Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta. Sjå òg «Pirring på nattoget til Oslo», publisert 26.april 2025.

Oslo ligg døsig og fjern djupt inne i «livmorhalsen» på fjorden. Sola skin intenst og desperat frå ein skyfri himmel, og klokka er knapt slegen sju. Vår mann Karl svevar ut av Oslo S med ein kopp kaffi i neven. Han sit seg på ein benk og fyrer av garde ei tekstmelding til sjefen sin, som han veit alltid står opp klokka seks på vanlege vekedagar.

Er no komen til Oslo. Fekk mot formodning sove 😉

Det tek ikkje lange tida før ei melding kjem tilbake.

Utmerka! Eg ordnar returbillett når du har løyst oppdraget.

Karl får rynker i panna. So han er «fanga» i Oslo til han har funne blendingsapparatet, altso? Vel, det finst verre byar å vere fanga i. Til dømes Førde. Han grøssar berre ved tanken på den lekre Sunnfjord-perla. Han tekstar tilbake.

Kva om eg ikkje rekk å løyse oppdraget i dag? Må eg sove på gata? 😉

Han tek ein slurk kaffi medan han ser på menneska som strøymer forbi han på veg inn til Oslo S. Dei fleste er av «nordfjordsk» opphav. Mennene har mikrofonfrisyrar, dei fleste damene går i hijab. Noregs nye framtid, vil vondsinna rykte ha det til. Nordmenn skal skiftast ut med meir servile folkeslag, medan eliten er like Blenda-kvit som før.

Ei ny tekstmelding kjem.

Eg kjenner ein fyr. Han kan ordne deg hotellrom om du ikkje rekk nattoget heimatt. Ingen gatesøvn på deg, mister 😉

Karl smiler der han sit. Ho er no søt. Kjenner han ho rett, tek ho seg truleg ei yogaøkt i skrivande stund, før ho inntek ein spartansk frukost, grøn te og minst elleve ulike vitamin- og mineraltilskot. Ho er sunnheita sjølv, kroppen hennar er eit heilag, barnlaust tempel. Ingen ungar som plagar ho og gjev ho grå hår og søvnlause netter.

Kaffien glir ned på høgkant. Klokka er knapt sju, men Karl har mykje på agendaen i dag. Han kjenner ei dame i 50-åra som bur midt i tjukkaste sentrum. Ho jobbar offisielt som Travel nurse for eit større vikarbyrå, men har for tida fri mellom to oppdrag. «Fri» i hennar bok tydar godt betalt etterretningsarbeid for den norske motstandsrørsla, og ho er ein av få personar i Noreg som har eit betre nettverk enn Karl. Om to dagar skal ho jobbe i Tromsø på ein sjukeheim til august, so han har inga tid å misse. I likskap med sjefen hans er ho A-menneske, og for lengst stått opp. Han ringjer ho. Det tek ikkje lange tida før ho svarer.

«Hallo-hallo,» seier denne muntre Oslo-dama. «Er det ikke selveste Karl som ringer så tidlig på morgenkvisten!»

«God morgon, Turid,» seier Karl. «Eg veit du er i byen. Eg må snakke med deg.»

«Du verden, du går rett på sak som alltid.» Ho flirer. «Greit. Jeg ha’kke en dritt å gjøre på i dag. Hvor er du?»

«Utanfor Oslo S.»

«For et pussig sammentreff. Jeg er på vei dit. Sitter på trikken. Vi snakkes.»

Trikken. Oslo er vel ein av få norske byar som framleis har trikk. Trikken i Bergen vart lagt ned lenge før Karl vart unnfanga, og fram til Bybanen kom rundt 2009, var buss det einaste kollektiv-transportmiddelet i byen. Å ta bussen i Bergen var fram til tidleg 2000-tal ein kafkaesk og forvirrande affære, sidan fleire busselskap opererte i regionen. Ein kunne risikere bot frå over-ivrige kontrollørar om ein hadde billett for «feil» sone, sjølv om ein hadde betalt ærleg og reieleg. Og kor sonene byrja og slutta, var det knapt nokon som visste. Sjølv bussjåførane (som på den tida var norske og Blenda-kvite) vart i villreie når passasjerane lurte på om billetten var gyldig til Åsane eller Arna bydelar. I dag, i 2025, var ikkje lenger dette problemet til stade. No var heile Bergen og omland «sone A», men bussjåførane var framleis i villreie når passasjerane lurte på ting – mest fordi knapt ein kjeft av dei kunne norsk. Noregs «nordfjordske» framtid i eit nøtteskal.

