Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Det er regn og vind i Bergen denne siste laurdagen i oktober. Den norske djupstaten har nok ein gong byrja massevaksinering med covid-mRNA-sprøyter av dei som framleis er dumme nok til å takke ja, og sjukefråværet sprengjer alle tidlegare rekordar igjen. Medan mellomleiarar sit rundt om på diverse helseføretak og riv seg i håret i frustrasjon over at «alle» er sjuke, har media intensivert fryktkampanjen rundt ein ny covid-variant som visstnok skal vere særs smittsam (men ikkje nemneverdig farleg, naturlegvis).

Midt opp i alt dette har Bergen kommune valt å arrangere Drag Queen Story Hour rundt om på bydelsbiblioteka. Denne laurdagen klokka 11 skal ein fyr i kjole lese eventyr for småbarn og slitne foreldre. Oppmøtet er særs bra, det er knapt ledige stolar igjen i lokalet. Utanfor bygningen står ein liten gjeng frå Noregsdemokratane med plakatar om «satanisme», «elite-pedofili» og «kjønnsforvirring», medan dei roper at dette er seksualisering av barn og normalisering av avvikarar. Røystene deira druknar i vinden, regnet, motorstøyen og all hostinga og nysinga.

På ei lita, provisorisk scene med ein behageleg øyrelappstol set Mikkel seg – eller «Mikkeline» som han kallar seg når han spradar rundt i damekle. Han er sminka som om han skal på kaia og suge kåte sjøfolk, og fleire vakre perlekjeder glitrar om kapp med dei store, livlege auga. Ein blond parykk set krona på verket. Ein kvit, nusseleg silkekjole og ein tiara skin so vakkert – og det hadde utan tvil vore vakkert om det var ei dame som gjekk i dette antrekket. No ser det berre flaut og rart ut, men ingen ser ut til å reagere negativt. Det er vel det at det ikkje er so lurt å uttrykkje avsky og hån i våre kanselleringsdagar. Ein veit aldri når PST gøymer seg i gardinene og lyttar.

«Ja, då ønskjer vi velkomen til Mikkeline,» seier ein av bibliotekarane, ei steingammal dame som har jobba der sidan tidenes morgon. «I dag skal han—eg meiner ho, lese eventyr for dykk fram til klokka tolv. Etterpå blir det brus og bollar, og litt kaffi til foreldra. Det gler oss å sjå at so mange møtte opp her. Vel, då gjev eg ordet til vår søte, yndige prinsesse. Versogod!»

«Tuuuusen takk…!» utbryt Mikkeline med overdriven homostemme og eit toneleie som ligg minst ein oktav over hans naturlege mannestemme. «I dag, kjære barn og foreldre, skal eg lese nokre eventyr til dykk…!» Han opnar ei bok som kviler i nevane hans. «Eg tenkjer eg skal byrje med ‘Skrinet med det rare i’…!» Han flirer søtt, før han kremtar. «Det var en gang en liten gutt som gikk på en vei…! Da han hadde gått et stykke, fant han et skrin…!»

Med ei stemme som ligg meir eller mindre i fistel sit dette vesenet og les. Foreldra sit der med hovuda på skakke og lyttar. Barna lagar lydar, men får umiddelbart beskjed om å vere stille. Her handlar det fyrst og fremst om å vise sine medmenneske at menn i søte prinsessekjolar er kome her for å bli – og at det er hatefullt å kome med kritikk av det som i gamle dagar vart kalla transvestittar.

« ‘Knepp!’ sa det i låsen, og da han tok i lokket, var skrinet åpent…!» les Mikkeline. «Men kan du nå gjette, hva som lå i skrinet?» Han gispar teatralsk. «Det var ei kalverumpe! Og hadde kalverumpa vært lenger, hadde eventyret også vært lenger.» Han kniser som ei våryr, forelska, lita skulejente. Foreldra klappar med påtvinga iver. Mikkeline elskar merksemda han får, smilet går omtrent i sirkel. «Dåååå tenkjer eg vi skal gå over på neste eventyr, som er ‘Keiserens nye klær’ av H.C. Andersen…!»

