Jødisk-kanadiske Henry Makow, som har doktorgrad i engelsk litteratur frå Universitetet i Toronto, hevdar at Holocaust – Hitler og Nazi-Tyskland sitt forsøk på utrydding av det jødiske folket – var eit samarbeid mellom nazistane og sionistane. Bak denne påstanden har han historisk belegg, mellom anna at sionistleiaren Rudolf Kastner hjelpte nazisten Adolf Eichmann med å transportere 460 000 jødar frå Budapest til konsentrasjonsleiren i Auschwitz. Han skriv at sionistar har ei lang historie for å ofre vanlege jødar for å fremje sitt okkulte mål, som er ein verdsomspennande kommunistisk dystopi, og at dagens situasjon i Gaza ikkje er noko unntak.

Under Holocaust, ifølgje Makow, hadde eit jødisk liv ingen verdi med mindre det fremja sionist-saka. Leiaren i Redningskomiteen til Det jødiske byrå, Yitzhak Greenbaum, er sitert på å seie at «ei geit i Israel er verdt meir enn heile diasporaen». Ikkje-jødar (hebraisk goy, fleirtal goyim) har blitt hjernevaska til å tru at jødar er uskuldige offer for forfølging og rasisme, medan sanninga er at jødar er offera til andre jødar. Desse går under namn som sabbattiske jødar (Illuminati) eller kabalist-jødar slik som Netanyahu, og dei bruker andre jødar som brikker, menneskelege skjold og som offer i sataniske ritual. Slike jødar går òg under namnet sionistar og kommunist-jødar, og skal visstnok ha konspirert mot Torah-jødar i meir enn 300 år.

Slike «satanist-jødar» har ofra andre jødar under Holocaust – og den nylege covid-19-«vaksine»-kampanjen, der Israel utmerka seg ved å ha ein særs høg vaksinasjonsprosent. Det faktum at «vaksinane» tok livet av eller skadde deira eigne, bruker dei ifølgje Makow for å få verda til å tru at koronaprosjektet ikkje er eit jødisk plott.

For 32 år sidan eksponerte den vanlege jøden Vicki Polin den vondskapsfulle agendaen til satanist-jødane. Videoen kan sjåast her.

Skuldingane om at nazistar og sionistar samarbeidde om å skape Holocaust, står å lese i boka Holocaust Victims Accuse frå 1977, og kan lesast på nettet. Makow skriv (mi omsetjing):

«Rabbien Moshe Shonfeld skuldar sionistane for å samarbeide med nazistane om å slakte europeiske jødar direkte og indirekte […]. Rabbi Shonfeld kallar sionistane for ‘krigsforbrytarar’ som overtok leiarskapen over det jødiske folket, utnytta tilliten dei hadde til å svike dei, og etter at dei vart tilinkjegjort, hausta fruktene av den moralske kapitalen.

Shonfeld slår fast: ‘Sionist-tilnærminga om at jødeblod er oljen som ein treng til hjula til den jødiske staden er ikkje noko frå fortida. Det forblir operativt til denne dag.’

Andre bøker om dette temaet [skrivne] av jødar inkluderer Edwin Black, The Transfer Agreement, Ben Hecht, Perfidy [situasjon der ein deltakar i ein krig lurer fienden ved å låst som dei handlar i god tru; dette er rekna som eit brot på krigens reglar og er dermed eit krigsbrotsverk], M.J. Nurenberger, The Scared and the Damned, Joel Brand, Satan and the Soul, Chaim Lazar, Destruction and Rebellion, og rabbi Michael Dov Ber Weismandel, From the Depth.

Mi implisering, som eg vil utforske seinare, er at sionisme, på toppen, ikkje er ei jødisk rørsle. I orda til den israelske veteranpolitikaren Eliezar Livneh, ‘sionist-arven hadde noko øydelagt i seg frå byrjinga av’.»

Makow trekkjer fram det han kallar «høgdepunkt» frå boka til rabbi Shonfeld. Desse er:

«Medan europeiske jødar var gissel hjå nazistane, dreiv sionist-leiarar i USA og bevisst provoserte og terga Hitler. Dei byrja i 1933 ved å initiere ein verdsomspennande boikott av nazist-varer. Dieter von Wissliczeny, løytnanten til Adolph Eichmann, fortalde rabbi Weissmandl at i 1941 fekk Hitler eit raserianfall då den amerikanske sionisten rabbi Stephen Wise, på vegner av heile det jødiske folket, ‘erklærte krig mot Tyskland’. Hitler fall i golvet, beit teppet og svor: ‘No skal eg øydeleggje dei. No skal eg øydeleggje dei.’ I januar 1942 samla han ‘Wannsee-konferansen’, der den ‘endelege løysinga’ tok form.

Rabbi Shonfeld seier at nazistane valde sionist-aktivistar for å styre ‘jøderottene’ og til å vere jødisk politi eller Kapos. ‘Nazistane fann i desse ‘eldre’ det dei håpte på, lojale og underdanige tenarar som på grunn av lysta etter pengar og makt, førde massane til si eiga øydelegging.’ Sionistane var ofte intellektuelle som ofte var ‘meir vondsinna enn nazistane’ og heldt endemålet til toga hemmeleg [endemålet var konsentrasjonsleirane; oms.komm.]. I motsetnad til sekulære sionistar, seier Shonfeld at ortodokse jødiske rabbiar nekta å samarbeide og passa på sine kringsette flokkar til siste slutt.

Rabbi Shonfeld kjem med talrike tilfelle der sionistar saboterte forsøk på å organisere motstand, løysepengar og humanitær bistand. Dei underminerte eit forsøk av Vladimir Jabotinsky å væpne jødar før krigen. Dei stoppa eit program av amerikanske ortodokse jødar der dei skulle sende mat til ghettoane (der barnedødelegheita var 60%), og sa at det var eit brot på boikotten. Dei sette ein stoppar for eit initiativ frå det britiske parlamentet om å sende flyktningar til Mauritius, og kravde at dei fór til Palestina i staden for. Dei blokkerte eit liknande initiativ i den amerikanske kongressen. På same tid redda dei unge sionistar. Chaim Weizmann, sionist-sjefen og seinare fyrste presidenten av Israel, sa: ‘Kvar nasjon har sine døde i sin kamp for sitt heimland. Lidinga under Hitler er våre døde.’ Han sa at dei ‘var moralsk og økonomisk støv i ei vondskapsfull verd.’

Rabbi Weismandel, som var i Slovakia, skaffa til vege kart over Auschwitz og trygla jødiske leiarar om å presse dei allierte om å bombe togspora og krematoria [tilknytt konsentrasjonsleirane]. Leiarane pressa ikkje dei allierte fordi den hemmelege politikken var å tilinkjegjere ikkje-sionistiske jødar. Nazistane kom til den forståinga at dødstog og -leirar ville vere trygge frå åtak, og konsentrerte faktisk industrien sin der. (Sjå òg William Perl, The Holocaust Conspiracy.)»

Makow vedgår at dette ikkje er meint å løyse nazistane frå ansvaret for Holocaust, men at heile greia kunne ha blitt hindra eller i det minste formilda dersom sionist-leiarskapen hadde hatt ei reieleg framferd. Han meiner det er ei stor skam at Israel hevdar å representere det jødiske folket, og ei endå større skam at mange jødar fell for dette bedraget.