Dette er ei novelle. Alle personar, hendingar og dronar er oppdikta. Sjå òg «Valdtektsdronar i Bergen!», publisert 6.oktober 2025.

Klokka er 06:55 i regntunge, innesperra Bergen. Busstasjonen aular, syd og skummar av liv. Menn, kvinner, dei som trur dei er menn og dei som trur dei er kvinner hastar til dette knutepunktet for den altfor dyre kollektivtrafikken i Vestlandshovudstaden. Kveget samlar seg opp rundt om på dei mange perrongane denne råkalde, temmeleg ufyselege morgonen. Dei skal på jobb og skule, som i våre dagar må reknast som eit privilegium heller enn ein rett.

300-bussen til Knarvik glir inn til perrongen. Bussjåføren med mikrofonfrisyre opnar dørene medan han gjespar so den sjokoladebrune kjeven knakar. Folk strøymer sakte inn på bussen som om dei var robotar eller NPC-ar. Kanskje nokon av dei faktisk er det. Vi veit jo aldri i våre dagar, der KI har penetrert og teke seg til rette i dei mørke irrgangane til det kollektive menneskesinnet.

Inn frå dei regnblanke gatene kjem brått ein drone fykande. Folk er altfor trøytte og fulle av seg sjølve til å merke den. I sekundet før dørene blir lukka, greier dronen å smyge seg lett og leikent inn på Knarvik-bussen. Der ligg den og duvar oppunder taket medan den ser seg rundt. Skal tru kva denne vesle karen har tenkt å finne på av skøyarstrekar i dag.

«Nordfjordingen» bak rattet geleidar bussen ut av den travle busstasjonen og ut på hovudvegen. Snart køyrer han opp på nordgåande E39, og penetrerer den våte, kåte Fløyfjellstunnelen – det mest besøkte hòlet i Bergen by, nest etter visse narsissistiske horer vi ikkje skal nemne namna på.

Ei 19-årig jente kledd i gotarkle sit i eit vindaugssete med trøytte, grøne auge som går i kryss. Ho har ein ring i nasen lik den ein fann hjå oksar i gamle dagar, pluss piercingar i leppene, øyra, det eine augnebrynet – truleg i brystvortene og fitta òg. Kleda er svarte som tankane hennar. Snart fell ho i søvn med støyande brølemusikk på øyret, for som katten søv ho nøyaktig når det passar ho og ikkje når det passar det samfunnet som ho hatar so intenst.

Dronen svevar over den sprengfulle kupeen. Folk står som sild i tønne, og ein og annan ungdom kastar eit blikk på dronen, men vender straks auga tilbake på smarttelefonen, der det skjer ei endelaus scrolling av TikTok-videoar.

Ved Sandviken sjukehus, som er fyrste stoppet etter Fløyfjellstunnelen, går det på ein oppvakt herremann i grå regnfrakk, berande på ei dokumentveske og ein paraply. Han finn seg ein ledig plass i folkemengda, og tørkar vatnet av brillene sine. Det fyrste han gjer når han får klarsynet igjen, er å registrere at der faktisk svevar ein drone inne i bussen – og det utan at folk ser ut til å bry seg nemneverdig om det.

«Øh, orsak?» spør han forsiktig rundt seg. Alle ser på smarttelefonane sine og alle har musikk på øyret. Han vender seg mot bussjåføren, som snakkar i mobilen medan han køyrer. «Øh, bussjåfør? Bussjåfør?»

Bussjåføren ensar han ikkje. Han durar i veg på eit framandt tungemål medan han gapskrattar.

Den oppvakte herremannen stirar med lettare forferdig på dronen, som no snik seg bort til den sovande gotarjenta.

Bussen stoppar ved NHH, der eit kobbel ungdommar av begge kjønn (og visse oppdikta kjønnstilstandar) klemmer, pressar og tvingar seg inn. Ei dame med barnevogn må berre gje opp å ta denne bussen, og det må òg ein rullestolbrukar og ei eldre dame med rullator. Bussen dundrar vidare inn i Eidsvågtunnelen.

«Øh, ser de kva eg ser?» spør herremannen til nokon av ungdommane, som ikkje har auga låst til TikTok-videoar. Han peiker med ein lett dirrande finger på dronen, som no svevar berre ti centimeter over det svarte håret til gotarjenta.

«Do you speak English, sir?» spør den eine ungdommen med kraftig tysk aksent.

«There is a drone on the bus!» utbryt mannen.

Ungdommane snur seg mot dronen. Dei gnir seg intrigerte på hakene.

«Yes, we see it,» svarer ungdommen. «This is so strange. What is a drone doing on a bus?»

Kameraten hans trekkjer på skuldrene.

«Maybe it needs to go somewhere, and it doesn’t have enough battery to go there on its own.»

Herremannen sukkar oppgjeven. Det ungdommane seier gjev jo meining – på ein måte. Sjølv dronar har skjønt at skal ein frå A til B i Bergen, so er det billegast og mest effektivt å ta bussen.

Etter eit raskt stopp i Eidsvåg for å sleppe av ingen og sleppe på nok ein flokk, ber det i veg på motorvegen nordover mot Åsane terminal. Ved perrongen til Knarvik-bussen står det tre vektarar. To unge menn og ei blondine med lang hestehale. Herremannen skjøner instinktivt kva som skal skje, og hans mistankar blir bekrefta då vektarane går om bord i bussen og byrjar å sjekke billettane til folk. Sjølv finn han fram månadskortet sitt på Skyss-appen.

