Dette er ei novelle. Alle personar og spekulasjonar er oppdikta. Sjå òg «Spekulasjonar på Folk & Røvere», publisert 20.februar 2026. Biletet er KI-generert og basert på innhaldet i teksten.

Det nye «utstillingsobjektet» til den populære utestaden Folk & Røvere – den unge brunetta med perleøyredobbane og den litt for store, mørkegrå hettegenseren – står bak disken og gnikkar på eit ølglas. Dei nøttebrune auga flakkar rundt i rommet på dei vel tolv gjestene som sit og drikk og drøser denne dovne, kalde, fuktige ettermiddagen. Ein eim av kvitvin, kål og øl ligg tungt i lokalet, og R.E.M. dunkar med alternativ aggresjon i veggane.

«Gyda Oddekalv, eg elskar deg!» utbryt ein stakkarsleg tass, før han sjagar gjennom lokalet og forsvinn ut i den slapsete gata.

«Takk for besøket,» mumlar brunetta på sin søte striledialekt medan ho himlar med auga.

To høge herrar i mørke frakkar stig fram til disken med eit tomt ølglas kvar. Brunetta mønstrar dei frå topp til tå.

«Ein til?» spør ho med hovudet lett på skakke.

«To av same sorten, ja,» mumlar den eine.

Like etter landar to glas Ægir IPA på disken, og mannen spanderer denne runden.

«Eg heiter Pål Christian,» seier han til brunetta medan blikket hans studerer den tynne, spretne kroppen hennar.

«Nyt ølen og kompisen din, Pål Christian,» svarer ho, før ho tek eit nytt glas og byrjar å gnikke.

«Trasig dette som skjedde i Hordvik,» seier Pål Christian. Kompisen drikk ivrig frå ølen. «Slike skyteepisodar er særs sjeldne der ute, endå alle på Falkanger har skytevåpen og altfor mykje fritid.»

«Ja, ein kan vel knapt gjere anna enn å skyte der oppe,» seier kompisen. «Eg heiter forresten Jan Terje.» Han ser på brunetta med glasaktig blikk.

«Javel, ja,» svarer ho. «Er de frå Hordvik sjølv?»

«Ser vi… ser vi ut som vi er frå Hordvik?» spør Pål Christian. «Nei, nei, vi bur ikkje i nærleiken ein gong. Vi er ikkje skytegalne bondeknølar som puler tjukke slekta.»

«Hm, det har eg heller aldri antyda,» svarer brunetta.

«Falkanger er ein temmeleg jævleg plass,» seier Jan Terje. «Vegen opp dit kunne ha vore med i ein dokumentar om dårlege vegar. Men det er ein kommunal veg, og då gjer ikkje nokon ein skit. Om vinteren er folk fanga der oppe i lange periodar. Vanleg brøytebil kjem seg ikkje opp. Kommunen må sende traktor. Er du klar over kor få kommunetraktorar der finst?»

«Eg trur nok ikkje Falkangervegen er verre enn vegane ute på Lindås, der eg er i frå,» seier brunetta.

«Det er vel ikkje so mykje skytegalne bondeknølar der ute,» seier Pål Christian. «Då er det vel verre i Masfjorden like over fjorden. Der er alle i slekt med kvarandre. Reine innavl-pølen. Ingen har samsyn.»

«Hehe, ja, det sokalla Masfjorden-blikket,» seier Jan Terje. «Auga går i kryss. Går faen ikkje an å sjå kva dei ser på.»

Brått rekkjer Pål Christian ut neven sin til brunetta.

«Eg er Pål Christian,» seier han med glasaktig blikk.

«Ja, du sa det nettopp,» svarer ho utan å ta han i handa.

«Skal du ikkje handhelse på han?» spør Jan Terje. «Det er vel vanleg folkeskikk.»

«Beklagar, slikt er forbode i våre koronatider.» Eit lukka, herleg reservert smil.

«Korona tok då slutt i 2022.» Pål Christian tek ein lang slurk frå ølen sin. «Greitt, eg spør deg rett ut. Kva heiter du?»

«Astrid,» svarer brunetta med eit skuldertrekk.

«Kva meir enn Astrid heiter du?» spør Pål Christian. «Har du eit nummer eg kan nå deg på?»

