Morfin-Mona har vore sjukemeldt i tre veker. Det er endå lenger sidan sist ho myrda ein pasient på korttidsavdelinga. Den halvgamle kjerringa har difor tunge abstinensar. Ho kaldsveittar og skjelv der ho vandrar kvilelaust rundt i den svære leilegheita ute på Kokstad sør i Bergen. Ute er det regn og vind, inne er det varmt og kvelande. Ho er bleik og miserabel og føler mest for å drikke seg frå sans og samling. Det er diverre umogleg, for etter at Arve miste lappen etter villmannskøyring i Fløyfjelltunnelen, har det ikkje vore ein drope alkohol å oppdrive i huset. Mannen har nemleg slått seg på flaska sjølv. I går kveld kom han dritings heim frå ein særs fuktig dag på Skipperstuen, og jaggu meg forsvann han ikkje heimanfrå i nitida i dag tidleg. Det står ei halvfull spybøtte inne på gjesterommet, og ho aktar sovisst ikkje å tømme den!

No er klokka halv elleve og Mona held på å gå ut av sitt gode skinn.

Løysinga blir å stikke på næraste pol og kjøpe ein dunk raudvin, og kanskje ei heilflaske brennevin. Då må ho på kjøpesenteret Lagunen. Ho vurderer seg som totalt uskikka til å køyre bil, so då blir det bussen nede ved hovudvegen. Med små, dirrande pølsefingrar som knapt nok lystrar ho, fyller ho på billettkontoen sin inne på Skyss-appen. So raskar ho med seg veske, kåpe og noko som liknar på sko og stormar ut av leilegheita.

Det grå håret virvlar i dei sterke vindkasta då ho sjagar nedover fortauet. Ved busstoppet står ein katt og ser på ho med eit overlegent blikk. Ho myser stygt tilbake, før ho kavar seg inn i busskuret. Bussen kjem om fem minutt, so dette var godt tima. Katten spaserer roleg inn i eit kratt utan ei bekymring i verda.

Bussen kjem rullande opp vegen, og ho vinkar han til seg. Den kolsvarte bussjåføren ser på ho med eit overlegent blikk. Ho myser stygt tilbake, før ho set seg ned i eit ledig sete. Etter mykje kaving, banning og steiking greier ho omsider å få på seg setebeltet. Dei køyrer gjennom det grå, triste, ugjestmilde landskapet. Våren og varmen er enno ein mannsalder unna.

Dei små, grå griseauga festar seg på to eldre damer som sit på seterada framfor ho med ryggane mot køyreretninga. Dei er grålege i håret, og ser ut til å ha bikka 80 med god margin. Abstinensane herjar i kroppen hennar. Hadde to slike søte, gamle bergensarinner blitt innlagt på hennar avdeling, hadde det vore «natti-natt» før dagen var liden! Åh, ho kan formeleg sjå føre seg kor herleg det er å køyre morfinen gjennom venekateteret og inn i kroppen, og so sjå livet forsvinne ut av dei livredde, oppsperra auga medan skrekken lyser i det rynkete ansiktet!

Mona nærast frodar der ho sit. Dei to eldre damene konverserer i lag på velklingande bergensk. Dei er ulasteleg kledde i staselege kåper, glitrande smykke og perleøyredobbar og kvite, jomfruelege høghalsa genserar som beskyttar dei mot den hjartelause kulden. Hendene deira er dekte av svarte skinnhanskar. Hanskar er lette å fjerne slik at ho kjem til dei tjukke, pulserande venane. Lett å stikke inn ei nål og feste venekateteret, so kan tredobbel dødeleg dose med morfin berre strøyme inn i systemet…

Faen, det kjennest ut som ho skal eksplodere! Om det berre hadde vore ein menneskerett å få lov til å drepe folk!

«E det noget nytt siden sist vi møttes?» spør den eine dama medan ho ser med vakre, gråblå auge på det som truleg er si beste venninne gjennom eit langt, langt liv.

«Åh, min mann er blevet innlagt på sykehém,» svarer venninna med eit sorgtungt uttrykk i sitt tilårskomne ansikt. – «Siljuslåtten, den nye sykehémen i området.»

«Vel, det er jo bare en kort busstur dit,» seier venninna. – «Går det bra med han?»

