Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Det er laurdag ettermiddag i tjukkaste Bergen sentrum. Den ekstreme kuldeperioden har omsider sleppt taket og frårøva huseigarar hundretusenvis av kroner på grunn av sprengde vassrøyr. Fleire røyrleggjarar har reist på spontanferiar til eit tropisk paradis etter å ha tent seg styrtrike på folks dumskap og latskap, og kan le seg fillete heile vegen til banken. Avisene fløymer over av artiklar om Trumps invasjon av Venezuela, hans trugslar om å ta Grønland, og ein mogleg krig mot Iran etter CIA og Mossad sitt mislykka forsøk på regimeskifte i den islamske oljenasjonen. Og, for å strø salt i såret, er det skøyteis på kvart eit fortau frå Kristansand i sør til Hammerfest i nord.

Utestaden Folk & Røvere ligg som ein sårt trungen oase for folk å drukne sorgene sine, og er denne ettermiddagen – som alle andre ettermiddagar – smekkfull i folk (sjølv om enkelte knapt kan kallast folk!). Hasjaugeblondina står bak disken og tappar øl til hordane av øltørste slavar. Bergens største flyfille er kledd i ein svart genser med svikefullt jomfrueleg kvit krage. Gammal David Bowie dunkar ømt og kjærleg, nesten elskovssjukt, i veggane. Det er helg og «alle» er glade. Skål, folkens!

Det er smekkfullt i lokalet bortsett frå ved eitt bord borte ved veggen. Der står det ein lapp med følgjande setning skriven:

Reservert for Den tartariske Forening

Bordet er reservert frå 15:00 til 17:15. Ikkje 17:00. Ikkje 17:30. Men 17:15. Klokka er no 14:55.

«Lurer på om Gyda Oddekalv har blondt hår på fitta si,» snøvlar ein stakkarsleg tass, før han gjer alle ei superteneste og kastar seg sjølv ut. Han tuslesklir vekk derifrå på hålka og ingen ser han nokosinne igjen.

Blondina har akkurat tappa ein øl til ein kar som faktisk er over 1,70 på strømpelesten, då døra sakte opnar seg. Det går eit sus gjennom lokalet – sjølv David Bowie tek pause. Blondina stoppar opp medan ho får hakeslepp i sakte kino. Der, i døropninga, ruvar tre menn med langt, kolsvart skjegg, kledde i svart frakk og med flosshatt på hovuda. Dei er so høge at dei må gå krokrygga. Dei kastar skugge over alle dei kommunestridig animerte fjesa. Alle sit der som forheksa.

Mennene, som er godt over 2,50, stiller seg framfor disken. Dei enorme nevane er falda mektig. Fingrane er omtrent like lange som armane til ein stakkarsleg tass i nærleiken. Blondina ser opp på dei med eit glasaktig blikk, skjelven og mo i knea.

«G-god ettermiddag,» seier ho med ei lett dirring i stemma. «Kva kan eg hjelpe dykk med?»

«God Eftermiddag, Opvarterske,» seier den eine kjempa med ei særs djup røyst som får glasa som heng over bardisken til å klirre. «Vi haver et Bord reserveret for tre Personer. Den tartariske Forening. Klokken tre.»

«Ja, det stemmer,» seier blondina og trippar småredd ut av bardisken og bort til det ledige bordet ved veggen. «H-her. Frå klokka tre.»

«Udmerket,» seier kjempa og nikkar tilfreds. «Vi skal tre store Pilsnere have, og et lille Glas mørkt Brendevin.»

«T-tre Hansa og ein Jägermeister, eller?»

Kjempa flirer med si særs djupe røyst:

«Nu, nu, vi foretrekker Gammel Dansk. Intet er bedre for Maven og Sindet.»

«Na-naturlegvis.»

Blondina sprett tilbake til disken og byrjar å tappe. Kjempene finn seg til rette bak bordet. Fordi bordet står med veggen, er det heva over golvet. Dei tre har akkurat god nok plass til å sitje nokolunde komfortabelt. Folk stirer på dei som om dei skulle ha vore gjenferd. So fort kjempene ser på dei, trekkjer dei til seg blikka. Det er musestille i lokalet. Ute i gata er det pussig nok ikkje eit menneske å sjå. Dette er særs uvanleg til å vere laurdag ettermiddag, sjølv om det er hålke og stålis der.

Eit brett med tre pils og tre Gammel Dansk landar på bordet.

«Kan man opsette en Kroregning, Opvarterske?» spør kjempa.

«Øh, vil de betale seinare?» spør ho, før ho ler nervøst. «Ikkje noko problem. Ein av dykk kan gje meg kortet, og so betale når de går.»

