Under ein gjennomgang av mitt private arkiv i skapet på soverommet, kom eg forleden over eit bilete frå ein 30-årsdag i desember 2018. Eg står som einaste mann på biletet, flankert av fire unge damer, tre på mi høgreside, éi på mi venstre. Alle damene er kledd i 1920-talskjolar fordi festen hadde The Great Gatsby-tema. Dama i midten har ein kvit, staseleg kjole som mest av alt minner om ein brurekjole, og det var ho som fylte år den dagen. Festen, som fann stad i eit kulturhus i bydelen, var overdådig og uforgløymeleg som berre ei filippinsk bursdagsfeiring kunne vere. Utanforståande hadde blitt fullstendig tilgjevne for å tru at det var eit bryllaup, og at ho og eg var brur og brudgom.

Dama i kvit kjole, den overlykkelege 30-åringen, kallar eg her «Stacey». Ei anna dame på biletet, i svart 1920-talskjole, kallar eg «Sheryl». Dei to filippinske damene var i 2018 kollegaer av meg på den kommunale sjukeheimen som eg jobba på i fire år. Blant Saksyndig-lesarane er den nok både velkjent og berykta. Dei to danna den positive motvekta til ei ustabil, vondsinna leiing og svikefulle kollegaer. Biletet var ein augneblink av glede frosen for ettertida. For under ein månad etterpå kom sjukepleiarkollegaen «Vendela» og hennar vesle gut inn i mitt liv og endra det for alltid.

Sheryl jobba allereie på sjukeheimen då eg byrja der i oktober 2017. Ho jobba på mi naboavdeling, men vart av og til sendt for å jobbe på mi avdeling når det var vikarbehov. Ho var utdanna sjukepleiar i Filippinene, men måtte i Noreg nøye seg med å jobbe som helsefagarbeidar fordi utdanninga hennar ikkje var NOKUT-godkjent. Ho hadde bestått den strenge Bergenstesten for utanlandsk helsepersonell, og snakka flytande norsk, om enn med ein søt aksent.

Ho var ei blendande vakker dame med varme, livlege auge – og sterke meiningar. Ho sa i frå med éin gong om noko ikkje var som det skulle, i staden for å gå bak ryggen min og baksnakke meg. Sjefen min «Christine» hadde ho lite til overs for. Sheryl kalla ho for «Gul lapp» på grunn av alle dei gule PostIt-lappane som Christine overfløymde avdelinga med. Det var detaljstyring på eit nivå som ikkje fall i god jord hjå Sheryl. Ho sa ein gong til meg medan ho peikte på fleire gule lappar på medisintralla: «Dette er ikkje kommunikasjon, det er jo berre ein haug med gule lappar!»

Min dåverande kjærast, sjukepleiarkollegaen «Vendela», fortalde meg ein gong at Sheryl og verneombodet «Synnøve» ikkje var på godfot med kvarandre. Då Sheryl vart tilsett på sjukeheimen, hadde Synnøve lagt ut eit Facebook-innlegg der ho klaga over at den dåverande styraren hadde tilsett Sheryl og ein annan utlending i ei 100% vikarpool-stilling i staden for å auke stillingsprosenten til Synnøve. Ifølgje Vendela hadde Sheryl eit problematisk forhold til Synnøve på grunn av den episoden, og meinte at Synnøve var ein rasist som ikkje ville ha utlendingar på arbeidsplassen. Styraren, ein jordnær mann som nærma seg 60, kravde at Synnøve skulle be Sheryl om orsaking. Då Synnøve nekta, bad styraren Sheryl om orsaking i staden for. Denne «rasisme-episoden» kan ha vore grunnen til at Synnøve seinare vart forbigått då ho søkte på leiarstillinga som Christine i staden fekk.

Sheryl hadde ei venninne, «Stacey», som ho tidlegare delte rom med i ei leilegheit tilknytt ein viss privat sjukeheim. Sheryl tipsa sjefen sin om Stacey. Stacey, som ikkje var like vakker som Sheryl, kom inn via vikarbyrå, men fekk raskt ei stilling på mi avdeling. Alt tyda på at ho ville vere meir enn berre kollega med meg. Ho inviterte meg i sin 30-årsdag i desember 2018, som nemnde bilete vart teke under.

Ein gong då eg og Sheryl jobba seinvakt saman ein gong på hausten 2018, lokka ho meg inn på skyljerommet. «No skal vi ringje kjærasten din», sa ho ertande. So ringde vi Stacey på Skype. Sheryl og dei ganske mange andre filippinske pleiarane på sjukeheimen meinte at eg og Stacey var ein god match. Stacey endra åtferd då eg vart saman med Vendela tidleg i 2019 – ho oppførde seg kaldt og til tider direkte ufint, akkurat som om ho var sjalu på meg. Filippinarane, som alle var jordnære, hjartevarme medmenneske, tykte det var underleg at eg hadde blitt saman med Vendela. Dei meinte ho hadde ein dårleg effekt på meg.

