Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Coop-Malin har bokstavleg tala budd i den digre butikken på Vestkanten i hjartet av Loddefjord i den travle julemånaden. Ho har jobba kvar dag i heile desember, strengt teke sidan måndag 25.november. No er det nyttårsaftan, ein time igjen av 2024, og ho skal endeleg ha ein fridag. Klokka er presis elleve om kvelden, og Malin har gjort opp kassa og rydda litt i det enorme lokalet.

Hennar store, søte jentemage er temmeleg ròten. Ho har levd på energidrikk, småsjokoladar og eit og anna måltid frå McDonald’s eller Big Bite. Blæra er på storleik med eit olympisk symjebasseng – toalettbesøk har stort sett berre vore å gløyme fordi det var so sinnssjukt travelt. Det var eit trøkk og eit renn av kundar frå butikken opna klokka ni til den stengde klokka ti. På grunn av «sjukdom» i personalgruppa har den 21 år gamle jenta jobba dobbeltvakter kvar einaste dag.

Ho går som ei gammal dame med små, subbande steg. Dei frodige låra gnissar mot kvarandre og det glatte stoffet i dei svarte, skinande treningstightsa. Har ho vore ute av Vestkanten i det heile teke sidan 25.november? Ho kan ikkje hugse det. Ho har faktisk sove i butikken heile månaden fordi ho var for sliten til å gå den knappe kilometeren heim til leilegheita i ei av høgblokkene nær handlesenteret.

Overtidstillegget for januarlønna kjem til å bli legendarisk, for å seie det mildt.

Det svære, formfulle, evig pissetrengde jentefjellet er mutters åleine i butikken. Ho skal berre hente veska si inne på pauserommet, og so får ho byrje vegen heimover. Ho har vore smart nok til å handle litt mat til seg sjølv før stengjetid, for i kjøleskapet er det ingenting anna enn tomleik. Hybelkaninane har truleg for lengst blitt om til hybelharar, klare til å konspirere mot ho og fordrive ho frå hennar eiga leilegheit.

Ho frys herleg til der ho står i døropninga til det vesle pauserommet. Der sit det for syne meg tre jenter og smiler til ho – og det er ikkje kven som helst. Det er Christel frå McDonald’s, Karen frå Big Bite og Emilie frå Starbucks.

På det vesle, vaklevorne Fretex-stovebordet står det ein stor Big Tasty-meny frå McDonald’s, ein bagett frå Big Bite og ein diger frappuccino frå Starbucks.

«Godt nyttår, Coop-Malin!» seier jentene i kor.

«G-godt nyttår…!!» dirrar den forfjamsa jenta der ho står og trippar. «Det var ei hyggjeleg overrasking…!!» Ho vrir og strekkjer lett på den digre kroppen so dei enorme struttepuppane eser herleg.

«Du har vore vår mest trufaste kunde heile desember,» seier Christel. «Når du hadde lunsjpause stakk du alltid ned til meg og kjøpte ein stor Big Tasty-meny.»

«Og du stakk alltid innom Big Bite og kjøpte kveldsmat sånn i sju-tida,» seier Karen.

«Og du kjøpte alltid ein frappuccino frå meg borte på Starbucks,» seier Emilie.

«Mmmm, og de tre stakk alltid innom meg på Coop-en og handla lunsj…!!» stønnar Malin.

«Ja, vi gledde oss til å møte deg kvar dag,» seier Christel med eit ertent smil. «Vår søte, trufaste Coop-Malin, sjølve ansiktet til Coop.»

«Åh, no blir eg heilt flau…!!» seier Malin og raudnar. Dei tre jentene flirer søtt. So reiser alle tre seg og går bort til ho. Dei søte, arbeidsame jentenevane stryk og kjærteiknar perleøyredobbane, det stramme gullsmykket med den leikent dinglande «M»-en og ikkje minst puppane, magen og den enorme rumpa.

«Vi elskar deg, Coop-Malin…!» seier Christel. «Og no skal du få kvile og ete…!»

«Eg må sånn på do…!!» dirrar Malin. «Men toalettet på pauserommet er for lite for mi digre jenterumpe…!!»

«Skal vi hente ei bøtte?» spør Karen.

«Eg kan ikkje tisse i ei bøtte…!! Og ikkje medan de ser på…!! Eg er so pissesky…!!»

«Då må nok ditt søte jentetiss pent halde seg inni blæra di litt til…!» kurrar Emilie og kitlar ho lett og leikent på halsen.

«Korleis kom de dykk inn her…??» spør Malin i det ho i ein slags døs landar mjukt nedi sofaen.

«Sjefen din sleppte oss inn…!» seier Christel og landar ved sida av ho. Det same gjer Emilie, medan Karen går ned på kne framfor ho.

«Hmm, ho gjorde det, ja…!!» seier Malin. Handa til Christel landar på innsida av låret hennar, det same gjer handa til Emilie.

«Ho vil du skal få lønn for strevet, Coop-Malin…!» seier Karen, før ho bøyer seg fram og gjev det svarte, glinsande skrevet til Malin eit ømt, luftig kyss.

«Hihi, er ikkje ein heil månads overtidstillegg nok…??» stønnar den feite jenta.

«Ikkje for sjefen din, tydelegvis…!» kniser Christel, før ho og Emilie byrjar å kysse ho på halsen. Samstundes kyssar Karen i veg mellom beina på Malin, leppene og tunga dansar lett og leikent mot det svarte, glinsande stoffet.

«Åååh, kor det kitlar…!!» kjem det frå vår kjære Coop-Malin. Auga hennar rullar og lukkar seg.

Ute lavar snøen ned, og det er i nær framtid venta store trafikale utfordringar. Snart vil det nok òg bli oppvaskmøte i etat for bymiljø, og avdelingsleiaren der vil måtte gå ut i dei djupstatskontrollerte byavisene og beklage til byens innesnødde borgarar. Men alt dette ligg i framtida, og har absolutt ingen relevans for jenta som no er i ferd med å misse jomfrudommen. Tightsa glir sakte av ho, og det same gjer uniformsskjorta. Det herleg glattbarberte venusberget lyser mot dei ramkåte jentene. Lukta av kjønn overdøyver elegant lukta av Big Tasty, Big Bite og Big Coffee.

Akkurat i det 2024 blir 2025 opplever Malin sitt livs fyrste, verkelege orgasme. Alle slusar opnar seg, inkludert den enorme, enorme blæra. Stakkars Karen blir dusja i endelause mengder søt jenteurin. Christel og Emilie blir omtrent kasta ut av sofaen av det kraftige, allmektige drønnet som kjem frå det digre jentefjellet. Heile Vestkanten skjelv og bivrar, det er nett som jorda skal opne seg og openberre sjølvaste Antikrist.

Rakettar eksploderer overalt i snøkaoset. Himmelen blir farga i alle apokalypsens fargar. Det sprakar, brakar, smell og dundrar. Hundar tørnar, barn får sukkersjokk, vaksne er drita fulle, og Coop-Malin kjem, kjem og atter kjem. Pisset sprutar, jentene hyler, kjønnssaftene skummar.

Det nye året kunne ikkje ha byrja betre, iallfall ikkje for stakkars Malin.