Å vere ungdom i dag er ikkje noko eg unner min verste fiende. Greitt, kanskje dei som ligg på topp fem-lista over mine fiendar, men ikkje alle. Fenomen som er overalt i dag, slik som til dømes kunstig intelligens, nett-trollverksemd og «likes» fanst ikkje då eg sjølv var ungdom for over tjue år sidan. No står eg akkurat på randa av å hamne i gruppa «middelaldrande menn med sterke politiske meiningar», og kjem truleg til å misse all makt til å endre samfunnet i retning av noko betre.

Sjølv denne nyheitsbloggen står ikkje på trygg grunn, skuta har lide seg gjennom nokre kraftige åtak, både offentlege og skjulte. Hòlet er heldigvis fiksa, og vi flyt fint på det i utgangspunktet vide meiningshavet.

På vidaregåande tilbake på seint 1990-tal var kvardagen «enkel» i forhold til kva den hadde vore i dag. Smarttelefonar fanst ikkje, berbare PC-ar var dyre og upraktiske, og internett var enno i startfasen. Heime hadde vi modem, og eg hugsar at det ikkje gjekk an å bruke telefonen og surfe på nettet samstundes. Å laste ned ei enkel nettside kunne ta fleire minutt, spesielt om bileta var store. Vår digitale kvardag var nærast latterleg enkel, medan allmenngyldige «problem» slik som tenåringslivet generelt, sat i førarsetet.

«Alle» sa til meg at eg kunne bli kva eg ville, og at eg ikkje minst måtte nyte ungdomstida. Eg var «heldig» som var ung og frisk. Mange hadde det mykje, mykje verre enn meg, og var ikkje minst fattigare og dummare enn eg var – for å både oppsummere og setje ting på spissen. Karakterane mine frå vidaregåande var ikkje akkurat ein indikator på min «intelligens», men no har jo aldri skulen passa for absolutt alle. Kanskje hadde eg fått det betre på ein sokalla «alternativ» skule, iallfall fagmessig.

Eg reknar 25 år som lenge nok til å offentleggjere hendingar. Fortida har tåkelagt det som skjedde, og mine fiendar har for lengst «gløymt». Men sjølve kosmos gløymer aldri.

14.desember 1999 saug ei jente i klassen meg inne på toalettet på den vidaregåande skulen eg gjekk på. Hendinga har seinare blitt feia under teppet og forsøkt fjerna frå det kollektive minnet. Jenta sjølv er i dag som sokken i jorda. Som ei moderne Maria Orsic har nokon sletta alle spor etter ho. No har jo enkelte ein tendens til å forsvinne, utan at det nødvendigvis kan liggje noko muffens bak. Enkelte skiftar òg namn, noko eg sjølv erfarte då eg laga research til ein Saksyndig-artikkel om gangstalking. Spørsmålet for meg, og som framleis er ubesvart etter over tjue år, blir då kvifor nokon skulle ta seg so mykje bry med å fjerne alle spor etter fortida.

Isolert sett opna hendinga alle spirituelle og kosmiske sluser. Eg vart kasta inn i eit himmelrike eg aldri ønskte å forlate. Men røyndommen kom tilbake då eg kom i munnen hennar, og den harde realiteten og det absurde etterspelet har skapt etterdønningar mitt gode namn og rykte framleis lid av – trur eg. Visse dører har på mystisk vis blitt stengde, og det er dei framleis.

Ingen har monopol på sanninga, og to personar kan ha totalt ulikt minne om den same hendinga. At to 16-åringar snik seg inn på eit toalett på høglyse dag for å løyse plutseleg seksuell spenning burde ikkje få sjølvaste djupstaten til å kaste seg på eit enkeltindivid som ein ulveflokk. Men det var det som skjedde.

Då denne søte, vevre blondina stod på kne framfor meg og saug, ønskte eg so intenst at det aldri skulle ta slutt. Alt var so vakkert, varmt og trygt. Sølvsmykket hennar med det halve hjartet dingla leikent og lett. Den kvite hettegenseren og dei lyseblå dongeribuksene. Måten ho såg opp på meg med sine isblå auge. Dei søte «munnlydane». Den vage lukta av Fisherman’s Friend og Stimorol-tyggis. Vissa om at kven som helst når som helst kunne kome inn på toalettet. Spenninga over å bli tekne på fersken i å gjere noko «forbode». Slik eg hugsa det, tok eg valet om å fange oss begge i augneblinken for alltid i eit eige, lite parallell-univers. Slik kan eg gå tilbake og plassere meg sjølv i kroppen til den 16-åringen, som var ung, lovande og hadde livet framfor seg. Det blir spelt i ein endelaus loop, som ein særs godt laga GIF (for å ta ein historisk kuriositet fanst heller ikkje GIF-ar tilbake i 1999, so det konseptet fann eg opp mange år før sjølve GIF-fenomenet dukka opp). Eg hadde gjort både meg og jenta til eit meme, ei allmenngyldig og alletidsgyldig handling, som Josefine Bru (1984-2024) so fint kalla det.