Sheryl vart under ein tur til Filippinane i 2019 plutseleg nekta innreise til Noreg. Ho kom aldri tilbake til sjukeheimen. Den vakre dama med det store hjartet var gift med ein mann som eg berre møtte éin gong, under nemnde 30-årsdag. Han snakka ikkje norsk, so vi snakka saman på engelsk. På spørsmål frå meg om han var Registered nurse (som tittelen sjukepleiar heiter i den engelskspråklege verda), svarte han «No, I’m not registered.» («Nei, eg er ikkje registrert.») Anten misforstod han tittelen, eller han meinte at han ikkje var sjukepleiar slik kona var. Alt tyda på at han ikkje hadde opphaldsløyve i Noreg, for han var der berre i periodar, før han reiste tilbake til Filippinane. Vendela sa at det gjekk eit rykte om at han ikkje var fornøgd med at Sheryl var i Noreg medan han sat arbeidslaus i heimlandet, og at han på eit tidspunkt «lurte» Sheryl til å vere i Filippinane so lenge at hennar mellombelse arbeids- og opphaldsløyve i Noreg gjekk ut.

Utan å kome med direkte skuldingar: Kan det opportunistiske verneombodet Synnøve ha hatt ein finger med i spelet når det gjaldt å få fjerna Sheryl frå sjukeheimen? Sheryl var ein stadig påminnar på hennar rasistiske (?) utbrot på Facebook, og takka vere den episoden, nekta styraren ho ei leiarstilling. Ho vart etter kvart «mediekontakten» til sjukeheimen, fekk innlegg om helsesektoren på trykk i lokalavisene, og kan kanskje òg ha stått bak dei anonyme kommentarane på Derimot etter at artikkelen min (som eg skreiv med vesentleg hjelp frå Julia Schreiner Benito) vart publisert på Hemali og i nemnde nettavis. Kanskje er Synnøve mektigare enn ein skulle tru. Den enklaste forklaringa er naturlegvis det Vendela fortalde, at mannen til Sheryl stakk kjeppar i hjula for ho.

Faktum er at Sheryl er borte for alltid, og eg saknar ho. Ein episode som ofte dukkar opp i minnet mitt, er ein lunsjpause våren 2019 på ei seinvakt. Vi har jobba som slavar heile vakta, og sit endeleg og et maten vår. Sheryl seier ho snart skal reise og besøke mannen på Filippinane. I hennar avdeling går det føre seg ei bursdagsfeiring. Ein bebuar har besøk av pårørande og dei sit i fellesstova. Sheryl, som vanlegvis er sprudlande og gløder av positiv energi, har noko over seg som eg ikkje klarer å setje fingeren på. Ho er vakrare enn nokosinne, og har for éin gongs skuld på seg eit smykke. Eit glitrande, tettsitjande smykke med eit søtt, lite anheng. Dei vakre, orientalske auga vender blikket mot hennar eiga avdeling.

«Vi har fått beskjed om at vi har for lange lunsjpausar,» seier ho på grammatisk perfekt norsk. Ho sit nærast på kanten av den mjuke, behagelege stolen. Ho verkar nervøs og rastlaus. «Ikkje meir enn 20 minutt har vi krav på.» Nokon reiser seg der inne, stolen skrapar langs golvet. Kanskje skal nokon ut og hente pleiarane. «No… No må vi inn i avdelinga igjen.»

Eg registrerer uroa hennar, og sit like mykje på kanten av stolen. Beina og ryggen verkjer, og det er framleis fire og ein halv time igjen av vakta. Vi alle reiser oss og tuslar underdanige vekk frå dei behagelege møblane. Dei pårørande vil sladre til leiinga om dei ser oss sitje for lenge. Sheryl hadde aldri uroa seg for slikt før, so noko hadde utan tvil endra seg hjå ho.

Då eg nemnde dette til Vendela dagen etter, fortalde ho meg ryktet som gjekk på sjukeheimen om ektemannen. Hadde han gjeve Sheryl kniven på strupen og truga med skilsmisse om ho ikkje kom heimatt til Filippinane? Mykje tyda på det. Han ville ha barn med ho, trudde Vendela. Sheryl hadde bikka 30 akkurat som Stacey, og toget var i ferd med å forlate stasjonen. Eg hadde blanda kjensler. Sheryl kunne i prinsippet få kven som helst, for ho var so vakker og snill. Kvifor velje nokon som ønskte å styre ho på denne måten?

Kva enn som skjedde tilbake på den tida, vil eg nok aldri få svar på. Ikkje med mindre Sheryl på mystisk vis les denne bloggen og tek kontakt. Det reknar eg som lite sannsynleg. Då er alternative kontaktmetodar einaste løysing.