Dette er ei novelle. Alle personar og dialektar er oppdikta.

Sprengkulden har halde det tidlegare demokratiet Noreg i eit jarngrep i vekevis. Isen har lege so lenge på vegen at den har gått lei av å vere glatt (!), og damene i enkelte familiar må trekkje på gata eller leige barna ut til den pedofile eliten som styrer Noreg for å kunne betale straumrekninga. Landet er kaldt, hjarterått og ròte inn til beinet.

Ein stad som ikkje er fysisk kald, er den altfor (?) populære utestaden Folk & Røvere i koselege Skostredet i tjukkaste Bergen sentrum. Lokalet er halvfullt denne ettermiddagen, der klokka nærmar seg halv fem og mørket snart er på veg. Bak disken står vår velkjende hasjaugeblondine, kledd i ein svart, høghalsa kjole av tjukk ull. Tre sølvsmykke med okkulte, sataniske symbol glitrar mot det svarte stoffet, og i øyra dinglar det lekre sølvøyreringar.

Det bleike, herja utelivsansiktet hennar er tydeleg smertepåverka – ho ser ikkje bra ut. Dei raude auga lukkar seg ein augneblink, som om ho prøver å sleppe unna sitt fengsel der ho står hjelpelaust på utstilling. To ikkje akkurat fotogene karar med stygg skjeggvekst og Dressmann-skjorter kjem bort til bardisken med eit tomt halvliterglas i dei knudrete, klamme nevane.

«Æin til av dænn dærre Ipa-en,» seier ein av dei på uplasserbar nordlandsdialekt – sannsynlegvis hans eigen (!).

«Ægir, ikkje sant?» spør blondina tynt. Mannen nikkar. Ho ser på den andre fyren. «Og du? Kva vil du ha?»

«Det samme som hajn Ola Bernt,» seier kompisen.

Blondina tappar Ægir medan ho sakte vrir på seg. Ho bit seg i leppene medan eit lite klynk slepper ut.

«Har nånn dødd?» spør Ola Bernt med eit bekymra uttrykk i fjeset. «Du ser jo ut som du ska skrik!»

«Takk for ‘komplimenten’, men ingen har døydd,» svarer ho. «Eg har berre ein jævla intens, bankande, stønnande mensen.»

«Åh, det kjæm blod ut u fetta di?» spør Ola Bernt.

«Blod, slim, stinkande utflod,» svarer ho.

«Jaja, då kan vi vell itj pul,» seier han.

«For å seie det sånn…» Ho dunkar det fulle glaset bestemt på disken. «Det hadde ikkje blitt noko på deg om eg ikkje hadde hatt mensen.» Eit småfrekt, forpint smil. «Nyt ølen din – du som kan. Eg har berre reseptbelagte smertestillande.»

Ola Bernt og kompisen tek øla sine og listar seg i veg bort til bordet sitt. Blondina tek opp ein pakke sterke smertestillande frå veska si og hiv i seg fire tablettar som ho skyl ned med ei glasflaske tam Farris. Dagen er framleis hjartelaust ung. Ho held seg til nedre del av magen medan ho stønnar.

To andre nordlendingar kjem til disken med tomme ølglas. Dei mønstrar blondina frå topp til tå medan dei ristar på hovuda.

«Du skoll ha håldt dæ hjemme fra jobb, du ser jo sjuk ut!» utbryt den eine. «Jabba-åkki-vårru-birru.»

«Hæ, kva sa du no?» spør ho med ei stemme som skjelv lett.

«Æ sa bare at juballa-valla-håttå-vetta,» seier mannen medan han vekslar blikk med kompisen sin.

«Kva slags språk er dette?» Ho held seg til hovudet. «Eg er ikkje so sterk i samisk. Skal de ha ein runde til? Ægir IPA? Ginger Ninja? Vanleg øl? Vi har diverre ikkje Mack-øl og ‘måsægg’, de er for langt sør til det.»

«Nu, vi måkka-vakka-dikka-dakka-serøm-serøm,» seier kompisen med eit undrande flir.

Blondina legg hovudet lett på skakke med ein perpleks grimase i ansiktet.

«To kalde pils!» utbryt mannen med overdrive tydeleg diksjon. «Hajnsa, eller ka fa’n dåkk søringa kalle øll!»

«Greitt, du treng ikkje gaule til meg,» seier blondina medan ho grip to ølglas.

«Summa-måkka-dirri-birri-vattam-tu,» seier den eine nordlendingen til kompisane sine ved bordet. Dei ser alle med skeive blikk på blondina, og korleis ho strevar tappert med å tappe øl.

«Jakku-dakku-bollan-bu,» seier ein av mennene ved bordet medan han trekkjer på skuldrene.

Dei to kalde øla svevar gjennom lokalet og bort til bordet. Blondina står der med eit bleikt ansikt som ikkje lenger er smertepåverka – no er ho berre forvirra. Ei kjensle av uverkelegheit går som eit sus gjennom hovudet hennar. Ein mann og ei dame kjem bort til disken, og ho nikkar til dei med eit steinansikt av ei anna verd.

«Har dåkk tørr rødvin?» spør dama, som er ei yppig brunette i ein mørkeraud kjole som viser den djupe, smykkeglitrande kløfta til dei store struttepuppane.

«Øh, all raudvin er tørr,» svarer blondina med ei stemme som ikkje høyrest ut som hennar eiga.