Kjempene vekslar blikk seg i mellom.

«Åh, ingen av oss haver Korte,» seier den eine. «Men frygt ikke for Opgøret. Vi er meget velholdne.»

Ein av dei viser ho ein pengepung, der det glitrar gull nedi. Blondina får nok ein gong hakeslepp i sakte kino.

«Oi,» mumlar ho stille. «Vil de betale med gull?»

«Findes det et andet og bedre Betalingsmiddel?» spør ein av dei.

«Det… det er sikkert greitt.» Ho fører ei skjelvande hand gjennom det blonde, pistrete håret. «Eg bør eigentleg konferere med dagleg leiar, men ingen veit kor han er for tida.» Ho trekkjer på skuldrene. «Det kan sikkert bli litt problematisk med vekslepengar, men den brua får vi krysse når vi kjem dit.»

«Udmerket,» svarer kjempa.

Blondina smett vekk frå dei og smyg seg bak disken, der ho står hjelpelaust på utstilling og vrir på seg.

Det tek ikkje lange tida før ei lykkejeger-skjøkje med langt, blondt korketrekkjar-hår, cowboyhatt og tronge skinnbukser trippar bort til dei tre. Ho har sett gullet glimre, og mennene er jo i tillegg høge og mørke. Med klamt underliv bryt ho inn i samtalen deira. Dei tre ser på ho med dei enorme, skjeggete hovuda på skakke.

«Mmmm, de var jammen høge og kjekke…!» seier denne halvgamle gratispa medan ho formeleg presenterer den djupe kløfta si til dei. «Eg heiter Marianne, slik som halve Bergen…! Kva heiter de?»

Kjempene vekslar blikk seg i mellom. Dei har so visst ingen intensjonar om å gjere seg til kjenne.

«Vi er fra Udlandet,» svarer den eine.

«Ja, det høyrer eg lang veg…!» svarer Marianne. «Er de danskar? De snakkar akkurat slik som i eit Henrik Ibsen-stykke…!»

«Ah, Ibsen kender vi alle til,» seier ei av dei andre kjempene. «Men fra Kongeriget Danmark-Norge kommer vi ikke. Vi er alle fra Tartaria.»

«Hæ, Tater-land? Kor er det?»

«Tartaria befinder seg mellom Ural-fjeldene og Solopgangens rige,» svarer ein av dei. «Et meget stort og gammelt Rige der har eksisteret siden tidenes Morgen.»

«Ja, man kan sagtens sige at vi er eldre enn Fjeldene rundt oss,» seier ein.

«Uralfjella?» Ho vender hovudet på skakke. «Geografi – og so å seie alle fag – har aldri vore mi sterkaste side. Eg får vondt i hovudet av å lese.»

Kjempene vekslar nokre ord seg imellom som høyrest ut som eit austeuropeisk språk. Marianne ser på dei med eit forvirra smil.

«Snakkar de kinesisk?» spør ho.

«Russisk,» svarer ei av kjempene, no ein smule brydd. «Hør her, Frue, vi har mangt og meget å diskutere på denne vor viktige Dag. Tartarias Fremtid er truet av den amerikanske Fandebukk og hans Lakeier i Den evropeiske Union. En Strategi må fremlegges og en Plan diskuteres.»

«Åh…!» Ho ser ned. «Eg skjøner…! Vel, eg skal late dykk prate i fred…!» Nesten på gråten smyg ho seg tilbake frå det mørke, våte hjørnet ho kravla ut av.

Ei av kjempene vinkar til seg bartender-blondina, som trippar bort til dei med bankande hjarte og glasaktig blikk.

«Serverer I Kvass på denne Kro?» spør ein av dei.

«Kvass?» Ho vender hovudet lett på skakke. «Kva er det for noko?»

«Gjæret Rugbrødsdrikk av en mørk eller strågul Kulør,» seier han.

«Det… det nærmaste vi kjem er vel vørterøl,» seier ho og vrir lett på seg.

«Da bliver det tre Glass Vørterøl,» seier han medan dei to andre nikkar. «Haver I en Madmeny?»

«Vi serverer diverre ikkje mat.» Ho fingrar lett med det eine sølvsmykket. «Dagleg leiar gav opp konseptet etter at kokken vår fekk sparken fordi han feis sånn. Men de kan få popcorn, nøtter eller chips.»

Kjempene vekslar blikk seg imellom.

«Vi tager tre Glass med Nødder,» svarer den eine.

Blondina trippar tilbake til disken. Snart kjem eit brett med tre glas peanøtter og tre glas vørterøl. Snart byrjar kjempene å snakke igjen – på russisk.