«Han lider ingen nød. Men det er så mange pleiere som ikkje beherskar det norske sprog.»

«Nei, sier du det, det opplevde eg med min mann også! Tenk at man ikkje skal kunne gjøre seg forstått på norsk i Norge!»

«Ja, det er en skandale. Eg besøkte han i går, og tror du ikkje det var en sånn der svarting der! Han buldret i vei på sitt kaudervelsk! Ka skulle eg gjøre? Eg kan då ikkje Afrika-språk!»

«Fysj, send dem på første fly hém, sier no bare eg!» So stryk ho venninna på skuldra. – «Jaja, det skal nu bli godt å komme på vår ukentlige seniortrim på Frivilligsentralen. I dag skal di servere napoleonskake efterpå!»

«Åh, det elskar eg! Og napoleonskakene der e tykke som telefonkatalogar!»

So vender dei to fruene blikket mot Mona. Dei får eit lettare bekymra uttrykk i ansikta sine. Dei to bøyer seg sakte mot ho og ei av dei spør, nærast kviskrande:

«Si meg, frue, går det bra med Dem? De er jo likblek!»

«Kva behager?» spør Mona skarpt. Fleire hovud i bussen snur seg mot ho.

«De kaldsvettar jo, frue!» utbryt den andre eldre dama.

«Eg har det aldeles utmerka, takk som spør!» nærast glefsar Mona, før ho ser at dei nærmar seg Lagunen. – «Pass dykkar eigne saker, fruer! Frekke, gamle, ubrukelege et—» Det siste ordet forsvinn i det ho reiser seg og stavrar i veg mot døra før bussen har stoppa. Ho håper dei fell og bryt lårhalsen på seniortrimmen begge to slik at ho kan avlive dei ved fyrste og beste høve!

«I all verden!» utbryt den eldre dama til venninna si med store auge. – «Ka va det med hon?»

«Nervar, åpenbart…» seier venninna og trekkjer på skuldrene. So kavar dei seg på beina og hinkar og skumplar i veg ut av bussen medan dei søtt og elskverdig støttar kvarandre.

Mona raser inn på det travle kjøpesenteret og kjempar seg ned den endelause korridoren. Det må vere minst tusen menneske her, og det midt i arbeidstida. Er det ingen som er i lønt arbeid lenger? Heile den korte, korpulente kroppen hennar er klam av sveitte, og kvar einaste del av den klør. Verst klør det naturlegvis på dei plassane ho ikkje kan nå med sine korte, feite armar. I det ho passerer eit parfymeri trur ho i sine villfaringar at dei sel små ampullar med morfin. I røynda er det parfymeglas. I morgon den dag skal ho tilbake på jobb og myrde! Eller… Kanskje i overmorgon, for dersom ho får viljen sin i dag, kjem ho til å vere so fyllesjuk i morgon at berre det å kome seg på do kjem til å bli ei episk utfordring!

Ho stoppar opp midt i den travle korridoren og rautar. Ååååh, det er nett som det er masse små maur under kleda hennar! Dei enorme jura hennar ser ut som dei skal eksplodere når ho hiv etter pusten medan ho vrir på seg. So vender ho dei febrilske, desperate auga mot den velkjende Vinmonopol-logoen. Ho sjagar bortetter med kav og pes. Den tynne, grasiøse blondina i kassa på polet kastar ho eit overlegent blikk. Mona myser stygt tilbake med ein grimase som er meint å vere eit smil. Deretter triv ho med seg ei svart, glinsande handlevogn.

Blondina smiler overlegent, nesten triumferande, til Mona då ho lesser to 3-litersdunkar og ei flaske akevitt oppå samlebandet. Ho skannar elegant varene, som Mona betaler med ei skjelvande hand.

«Kvittering?» spør dama. Mona gryntar medan ho ristar tvert på hovudet. – «Ha ein hyggjeleg dag, Mona.»

Fyrst då ho er komen ut igjen i korridoren, stoppar Mona opp med ein perpleks grimase. Ho snur seg mot blondina.

«Korleis veit du kva eg heiter?» spør ho.

Blondina berre flirer so søtt til ho, før ho vender seg mot neste kunde.

