Mitt fyrste møte med Josefine Bru: Psykiatrisk tilfelle eller ei sjel frå eit anna univers?

Det har blitt sagt i uminnelege tider at det er meir mellom himmel og jord enn det auget ser. At det finst eit liv etter døden blir av skeptikarar og ateistar avfeia som pseudo-vitskap, ettersom slikt jo ikkje kan falsifiserast. Det er på universitetet som aksiom å rekne at all vitskap som ikkje kan avvisast eller bekreftast, må setjast i kategorien pseudo-vitskap. Nyttar ein det kalde, nøkterne, vitskaplege blikket, framstår verda og universet som eit system som er kyndig halde i reimane av fysikk, tyngdekraft og kjemi. Bortsett frå at so fort ein kjem nok ned i storleik – til dømes på kvantenivå – so opphøyrer fysikkens, kjemiens og til og med tyngekraftas lover å eksistere. Det er nesten som vi går inn i eit anna univers.

Og det bringer oss over på temaet i denne artikkelen: Finst det fleire univers enn vårt eige? Og har vi levd før, og kjem vi til å leve igjen når døden uunngåeleg kjem?

Josefine Bru svarer eit bestemt, bastant «ja» på alle desse spørsmåla. Då ho kontakta meg for ein del år tilbake (på feilfritt nynorsk!), byrja eg å lure på om ho hadde rømt frå eit psykiatrisk sjukehus, eller hadde gløymt å ta medisinane sine. Mot betre vetande valde eg å møte ho. Ho snakka ein dialekt ikkje heilt ulik min eigen, og verka å vere i slutten av 20-åra, kanskje hadde ho bikka 30. Ho hadde kort, vinraudt hår, tindrande, isblå auge og bleik, lett freknete hud. Ho hadde ein slank og temmeleg atletisk kropp, som vart framheva av dei tettsitjande sportskleda ho gjekk med. Då eg snakka med ho på telefonen, høyrdest ho langt yngre ut enn alderen sin. Ho hadde ei stemme som aldri heilt hadde mogna, ei stemme som ein vanlegvis finn hjå tenåringsjenter.

Vi møttest på ein kafé i den større vestlandsbyen som eg på den tida budde og jobba i. Ute regna det som vanleg, og inne var det varmt, klamt og stappfullt i folk. Josefine såg på meg med sitt intense, djupe dådyraugeblikk, bøygde seg over bordet og sa med si karakteristiske jentestemme:

«Du vil sikkert ikkje tru meg, men dette universet – dette livet – er berre eitt av nesten uendeleg mange andre!»

Eg såg på ho lenge, før eg sa:

«Du har rett, Josefine. Eg trur deg ikkje.»

Fullstendig uanfekta, tok ho ein slurk av den digre, mørkeblå kaffikoppen, før ho sa:

«Det hadde eg heller ikkje venta.»

«Eg er derimot interessert i å høyre meir om desse andre universa,» sa eg. Om ikkje anna enn for å få meg ein god latter på kostnaden til denne stakkars, djupt forstyrra dama. Josefine leikte med det vide sølvsmykket ho gjekk med. Det hadde eit anheng med eit tre inngravert. Det glitra nesten overjordisk i det grå dagslyset.

«Greitt,» sa ho. «Konseptet er følgjande…» Ho tok eit djupt pust før ho heldt fram. «Dette universet er ein eitt av fleire milliardar i noko som blir kalla eit Multivers. I det fyrste universet av kvart Multivers, blir handlingsforløpet til alle individa, alle menneskesjelene, fastsett. Du lever, gjer ting og døyr. Og so blir du fødd igjen i det neste universet, der du gjentek alt saman. Eller, rettare sagt, det blir feil å kalle det eigentleg død. Det er kroppen din som døyr. Sjela di hoppar rett og slett vidare til neste univers. Om då ikkje ein Demon fangar deg.»

«Ein demon?»

«Demon med stor d.» Ho grøssa seg. «Dei er sinnssjukt vonde skapningar. Vaskeekte psykopatar. Dei fangar sjeler og sperrar dei inne i Helveta sine. Helvete med stor h. Der blir du torturert til stor nyting frå Demonen si side, i nesten all æve

«Hmm, ikkje i all æve?»

«Nei. Eit Demon-Helvete varer ‘berre’ i ein million Multivers.»

«Vel, eitt einaste univers varer jo i fleire trilliardar år eller noko sånt.»

«Ja, det stemmer. Og eitt Multivers består av fleire milliardar univers. Kanskje so mange som tjue. Kanskje færre. Berre ODA har den nøyaktige oversikta.» Ho lente seg nærare meg over bordet. Jentestemma hennar var nesten ei kviskring. «Det er jævla mange år!»

«Nesten all æve, altso,» sa eg. «Vel, dette er jo eit interessant konsept. Har du vurdert å skrive bok om det?»

«Eg har faktisk skrive ein heil kortromanserie – på engelsk.» Ho såg på meg med eit storøygd smil som fekk ho til å sjå direkte nifs ut. «114 kortromanar, pluss ‘bonus-kortromanar’. Men dei fleste av dei handlar om min store kjærleik.» Ho fekk eit uttrykk av gammal lengt i ansiktet i det ho lente seg tilbake på stolen. «Han lét diverre makta gå til hovudet på seg. Og på eitt tidspunkt skifta han til og med kjønn. Forstå det den som kan. Berre tanken på å ha han inni meg—«

«Okay, Josefine, eg lurer på om vi skal be om rekninga.» Eg vart ein tanke brydd. Det fekk då vere grenser for utlevering til ein fyr du møtte for fyrste gong! Eg skulle til å reise meg, då ho stoppa meg:

«Vent!» Det var nesten panikk i auga hennar. «Eg gjekk over streken! Eg er lei meg! Too much information!» Engelsk-uttalen hennar var ein tanke eksentrisk. Den høyrdest ikkje ut som hennar eigen dialekt. Den var likevel ulik nokon engelsk-aksent eg hadde høyrt. Den høyrdest nesten innfødd ut – som om den kom frå ein heilt ukjent, engelsktalande del av verda.