Han registrerer til si veksande bekymring at heller ikkje vektarane ser ut til å ense dronen. Blondina pikkar varsamt i skuldra til gotarjenta, som vaknar opp med eit rykk. I ørska fiskar ho fram mobilen sin – som har eit digert pentagram på dekselet – og viser månadskortet.

So vender vektarane blikket mot dronen – omsider!

«Øh, har du billett?» spør blondina dronen. Ho vender blikket mot sine to mannlege kollegaer. «Det ser ikkje ut som denne dronen har billett.»

«Har ikkje ein passasjer gyldig billett, må vi skrive ut bot,» seier den eine kollegaen.

Herremannen sukkar oppgjeven nok ein gong. Vektarane har jo rett. Alle passasjerar – inkludert dronar, tydelegvis! – skal ha gyldig billett. Men det svarer liksom ikkje på spørsmålet om kva ein drone gjer på bussen i fyrste omgang.

«Ikkje so raskt,» svarer den tredje kollegaen medan han blar i ei bok som truleg er regelverket til Skyss. «Dronar ser ut til å falle mellom fleire stolar. Dei opptek jo ikkje plass i bussen, verken på sete eller på golvet. Berre sitjande og ståande passasjerar må betale billett.»

«Seriøst?» spør blondina, no i eit tonefall som avslører kor latterleg ung og uerfaren ho er.

«Det er det regelverket sterkt antydar,» svarer kollegaen med eit skuldertrekk.

«Kan vi… Kan vi bøteleggje eigaren av dronen, då?» spør blondina. «Eigaren er jo juridisk ansvarleg for dronen, akkurat som eigaren av hundar og barn er ansvarlege.» Ho dirrar av uvisse. Uniforma ser ut til å bli litt for stor for ho.

«Veit vi kven eigaren er?» spør den andre kollegaen. «Dronen ser ikkje ut til å ha namn og telefonnummer på seg.»

«Vi må ta ein prat med sjefen når vi kjem til Knarvik,» konstaterer den tredje kollegaen, før han lukkar boka med eit dempa smell.

Under sterk tvil blir dronen forlaten. Vektarane jobbar seg gjennom folkemengda fram til herremannen, som viser dei sitt gyldige månadskort.

«Øh, ikkje at eg har noko med det,» byrjar han. Blondina ser på han medan kollegaene hennar pressar seg vidare gjennom sildetønna. «Men burde det ikkje ringje bjøller hjå dykk når ein drone tek bussen til Knarvik?»

«Vel…» Blondina bit seg lett i leppene og vrir på seg. «Har ikkje dronar lov til å ta bussen til Knarvik?»

«Vi veit jo ikkje kva føremål den har.»

Blondina granskar mannen frå topp til tå. So svarer ho med eit syrleg smil:

«Eg veit jo heller ikkje kva føremål du har.»

«Kva føremål? Eg skal på jobb i Knarvik! Eg er mattelærar på Knarvik vidaregåande!»

«Ja. Der ser du utfordringa vår. Du kan snakke og gjere reie for deg. Det kan ikkje ein drone. Vi kan ikkje kaste vekk tid på å prøve å avhøyre ein drone. Og dessutan skader den jo ingen.»

«Hmm, eg trur ikkje Flesland er einige med deg der.» Han sukkar resignert. «Ein lærer so lenge ein lever. No veit vi at dronar enkelt kan stanse flytrafikk, men ikkje busstrafikk.»

Blondina himlar med auga, før ho vrir og vrikkar seg vidare bakover i bussen. Mannen kastar eit nervøst blikk på dronen, som no har summa ned til ansiktet til den igjen sovande gotarjenta. Brått, utan forvarsel, nappar dronen ho i naseringen. Jenta rykkjer til med eit hyl som vekkjer heile bussen frå transen sin.

Bussen har då stoppa ved IKEA og sleppt av ein einsleg ungdom. Før nokon får summa seg, nyttar dronen høvet til å smette ut døra. Den forsvinn i retning Gullgruven kjøpesenter.

«Kven gjorde dette?!» skrik gotarjenta og held seg til naseringen. Folk ser himmelfalne på ho. «Dette er… dette er hatkriminalitet!!» Jentestemma hennar går i fistel. Den likbleike huda blir tomatraud av sinne. «Åtak mot LGBTQI-personar!!»

«Er du lesbisk?» spør ein av dei andre passasjerane i bussen, ein mann i 30-åra med eit ekkelt glis om den ubarberte kjeften.

«Det skal du drite i, ekle pervomann!!» skrik jenta.

Brått lyd den djupe røysta til «nordfjordingen» over høgtalaranlegget:

«Dere vare stille, ellers jai stoppe boss og kaste alle av!»

«Stoppe bussen?» utbryt ei dame litt oppi åra. «Du kan jo ikkje stoppe no! Her er jo helsepersonell og alt som skal på jobb!»

«Ja, eg er einig med deg,» svarer ein kar på rundt 30. «Og ungdommar skal på skule. Skal vi liksom spasere over Nordhordlandsbrua og Hagelsundbrua i dette uvêret?»

Trugselen fungerer. Sjølv gotarjenta held klokeleg kjeft. Bussen – no utan den nasering-nappande dronen – byrjar si ferd over den lange, mektige brua. Skyene er mørke og illevarslande. Dette blir neppe siste gong vi ser dronar på uvanlege stader.