Mordabstinensane er ikkje til å halde ut, so ho tenkjer ikkje meir over dette. Ho spurtar inn på næraste toalett, pressar seg inn i ein bås, opnar akevittflaska og tek ein durabeleg slurk. Åh, dette var sterke saker, det riv jo i halsen! Det tek i det minste brodden av den ustyrlege trongen til å myrde gamlingar.

Kløen og sveitten er ikkje so merkbar lenger, og då merkar ho at ho er noko inni helvete svolten. Ho finn fyrste og beste bakeri, der det står ei søt jente på utstilling bak disken. Ho ser overlegent på Mona, som myser stygt tilbake.

«Kva kan eg hjelpe deg med, Mona?» spør ho medan ho smiler søtt frå øyre til øyre.

«Øh, ein kyllingsandwich to go,» svarer ho tvert. – «Øh, sei meg, kjenner eg deg?»

«Ja,» svarer ho bestemt med det mystiske smilet, før ho gjev Mona ein sandwich. Den gråhåra mordarmegga betaler, før ho stikk derifrå. Midt i korridoren glefsar ho i seg halve sandwichen so majones og agurksalat renn nedover hake og hals. Ho kastar eit perplekst blikk på jenta, som til og med småflirer medan ho ser på ho. Den sjukemeldte sjukepleiaren hastar vidare.

På veg mot utgangen halvvegs kolliderer ho med ein kvinneleg vektar. Den halvetne kyllingsandwichen ramlar på golvet.

«Faen, sjå kor du går!» snerrar Mona, før ho ser at det er ein vektar ho står der og skjeller ut. Ho held seg for munnen. – «Øh, beklagar so mykje.»

«Heilt i orden, Mona,» svarer vektaren med eit mystisk smil. Ho sniffar med den søte, katteaktige nasen. – «Det luktar alkohol av deg.»

Mona berre fnyser:

«Kvifor veit alle kva eg heiter? Går eg rundt med namneskilt på meg?»

Namneskiltet, som er det siste pasientane ser før døden omfamnar dei. Mona, sjukepleiar. Mona, mordar. Mona, eit halvt år igjen til ho kan gå av med AFP. Ikkje det at ho har tenkt å gjere det, for det er mange, mange gamlingar igjen som må døøøøø. Ho veltar vekk frå den flirande vektaren og sjagar ut dørene til den våte, våte dagen.

På busstoppet tek ho akevittflaska og drikk frå den so alle ser det. Nokre ungdommar står der med hakeslepp og skjelmske flir. Ein mann med skjegg og dress ristar blåsande på hovudet. Ei dame med to småungar på slep ser olmt på ho. Den kolsvarte bussjåføren ser overlegent på Mona i det ho kavar seg inn på bussen – ho myser stygt tilbake, før ho viser finger til han so fort han snur seg for å køyre. Denne gongen drit ho i setebeltet.

Kløande, sveittande, mordlengtande Mona har allereie tømt i seg flaska då ho kavar seg opp vegen til leilegheitsbygget. Klokka er knapt slegen tolv. Tårene trillar nedover ansiktet når ho sit i stova og drikk vin rett frå dunken medan ABBA dundrar i veggane.

Seinare har vektaren, bakerijenta og blondina på polet tilfeldigvis ein prat saman medan dei står og ventar på bussen.

«Hehe, ser ut som Morfin-Mona har slått seg på flaska,» seier poldama. – «Ho kjøpte både brennevin og nok vin til å skjenkje halve personalgruppa.»

«Ho var kaldsveitt av abstinensar då ho glefste i seg den sandwichen,» seier bakerijenta.

«Ja, og ho stinka sprit lang veg då ho gjekk rett på meg,» seier vektaren. – «Og tenk… Ingenting tyda på at ho kjende meg igjen!»

«Nei, ikkje meg heller,» svarer poldama. – «Det er ikkje so lenge sidan vi jobba i lag.»

«Nei, det er ikkje det…» Bakerijenta flirer. – «Tenk… Vi brukte å jobbe i helsesektoren. Og sjå på oss no.»

«Ja, sjå på oss no,» seier vektaren. – «Vi tre, som Morfin-Mona og Midazolam-Merete fekk usakleg oppsagt. Ser ut som karma endeleg har nådd ho igjen.»

«Måtte ho brenne i helvete,» seier bakerijenta.

«Ho er der allereie,» seier poldama.

Alle tre ler hjarteleg i det bussen kjem rullande mot busstoppet.