Gata utanfor er heilt aude. Blondina kik ut vindauget frå sin utstillingsplass bak disken. Gjestene er heilt stille, og dei har til og med slutta å drikke (!). Alle sit og glaner på kjempene.

«Dei er russarar!» kviskrar nokon. «Putin har invadert Noreg!»

«Vi er fortapte!» utbryt ei dame medan ho gaper over knyttneven i skrekk.

«Vi må… vi må ringje PST!» utbryt ein stakkarsleg tass.

«Blondie, du må gjere noko!» pip ei tilårskommen kjerring som stinkar rulletobakk og raudvin.

«Eg?» Hasjaugeblondina strekkjer og vrir på seg. «Kva skal vesle meg gjere? Sjå på dei! Dei er jo minst tre meter høge! Og om Russland har invadert Noreg, er det vitterleg ei sak for Haakonsvern-gjengen!» Ho ser på dei tre kjempene, som sit og snakkar roleg saman. «Og dessutan… dessutan plagar dei jo ingen!»

«Dette er Noregsdemokratane sin feil!» remjar ei utpult gateskjøkje borte ved vindauget. Det er ikkje den same cowboy-tøsa som prøvde å sjekke kjempene opp.

No sluttar dei tre kjempene å snakke og ser på gjengen med hovuda lett på skakke.

«Hvad er alt dette Opstyr?» spør ein av dei med si særs djupe røyst. «Generes man av vort lille Consortium?»

«De tror, at vi er av Rus-folket,» seier ein annan. «Fordi vi snakker Deres Sprog.»

«Hm, det er som at tro, at alle der snakker Tysk, er Nazister,» seier den tredje.

«Tror I, at de vil gå til Angreb?» spør den fyrste.

«Vi tager ingen Chanser,» seier den andre. «Lad os betale Opvartersken og forlade denne Kro. Her er ikke trygt.»

Kjempene reiser seg sakte opp i all si høgverdige prakt, noko som får tre stakkarslege tassar og fire fulle horer til å søkje skrikande tilflukt. Blondina står der skjelven og småkåt bak disken og ser opp på dei tre.

«Vi betaler nu, og I har sett det sidste av oss,» seier ein av dei og tek opp den store pengepungen.

«På vegner av Folk & Røvere vil eg beklage denne diskrimineringa på det sterkaste…!» seier ho med folda nevar. «V-ver so snill å ikkje gå til krig mot oss…!»

«En Krig vil ikke komme fra nogen av oss,» seier kjempa og landar ein gullmynt på disken.

Blondina ser på dette stykket ekte gull. Teksten på den består av kyrilliske bokstavar, og profilen av ein totalt ukjent keisar er å sjå.

«Øh, kor mykje tilsvarer dette i kroner?» spør ho.

Kjempene vekslar igjen blikk seg imellom.

«Har Kongeriget Danmark-Norge fremdeles Specidaler og Rigsdaler?» spør den eine.

«De avskaffet det Pengesystemet i år 1875,» seier den andre. «De bruger Kroner og Øre.»

«Aha, så den Guldmynt er verdt…» byrjar den eine.

«Haver I en Vægt, Opvarterske?» spør den tredje.

«Vi… vi har ei kjøkkenvekt…!» seier blondina og piler inn på kjøkkenet.

Ein sjø av auge stirar på den skinande gullmynten på bordet.

Blondina kjem tilbake med ei kjøkkenvekt. Mynten veg nøyaktig 0,81 gram. Blondina googlar på smarttelefonen kor mykje dette tilsvarer i norske kroner.

«O-okay, denne gullmynten er verdt cirka – etter dagens kurs – 1200 kroner…!» seier ho. Det går eit gisp gjennom lokalet. «Då skal de ha igjen om lag—»

«Vekslepengerne kan I beholde, Opvarterske,» seier den fyrste kjempa med eit smil i skjegget.

«Oi…!» Ho landar handa på brystkassa i ærefrykt og takksemd. «Tusen takk…!»

Kjempene går krokrygga ut av lokalet og forsvinn ut på hålka. Like etter er gata atter ein gong folketett, og David Bowie held fram med å dunke ømt og kjærleg i veggane. Blondina bruker sitt eige kort til å betale kva kjempene har brukt, før ho smyg gullmynten trygt innanfor BH-en sin. Med tanke på utviklinga av gullprisen det siste året, er ikkje dette noko ho kjem til å tape på!

«So…» Ho ser med eit småfrekt smil på resten av gjestene. «Eg trur det er på tide for dei fleste av dykk å kome dykk vidare. Det blir ikkje meir servering på dykk her i dag. Skam dykk alle som éin.»

Gjengen av hjernevaska feigingar og angjevarar må pent forlate utestaden med bøygde nakkar og tomatraude kjakar.