«For å seie det mildt,» sa eg. «Greitt. Du har altso skrive ein heil kortromanserie på 115 verk?»

«114, og eg kallar dei kortromanar, eller novellas på engelsk. Du kan lese dei om du vil. Eg skal gje deg adressa.»

«Eg veit ikkje om eg har tid til å setje meg ned og lese 114 kortromanar. Eg har då jobb.» Og eit liv – iallfall på den tida, då eg var uoffisiell nestleiar på jobben.

«Eg kan sende deg adressa, so kan du lese når du har tid.» Ho såg på meg med eit heller uverdig uttrykk. Som om ho trygla meg om å godta ho. Dette var ei dame som hadde blitt avvist litt for mange gonger. Hadde eg bede ho om å ha sex med meg, hadde ho høgst sannsynleg svart ‘ja’. Berre for å bli lika.

«So, desse Multiversa…» heldt eg fram. Ho såg på meg med desse store, tindrande dådyrauga. «Kor mange Multivers finst det?»

«Det veit berre ODA.»

«Og kva er ODA?»

«Dei som skapte alt saman. Det er forkorting for the Office of Demonic Affairs.”

“Kontor for demoniske affærar?” Eg greidde knapt å halde meg alvorleg.

«Ja, det er drive av Demonar.»

«Ja, eg skjønte nesten det.»

«Dei har skapt absolutt alt saman i det dataprogrammet. Eller, det vil seie… Det var menneske som skapte dataprogrammet for å bruke det som røyndomsflukt frå eit tyrannisk regime. So treivst dei so godt der at dei vart verande og byrja å lage ungar. Til skaparane si store overrasking, byrja dataprogrammet å leve på eiga hand.» Ho trekte på skuldrene. «Datakoden tillét det, so det var ingen kontrovers på den måten. So byrja desse innfødde innbyggjarane i programmet å utvikle visse overnaturlege evner. Dei fyrste Demonane oppstod, og dei laga sine Helvete der dei torturerte sjeler. Og etter kvart som tida gjekk, vart desse sjelene òg Demonar, takka vere datakoden. Enkelte av dei greidde faktisk å sleppe ut av Helveta dei var fanga i, og lage sine eigne Helvete. Og dei smartaste av dei alle greidde å unnsleppe sjølve programmet, og vart rekruttert til å jobbe for ODA. Etter hundre års tid jobba det faktisk berre Demonar i ODA sine mange filialar rundt om i den redselsfulle framtidsdystopien.»

«Vel, Josefine, det er ingenting i vegen med fantasien din.»

«Dette er nok ikkje fantasi.» Ho såg på meg med eit gåtefullt lite smil.

Resten av denne samtalen handla om hennar livs kjærleik, ein mann med namn Einar. Dei var begge fødde i denne kunstige, ODA-skapte verda. Det Josefine brukte dei neste to timane på å fortelje meg, kunne ha vore henta rett ut av ein heller usannsynleg science fiction-roman(serie). På slutten sa ho at ho i røynda hadde gjeve meg eit samandrag av heile serien, som var gjengjeven etter hennar eigne minne frå den tida. I og med at Einar var hovudperson i serien, spurde eg ho korleis ho visste om Einar sine minne. Då svarte ho:

«På byrjinga av vårt opphavs-Multivers, i Det fyrste universet, var vi begge same sjela. Faktisk var vi alle i det Multiverset same sjela. Bordet.»

«Bordet?» Eg såg på bordet framfor oss.

«The Table,» sa Josefine, igjen med det nifse, storøygde smilet som fekk ho til å sjå ut som ein kvinneleg seriemordar. – «Den som skaper alle sjelene på byrjinga av eit Multivers, ved å ofre seg sjølv i ei kataklysmisk blanding mellom ein fødsel og ein orgasme.»

«Der mista du meg igjen, Josefine.»

«Ikkje ver redd.» Ho lente seg over bordet. «Les serien min, minna mine, og du vil skjøne.»

Eg fekk link til sida hennar, som var ei heilt vanleg Blogspot-side. Ingen søkjemotorar fanga opp slike sider, av for meg ukjende årsakar. Du måtte vete om sida for å finne den. Eg byrja å lese på fyrste «sesongen». Josefine skreiv svært bra engelsk, faktisk på linje med innfødde engelsktalande. Og dette kom frå ei frå ei lita bygd nord i Sogn og Fjordane. Det vart meir og meir klart at serien handla om Einar, for Josefine var ikkje eingong nemnd i heile fyrste sesongen.

Det var klart at verket hennar var eit magnum opus. Fanst det maken til dette på andre bloggar? Kvifor var det ikkje gjeve ut på eit forlag? Kvifor visste ingen om denne serien? Om Josefine hadde dikta opp alt dette heilt på eiga hand, vitna det om eksepsjonell kreativitet. Om ho tragisk nok trudde at dette var verkeleg, var ei heilt anna sak. Grensa mellom psykisk sjukdom og guddomleg kreativitet er notorisk tynn.

Dette var historia om mitt fyrste møte med Josefine Bru. Fleire historier om ho vil kome. Ingen er berre den du ser på utsida.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s