Brunetta mønstrar han frå topp til tå. So svarer ho:

«Finn eit bord og nyt ølen dykkar. Deretter kan de fint finne ein annan stad å drikke.»

Dei to mennene ser på ho med heva augnebryn. Deretter vekslar dei blikk seg imellom. Snart bevegar dei seg mot næraste ledige bord, men dei sit der med blikka festa på den vevre jenta.

Brått kjem ein politimann i full uniform inn i lokalet. Han kremtar for å påkalle merksemda til gjestene, og seier med ei malmtung røyst (truleg hans eigen):

«God ettermiddag, godtfolk og rølpedyr. Eg er betjent Gustavsberg (eller noko liknande), og vil med dette kome med følgjande opplysning: Å snakke om pågåande kriminalsaker er straffbart jamfør Offentleglova av 12.august 1830, og kan medføre bøter eller fengsel inntil 12 månader. Ja, det var ein fyr lengst oppe på Falkanger som klikka og dreiv og skaut på folk, fe og skilt. Men han er no arrestert og ligg på Haukeland. Den stygge rønna med jordtak i nummer 178 er brent til grunnen fordi vi brukte litt for mykje røykbomber, dronar og makt. De vil aldri finne ut kven han er, kva slags jobb han har, eller kva slags skyteklubb han er medlem i – sjølv om heile Hordvik og halve Vest politidistrikt allereie veit det. Berre gje dykk.»

Brunetta ser på han med hovudet lett på skakke og munnen halvopen. Dei andre gjestene ser like himmelfalne ut. Deretter nikkar politimannen, før han snur på hælen og trippar med raske steg ut av lokalet. Han skumplar, sklir og sladdar nedover gata og forsvinn til slutt like raskt som han dukka opp.

«Her har du det tidlegare demokratiet Noreg i eit nøtteskal,» seier ein av dei faste gjestene. «Ingenting skal snakkast om og ingen skal få lov til å fylle hòla i dette informasjonsvakuumet.»

«Han er truleg med i Noregsdemokratane,» seier ei halvgammal, brisen hore medan ho himlar med dei svikefullt uskuldsblå auga.

«Eller han er håplaust forelska i Gyda Oddekalv!» utbryt ein annan stakkarsleg tass. «Åh, Gyda, lat oss ri inn i solnedgangen medan eg sprutar på din nakne rygg!»

«Ta heller og ri ut døra, min gode mann,» seier Astrid og nikkar bryskt mot utgangen.

«Jaaaaa…» stønnar den fortapte tassen, før han sjagar ut døra.

Pål Christian og Jan Terje kjem bort til disken med to tømme ølglas og regelrett svolt i blikka sine.

«Takk for i dag,» svarer ho kort.

«Øh, eg ville berre—» byrjar Pål Christian, men Astrid avbryt han:

«Takk for i dag.»

«Kunne vi kanskje fått—» byrjar Jan Terje.

Mørk i blikket lener Astrid seg over disken og regelrett snerrar:

«Takk. For. I. Dag.»

«Jajaja, jajaja, greitt!» seier Pål Christian i det han og Jan Terje ryggar derifrå med heva armar. Dei to beinar ut i slapset medan dei klynkar som lengtande hundar.

Astrid snur seg mot resten av gjestene og seier med ei myndig jenterøyst:

«Den neste som nemner Gyda Oddekalv eller føkkings Falkanger blir pælma rett ut på gato!»

O-endinga i den bestemte forma av «gate» indikerer at ho er rimeleg indignert, for det seiest at din sanne dialekt dukkar opp når kjenslene er i ferd med å ta overhand. Alle held særs klokeleg kjeft.

Akkurat då reiser ei av dei halvgamle, utpulte kjerringane seg. Ho sjagar bortetter golvet med symjande auge og eit fårete glis. Astrid mønstrar ho frå topp til tå i det dette vesenet stoppar framfor disken.

«Javel, ja?» spør ho med hovudet på skakke. «Kastar du deg sjølv ut no, eller? Du får ikkje meir servering her.»

Med eit vondskapsfullt smil i trynet vender dama ræva mot Astrid og fis so det gjallar i veggane. Ein fælsleg gufs av lauk, kloakk og elende blæs lukt i trynet på brunetta. Gapskrattande spring kjerringa ut av lokalet med den steik forbanna strilajento like i hælane.