Fanga i augneblinken for alltid, utan å måtte stå overfor all skiten som skjedde etterpå. For det skjedde mykje etterpå. For å ta ei kort oppsummering, vende heile apparatet rundt meg seg mot meg i det eg tolkar som sjokk og avsky fordi dei på eit djupt plan «følte» at eg hadde brukt manipulasjon, hypnose eller til og med trolldom for å få den jenta til å suge meg. Kvifor skulle ho elles gjere det, og med slik ein iver? Ho var jo kjærast med ein knakande kjekk gut som var eit par år eldre enn ho. Eg var to månader yngre enn ho, og det vart sett på som eit brot på den lokale kjærast-etiketten om ei jente vart i lag med ein gut som var yngre enn ho. Enkelte gjekk so langt som å kalle det brot på galaktisk lov.

Det høyrer med til historia at det like etter vart slutt mellom ho og den knakande kjekke muskelbunten. Det høyrer òg med til historia at eg like etter vart saman med ei jente (som var yngre enn meg), og at ho kort tid etter nesten vart drepen i ei gjengvaldtekt på ein bygdefest som gjekk litt til helvete. Dette var rein hemn for å råke meg.

Mine tre største fiendar etter denne episoden har sidan innteke tre vidt ulike roller i samfunnet. Han eine fyren har gått til åtak på meg kvar gong vi har møtt kvarandre i alkohol-samanheng; fyren klikkar bokstavleg tala kvar gong han ser meg (han bur heldigvis i andre enden av landet!). Den andre fyren erklærte meg «død» og braut all kontakt. Den tredje… Vel, ho er journalist og saman med han fyren – eg reknar med at eg er «død» òg i hennar auge. Det er ein mur mellom oss som aldri forsvinn. Dei er på ulike måtar ein del av det norske djupstatsapparatet og dermed slavar av systemet. Eg har aldri vore ein slave av anna enn eit uheldig tankesett, og er dermed å sjå på som uavhengig. Om eg er «god» blir eit subjektivt og individuelt spørsmål. Om eg ser på meg sjølv som god, er eit anna og litt for enkelt spørsmål. Ingenting er svart og kvitt – bortsett frå sanselaus, endelaus nyting i eit parallell-univers.

Ironisk nok har eg aldri opplevd fiendtlege handlingar frå eks-kjærasten til den jenta. Han driv i dag ei treningssenterkjede og er godt gift med kone og barn. Sameleis er alle mine fiendar frå den tida veletablerte og med gode lønningar og eit godt rykte.

Ingen kunne i desember 1999 heilt setje fingeren på kva som eigentleg var gale med det eg hadde gjort, berre at det var grunnleggjande gale. Leiinga på den vidaregåande skulen kalla meg inn til samtale, der klasseforstandaren min spurde, synleg uroleg, om ikkje beint fram redd: «Kva er det med deg og den jenta? Det går historier om deg, og dei historiene er mildt sagt urovekkjande.» Dei sa det ikkje rett ut, men dei meinte eg anten var i ledtog med vonde makter eller forskrudd, farleg på ein heilt annan måte enn dei hadde erfaring med frå tidlegare «saker». Det vart bestemt at eg skulle gå til psykolog ein gong i veka. Djupstatsapparatet prøvde å fange meg i psykiatrien, og det gjekk lenge rykte om at jenta og nettverket rundt ho prøvde å melde meg til politiet. Boksen dei ville presse meg inn i viste seg å ikkje passe i det heile. Psykologen ved sentralsjukehuset klødde seg i hovudet – eg var ein smule rar, men ingen diagnosar passa liksom. Lensmannen sat nok òg og klødde seg i hovudet. Jenta og vennegjengen hennar såg ut til å både ville politianmelde påtvinga seksuell kontakt og fornekte at noko hadde skjedd. Noko hadde openbert skjedd, for jenta var livredd for meg. Lensmannen trekte nok på skuldrene der han sat, og sa truleg noko sånt som at «ein kan jo ikkje politimelde folk berre fordi dei ser litt skumle ut». Apparatet fann verken hovud eller hale på saka, den var litt over deira hovud og ikkje minst spirituelle plan.

14.desember 2024 gjekk «hemmelegstemplinga» av toalettepisoden ut, og er no å rekne som offentleg informasjon. Om den har offentleg interesse, blir endå eit spørsmål. Og jenta – som no er ei dame i 40-åra i den verkelege, fysiske verda, vil nok avvise heile greia som «fantasi» frå ein psykisk sjuk mann som har papir på at han ikkje er psykisk sjuk.

Akkurat no er vi 16 år og inne på toalettet 14.desember 1999, dagen som aldri tok slutt. Framtida ligg føre oss. Vi er unge og lovande. Eg skal bli professor ved universitetet, ho skal bli lærar. Vi skal få barn saman og byggje hus ute i det vakre ingenmannslandet. Kven bryr seg om ho har kjærast som ho har liknande planar med? Det gjer iallfall ikkje eg.