«Nja, gakk-madda-fakka-bolla-volla-mitri,» seier dama medan ho vekslar blikk med mannen.

«Njøss-balla, fåkki-dårri-dutten-dei,» svarer mannen.

«Eg… eg forstår ikkje eit ord av det de seier,» kjem det frå den stakkars, likbleike blondina. «Kor langt ute på landsbygda i Nord-Noreg kjem de eigentleg frå? Ein lavvo på Finnmarksvidda? Do you speak English, sir and madam?»

Mannen og dama hevar augnebryna, synleg fornærma.

«Budli-bjårrå-skåttå-våttå-dudelidu!» utbryt dama, før ho vender seg mot dei andre nordlendingane. «Sjåssa-dåtta-varra!»

«Dåtta-varra-bingsbangs?» spør ein av mennene. Stemma hans har eit nifst, unaturleg ekko.

Brått fis mannen som står ved sida av dama. Fisen hans høyrest akkurat ut som kjenningsmelodien til Dagsrevyen frå tidleg 1990-tal. Blondina kvepp til der ho står. Menstruasjonssmertene er ikkje lenger so bankande, intense og uuthaldelege, men ho har openbert falle gjennom ei rift i eksistensens vev og hamna i eit anna univers der nordlendingar er komplett uforståelege! Ein av dei andre mennene slepper òg ein «Dagsrevyen-fis», før han bryt ut i latter.

«Duddi-dutt-bluntan-gluntan-gøtt!» seier dama med dei store puppane, før ho mønstrar den kaldsveittande, raudmussa blondina frå topp til tå. Auga hennar kviler på dei tre sølvsmykka. «Trur du på Satan?»

So, med eit nifst smil, slepper ho ein lang, dryg brakfis som det verkeleg stinkar av. Den høyrest ut som Dagsrevyen-melodien spelt på låg hastigheit, og med eit skummelt ekko.

«Ikkje sjå på hendene dine, du mørkets freisterinne,» kjem det frå dama.

Blondina ser sakte ned på hendene sine. Det ser ut som små fingrar veks ut på fingrane hennar, som det igjen veks små fingrar på. Har hendene hennar blitt om til fraktalar? Ho høyrer kjenningsmelodien frå Dagsrevyen strøyme ut av rævene på dei uforståelege nordlendingane, og står der i ei blanding av panikk og nostalgi. Det er nesten som om ho forventar å høyre stemma til Einar Lunde.

Dagens nyheter. Bartender på populært utested i Bergen hallusinerer på jobb. Politiet mistenker altfor høyt inntak av cannabis.

«Sakk-sakkari-sukkuru-våttå-blåttå-duddu-du,» seier den fisande puppedama medan ho lèt mannen sin kitle og kjærteikne dei struttande daiane.

Blondina stirer på dei to med eit skrekkslege ansikt. «Fraktalfingrane» hennar blir berre fleire og fleire, og ho kan ikkje lenger sjå på desse skrekkelege nevane. Ho pressar seg mot veggen medan hjartet hamrar og sveitten driv. Ute er det plutseleg mørkt. I dag har ikkje sola gått ned, ho har falle.

«Mårru-dårru-hunksaditt-bollebærtan,» seier mannen medan han kitlar i veg på brystvorter som blir stivare og stivare gjennom det tynne kjolestoffet. Han ser på blondina og smiler nifst. «Trur du på Satan?»

«Sjå på nævan hennes!» utbryt ein av nordlendingane.

«Nei, eg vil ikkje sjå på ‘nævan’ mine!» klynkar blondina medan tårene trillar nedover kinna.

«Det veks førr fa’n små utgava av hu på hver finger!» utbryt dama medan mannen kitlar og kjærteiknar brysta hennar.

«Nåkku-dåkku-bollen-bert!» kjem det frå nevane til blondina. «Fingerblondinene» har byrja å snakke uforståeleg nordlandsdialekt! «Våttå-duddu-båkka-makka-bram-frapsodu!»

«Nu håjll dåkker kjæft!!» skrik blondina, før ho styrtar ut på kjøkkenet og dyttar monsterhendene ned i ein kjele med kokande vatn.

Kor kom kjelen frå? Her har det jo ikkje blitt laga mat sidan 8.mai 2023!

Lokalet er stille som grava. Alle nordlendingane stirar med store auge og gapande kjeftar ut på kjøkkenet. Blondina ligg med skambrende hender på golvet og hulkar medan ho ristar. Om igjen og om igjen ber ho nokon om å halde kjeft – på ein underleg, nordnorskliknande dialekt.

«Ka gikk det av’a?» spør den eine fyren spakt. «Hu klikka tojlling!»

«Ja, ka farsjken!» utbryt ein av mennene. «Hu e pinadø ikkje god!»

«Vi må reng ambulajns!» utbryt dama.

Snart kjem ein gul «ambulajns» frå Helse Bergen og parkerer utanfor det velkjende huset i Skostredet. Folk på gata står og glanar med hakeslepp i det ambulansefolka i sine raude uniformer går inn i lokalet. Ein Dagsrevyen-fis lyd stille i folkemengda.

Og slik vakka-dadda-duddu-bårri-vårri, og ikkje minst naksa-daksa-båtti-butti-bjott. For det var nemleg årrå-dåttu-mytti-gytsu-ytt.