Dette er ei novelle. Alle personar og spekulasjonar er oppdikta. Biletet er KI-generert og basert på innhaldet i teksten.

Klokka er slegen tolv ein heilt vanleg vekedag. Medan folk flest er på jobb og slit seg ut, eller ligg arbeidsledige eller sjukemeldte heime og grin, har fleire personar teke det kloke valet å drikke seg god og skeiv på Folk & Røvere i Skostredet. Noko må ein jo gjere for å døyve dei fysiske og mentale smertene av å leve i ein gjennomkorrupt bananrepublikk der den smilande politikar-adelen stel frå oss alt vi eig og har.

Eller ein lang periode med sprengkulde lavar snøen ned og dekkjer den smale gata med eit tjukt teppe som skjuler hålke, hol, skit og drit (kanskje til og med eit og anna lik òg, for alt vi veit!). To dresskledde herrar med brunt, tjukt hår entrar lokalet og børstar snøen av dei svarte frakkane. Med seg har dei små trillekoffertar med klistrelapp der koden til Bergen lufthavn Flesland er lett synleg. Dei kjem omtrent til midten av det halvfulle lokalet, før dei stoppar opp og skvett til.

Bak disken står ikkje den vanlege hasjaugeblondina, men ei ung brunette med perleøyredobbar og ein mørkegrå hettegenser som ser for stor ut for ho. Ho smiler eit lukka, herleg reservert smil medan ho ser på dei med sine nøttebrune auge og hovudet lett på skakke.

«Kva kan eg by dykk?» spør ho med striledialekt.

«Øh, to Ægir IPA,» seier den eine. «Er du ny her?»

«Jepp,» svarer ho veslevakse medan ho grip to glas og byrjar å tappe.

«Har Blondie slutta?» spør den andre.

«Jepp,» svarer brunetta medan det herlege ølet strøymer oppi glaset.

«Kjem ho aldri her igjen?» spør den fyrste.

«Neppe,» svarer brunetta. Dei to øla landar på disken. «Fleire spørsmål?» Ho kviler hendene på hoftene.

«Kva skjedde eigentleg med ho?» spør den andre. «Vi høyrer visse rykte.» Han lenar seg nærare ho. «Er ho på Sandviken?»

«Kanskje.» Ho trekkjer på skuldrene. «Det veit eg ingenting om. Eg veit berre at eg endeleg har fått meg jobb etter å ha søkt på over 500 stillingar.»

Ho har ein herleg skarre-r som høyrest meir ut som ei gurglande snerring.

«Ja, det er den tida no,» seier den fyrste. «Men kva skjedde eigentleg her? Som sagt, vi høyrer rykte.»

«Vel, eg var ikkje her, so det veit eg ikkje.» Ho strekkjer lett på seg so dei halvstore brysta struttar herleg.

«Okay.» Dei to mennene vekslar blikk. «So du veit ingenting om kva som skjedde her?»

«Absolutt ingenting.» Eit uleseleg, lukka smil.

«Det går rykte om eit slags psykotisk samanbrot,» seier ein av dei andre gjestene i lokalet. «Vi veit jo alle at ho var glad i å røykje hasj. Og ho gjekk truleg på andre ikkje akkurat reseptfrie legemiddel i tillegg. Dama var ei togulykke som venta på å skje.»

«Ja, alle har sitt, men ho hadde meir enn andre,» seier ein annan gjest.

Akkurat då kjem ein politimann i full uniform inn i lokalet. Alle snur seg mot han med hovuda på skakke. Brunetta frys herleg til. Denne uniformerte, statlege handlangaren stiller seg opp midt i lokalet slik at alle ser han.

«Mitt namn er betjent Drægebødal (eller noko i den dur),» seier han med ei myndig røyst. «Eg vil oppmode dykk på det sterkaste å ikkje spekulere for mykje i kva som skjer i byen for tida. Spesielt ikkje i Hordvik-området. Det gagnar ingen, og fører berre til konspirasjonsteoriar. Ryktespreiing og spekulasjonar skal de halde for dykk sjølv. Hald dykk unna desse kaninhòla. De har nemleg ikkje godt av det.»

Alle, inkludert brunetta, ser på han med perplekse grimasar. Deretter gjev politimannen eit kort nikk, før han snur seg og spaserer ut. Han forsvinn i snøkavet like brått som han dukka opp. Gjestene vekslar blikk med kvarandre medan dei mumlar og drikk øl.

«Vel, de høyrde han,» seier den unge dama med eit skuldertrekk. «Vi skal ikkje spekulere, for det er vi for dumme til.» Ho vender seg mot dei andre gjestene. «So, med den vesle makta eg har som bartender-berte, forbyr eg alt vidare snakk om Blondie og kva som skjedde. Er dette forstått?» Gjestene og dei to dressmennene nikkar. «Flott. Drikk ølen dykkar, hald kjeft og høyr på David Bowie.» Ho får ei rynke mellom auga. «David Bowie? Seriøst? Det er slik musikk bestemora mi høyrer på. Eg tek og bytar speleliste.»

Snart byrjar R.E.M. å dunke lett og leikent i veggane.

«Ny bartender-berte, ny musikk, og nye tider,» seier den eine dressmannen.

«Ja, it’s the end of the world as we know it, and I feel fine,» seier den andre dressmannen, ikkje heilt utan sarkasme i stemma.

Brått reiser ein av dei andre gjestene seg frå bordet. Ho er ei sluskete, raudhåra kjerring godt opp i åra, og kledd i ei vinraud pelskåpe – og ingenting anna, ser det ut som. Ho sjagar godt brisen bort til baren og stiller seg på golvet. Brunetta ser på ho lett mysande.

«Javel, ja?» byrjar ho. «Og kva kan eg hjelpe deg med?»

Dama smiler vondskapsfullt, før ho fnisande vender ræva mot brunetta og slepper ein lang brakar som ein redselsfull augneblink overdøyver musikken. Den ròtne kål- og kvitvinsdunsten bles rett i det bleike trynet på bartender-berta.

«Kva faen…?» mumlar ho. Og det er alt ho rekk å mumle før kjerringa snur på hælen og beinar ut døra. Ho er hokus-pokus-vekke, og alt som er igjen er stanken av total mangel på respekt, folkeskikk og sperrar.

«Her har vi ei som uttrykkjer meininga si om regimeskiftet på Folk & Røvere,» seier den eine dressmannen.

«Velkomen til Folk & Røvere!» utbryt ein liten, stakkarsleg tass og hevar det halvtomme ølglaset. «I kveld skal eg runke medan eg ser på debattprogram med Gyda Oddekalv! Skål!»

Han og dei andre degenererte kloakkrottene flirer, humrar og kneggjar. Ein av dei fis so det sprakar i Dressmann-dongeribuksa. Brunetta må berre finne seg i slike analaggressive utspel frå det kua, norske folket. Men fortvil ikkje, barna mine, for ein vakker dag kjem revolusjonen, og då skal våre landssvikar-elitar dingle frå galgar som Shada-jenter som heng frå iPhone-kablar frå skrøpelege gardinstenger rundt om på dei mange barnevernsinstitusjonane/bordella i vårt langstrekte land.