Brått får Mikkeline eit rart uttrykk i ansiktet. Han vrir lett på seg i stolen, før han raudnar. Han byrjar å lese:

«For mange år siden levde det en keiser som var så uhyre glad i vakre nye klær, at han ga ut alle pengene sine bare for å bli pynta…!!» Stemma bivrar lett, og sprekk i eit lite klynk. «Øh… Ja…!!» Den vakre prinsessemannen kastar eit bekymra blikk på fanget sitt, der ein bul veks seg større og større – og den er særs godt synleg på den tynne, lette, leikne silkekjolen. «H-han brydde seg ikke om soldatene sine, brydde seg ikke om teater eller om å k-kjøre i skogen, utenom aleeeene for å vise de nye klærne sine…!!» Han vrir meir på seg i stolen og bit seg ømt i leppene. Han er raud som ein tomat i ansiktet. «Han…!! Mmmmm, han hadde en kjole for hver time på dagen, og slik man sier om—» Mikkeline strekkjer på seg medan blikket vender hjelpelaust til sida. Han ser ut som han skal eksplodere.

«Øh, er alt i orden, Mikkeline?» spør den gamle bibliotekaren. «Vil du ha litt vatn?»

«Fffffaen, eg trur det går for meg…!!» stønnar Mikkeline, før auga rullar bakover i skolten. Eit fistelklynk slepper ut av han i det «salven går». Like etter dunstar det intenst av sæd i det smekkfulle lokalet. Fleire mannfolk sniffar i lufta.

«Fekk mannen i kjole nettopp utløysing?» spør ein av dei eldste ungane med store auge.

«Hysj, Pål-Andreas, du skal ikkje vete slike ord!» glefsar mora til han.

«Veit du kva, dette er litt på kanten,» utbryt ei anna dame indignert. «Det er jo små barn til stade her òg.»

Mikkeline blir geleida av scena med ein stor, mørk flekk på den vakre, jomfruelege silkekjolen. Han grin og hulkar, dei tomatraude kjakane glinsar av tårer. Tilbake står ein temmeleg perpleks bibliotekar. Ho ser på boka som ligg igjen i stolen. So ser ho på den mørke, våte flekken i stolen og grøssar seg.

«Ja…» byrjar ho sakte. «Det såg ut som Mikkeline hadde langt meir glede over å sitje her og lese enn vi trudde…» Ho plukkar opp boka. «Takk for at de kom. Vi skal servere bollar og brus no, om de vil ha.»

«Lat oss heller stikke bort på Vestkanten og ete på McDonald’s,» seier ein av mannfolka. «Vi… Øh… Burde vi anmelde? Burde vi ringje politiet? Eg er temmeleg sikker på at det er ulovleg å få utløysing medan ein les eventyr for småbarn…»

«Lat oss halde politiet utanfor dette,» seier ein annan fyr. «Det blir berre bråk, spetakkel og styr. Og so er jo Noregsdemokratane her ute òg. Dei må for all del ikkje få vit på dette, då får dei berre meir bensin på bålet.»

«Greitt, ingen seier noko til Noregsdemokratane!» seier ei dame. «Og ingen skriv om dette på Facebook!»

Då får ei blondine eit oppskjørta uttrykk i ansiktet.

«Oi, eg har akkurat lagt det ut på Facebook,» seier ho med raudnande kjakar. «Drag Queen Story Hour med ‘happy ending’… Sorry, folkens.»

«Vil ingen ha bollar og brus?» spør bibliotekaren.

«Eg vil heller ha bollemus!» utbryt ein av ungane.

«Fy, gå og vask munnen din!» kjeftar mora. «Det blir ikkje laurdagsgodt på deg i kveld!»

«Ingen godteri?» seier ungen surt. «Gå og et skit, di fitte!»

«Huff, for nokre gloser!» utbryt ei anna dame.

Den indignerte og lettare forvirra flokken greier til slutt å svirre ut av biblioteket. Erfaringsmessig vil dette orgasmesjokket skape rabalder på diverse humorsider på Facebook, og byrådet vil truleg måtte halde nok eit hastemøte der dei på det sterkaste fordømmer all desinformasjonen som kjem frå høgreekstreme Putin-dyrkarar og anti-vaxxarar. Slike farlege konspirasjonsteoretikarar må fyrst og fremst få ei skikkeleg skyllebøtte frå PST, for slike trugslar mot demokratiet er rett og slett uakseptabelt.