Dette er ei novelle. Alle nordfjordingar og hendingar er oppdikta.

Midt på natta stoppar 3-bussen på busstoppet Munkebotn i Sandviken like nord for Bergen sentrum. Bussjåføren har eit ansikt like svart som nattehimmelen utanfor. Ut av bussen strøymer ein gjeng på tolv personar. Dersom NRKs distriktsredaktør Dyveke Buanes hadde fått kommentere utsjånaden deira, ville ho ha sagt at etnisitet er irrelevant. So fort bussen glir gjennom Munkebotstunnelen i retning Sandviken sjukehus, NHH og Åsane, tek desse tolv etnisitets-irrelevante personane på seg finlandshetter. Ut av ymse sekkar tek dei blanke våpen, hamrar og kubein.

Gata ligg der mørk og folketom. Her er ikkje ei levande sjel, ikkje so mykje som ein blottar i stygg Derrick-frakk. Berre vinden og regnet er ute på denne tida, men dei har ikkje noko val. Det har derimot desse fullvaksne og strafferettsleg tilreknelege personane, som alle viser seg å vere biologiske menn. Trump har no nemleg bestemt at det berre finst to kjønn, og desse tolv mennene representerer eitt av dei. Det er alltid so enkelt når ekte leiarar stikk hovudet fram og fortel fleirtalet kva dei skal tru og meine.

Adressa er enkel å finne, for det er ikkje ei so veldig lang gate. Klientellet i denne gata er garantert i ein tilstand der dei er mindre perseptive og medvitne; her bur det berre rusavhengige, psykisk sjuke og tidlegare straffedømte. Dei har for lengst søkt tilflukt i sine livs einaste trøyst medan dei tolmodig ventar på ein død som kjem i ei ikkje so altfor fjern framtid. For å seie det på ein snillast mogleg måte: dei har heile livet levd som om kvar dag var den siste.

«Her bur han,» seier den eine på ganske so brukbart norsk. NRK-Dyveke ville nok ha meint bestemt at han var frå Nordfjord.

«Er du sikker?» spør den andre på rimeleg forståeleg norsk. Garantert «nordfjorddialekt».

«Heilt sikker. Det finst berre éin Johannesen i denne gata.»

Dei tolv «nordfjordingane» er alle einige om at dei har funne rett bustad. I ly av det ufyselege nattemørket og naboane sin sanselause drukkenskap, bryt dei seg inn ved å knuse eit vindauge. Snart har alle tolv teke seg inn i den mørke, kalde trygdeleilegheita.

Stanken slår mot dei tolv nasane, som alle har norsk statsborgarskap. Gammal mat står inne på det særs skitne kjøkkenet, saman med truleg to dusin tomme ølboksar av billegaste og simplaste merke. Her er Seidel, Pokal og Grans Bare representert. Kjøleskapet står der og summar i all si urgamle prakt. Ein av dei opnar det og oppdagar at det er heilt tomt. Ikkje so mykje som ein halv agurk er å finne.

Stova ber preg av forfall og raknande likesæle. Ein tom dosett ligg på stovebordet, saman med tre gamle aviser. Fleire tomme ølboksar står der. Seidel, Pokal, Grans Bare og éin einaste boks av merket Heineken. Ei stor, feit, ekkel rotte piler over golvteppet og forsvinn under sofaen. Ingenting tydar på at nokon har reingjort her inne på aldri den tid.

Fleire av «nordfjordingane» har allereie teke seg inn på soverommet, der dei tenner lyset. Senga er uoppreidd og sengekleda stinkar herifrå til neste valår.

«Det ser ikkje ut som han er her,» seier ein av dei.

«Nei, det er temmeleg openbert,» svarer ein annan. «Trur du han framleis er på Folk & Røvere?»

«Usannsynleg. Klokka er nesten to. Han er kasta ut for lenge sidan. Fyren dukkar jo opp der so fort dei opnar klokka elleve om føremiddagen.»

«Vel, då overnattar han vel hjå ein venn.»

«Hehe, Arve har ingen venner. Ingen likar Arvegut.»

Dei tolv «nordfjordingane» humrar for seg. Sannare ord har vel knapt blitt sagt på denne sida av bløffdemien.

«Ser ut som vi må gå herifrå utan å ha gjennomført oppdraget.»

«Jepp, offeret vårt er ikkje heime. Sjefane våre blir ikkje blide.»

«Vel, vi kunne jo ikkje vete at fyren ikkje var heime.»

«Skal vi sitje og vente på han?»

Akkurat då høyrest sirener i det fjerne. Stemmer høyrest i etasjen over.

«Ikkje ein sjanse, det er for risikabelt. Det høyrest ut som naboane har oppdaga oss og ringt politiet. Vi må fekk herifrå før vi blir arresterte.»

«Ja, faen, eg har eit rulleblad lenger enn hovudrullebana på Flesland!»

«Vi må ut og vekk.»

«Ja, fort som berre helvete. Ut-ut-ut-uuuuut!»

Dei tolv norske statsborgarane (som enkelte aggressivt hevdar er frå Nordfjord) smett seg lynkjapt ut og spring ned den særs mørke og skumle gata. Tilbake står ei tom leilegheit med eit knust vindauge.

Og kor er so vår mann Arve? Han ligg framleis hjelpelaus og ynkeleg oppe på Haraldsplass, og der ser det ut som han blir verande ei stund til. Det er nemleg ingen korttidsplassar å oppdrive på sjukeheimane i Bergensområdet. Det er iallfall det alle seier. For kven vil eigentleg ha eks-mannen til sjølvaste Morfin-Mona på ei avdeling full av hemngjerrige helsefagarbeidarar og sjukepleiarar?