko muffens. Der verserer ymse teoriar på nettet om kvifor Europa ser ut til å ha fått eit droneår. Oktober so langt ser ut til å bli «drone-oktober», eller Drontober, som enkelte rappkjefta influencerar vil kalle det.

Den bleike panna til Natalija glinsar av sveitte når ho er ferdig med husarbeidet. Ho har til og med rydda av bordet og sett på oppvaskemaskina. Klede og sengeklede durar i veg i vaskemaskina på badet i andre etasje.

«Jai ferdig,» seier ho.

«Eg er ferdig,» rettar Waage.

«Eg er ferrrdig,» gjentek ho.

«Greit, da var det oppgjøret,» seier han og tek opp lommeboka. Ho ser undrande på han med hovudet på skakke. «Nu skal du få betalt.» Ho nikkar med eit sukk av forståing. Han legg nokre setlar på bordet. «Her er syv hundrede kroner, som vanlig.»

Natalija tek imot pengane med eit breitt smil i det bleike ansiktet. Ho neiar i takksemd, kviskrar «spasiba» og legg pengane i ei lommebok i veska si.

«Nu venter min nabo på deg,» seier Waage. «Ingeniør Pedersen nede i veien.»

«Jai—eg reiserrr dit nå,» seier Natalija. Waage gjev ho tommelen opp med eit smil.

«Vi sees om to dager,» seier han.

Ho smett ut døra, berande på vaskeutstyret. Bilen startar opp med eit drivstoffbrøl og rullar over grusen. Waage har no trekt inn i stova. Ein stabel aviser ligg på bordet i den justerbare komfortstolen som han fekk frå Nav. DAB-radioen er slått av – no skal det vere stille.

Eit iltert lesarinnlegg frå ei ung berte med nasering får Waage til å humre for seg sjølv. UDI-saka beviser at menneskehandel har blitt ein integrert og uunngåeleg del av det norske maktapparatet – noko som er ein gjenklang av det gamle ordtaket om at «makt korrumperer, absolutt makt korrumperer absolutt».