Trikken stoppar eit steinkast frå der Karl sit. Ei dame med skulderlangt, brunt hår med gråstenk i tinningane går av trikken. Ho har vakre perler i øyra og eit tettsitjande sølvsmykke med ein liten medaljong rundt den lett rynkete halsen. Ho er kledd i ei grøn genserjakke som når ho ned på knea – og tilsynelatande ingenting under den. Ho ber med seg ei svart, skinande veske. Heile ansiktet lyser opp når ho ser Karl, og han reiser seg. Dei to klemmer kvarandre.

«Karl, så lenge siden sist…!» utbryt ho varmt.

«Takk for at du tok deg tid,» seier Karl.

«Skulle bare mangle, jeg har jo fri. Iallfall til i overmorgen. Da blir det Tromsø helt til august måned, med mulighet for forlengelse. De er temmelig desperate etter folk der oppe.» Ho tek eit djupt innpust so dei anstendige brysta herleg eser. Den grøne jakka – som han aldri har sett ho utan – har glidelåsen evig fastlåst der den djupe kløfta byrjar. «Så… Hva har du på hjertet?» Ho grip armen hans. «La oss gå en tur. Det er så fint vær i dag.»

Dei to spaserer gjennom dei folketette Oslo-gatene. Der er knapt eit norsk, Blenda-kvitt tryne i folkemengdene. Noregs framtid er på veg til jobb, utdanning og Nav.

«Eg er på jakt etter ein ‘nordfjording’ som har eit sokalla blendingsapparat,» seier Karl.

«Aha, jeg skjønner. Vel, ‘nordfjordinger’ går det tretten på dusinet av her i Oslo. Har du en konkret adresse?»

«Ja.» Karl seier adressa.

«Ja, det er midt i ‘Lille Nordfjord’, vel 15 minutt med trikken herifra. Jeg vet hvor det er. Trenger du hjelp?»

«Eg ordnar det sjølv. Eg har med våpen, berre i tilfelle situasjonen eskalerer.»

Turid ser på han med sine alvorlege, nøttebrune auge. Ho nikkar kort.

«Jeg er alltid der for deg om du trenger meg.» Ho stryk ei hand over skuldra hans.

«Eg veit, og eg set stor pris på det. So… Kva slags oppdrag har du i Tromsø?»

«Nattevakt på demensavdeling.» Ho himlar med auga. «Blir nok mye styr, men betalinga er dritgod. Og jeg trenger pengene, med alle advokatutgiftene jeg har hatt nylig. Denne saka mi, veit du.» Ho grøssar og ristar på hovudet.

«Stakkars deg.» Karl ser på ho med noko so sjeldan som empati.

«Åh, det æ’kke synd på meg. Jeg har vært slem pike, og slike må tydeligvis straffes.»

Ho gjev seg sjølv eit lett, leikent klaps på handa. Dei vakre, varme auga vender blikket mot ei hijab-dame med barnevogn, omringa av nøttebrune mangfaldsbarn som knapt når ho til knea. Karl ser der ho ser.

«Trur du nordmenn er borte frå Oslo om tjue år?» spør han.

«Nordmenn er strengt tatt borte fra Oslo i dag,» svarer ho. «Våre nye landsmenn formerer seg som kaniner. Ingen kan stoppe dem. Grensene har vært vidåpne siden 70-tallet. Vår generasjon er siste, døende pust. Norge slutter å være Norge når vi en gang i ei forhåpentligvis fjern framtid utånder.» Ho sukkar tungt. «Vår framtid vil være like mørk som hudfargen på våre nye landsmenn. Det norske språket… Hvem snakker egentlig norsk uten aksent her i Oslo i dag? Folk på min alder og oppover.»

«Ja, lat oss ikkje eingong byrje. Oslo kunne like gjerne ha vore eit anna land. Kulturelt, språkleg og… hudfarge-messig.» Han trekkjer pusten. «So… Har du noko nyttig informasjon til meg?»

«Faktisk, ja. Jeg veit hva som skjedde med Coop-Malin. Og det er relatert til vår felles sak.»

«Kva som skjedde med ho har eg berre høyrt vage rykte om. Og korleis veit du, som knapt har sett dine bein i Bergen sidan tidleg 2000-tal, dette?»

«Jeg har mine kilder, akkurat som du.» Eit gåtefullt smil. Ho geleidar han over til eit trikkstopp. «Din trikk kommer om ti minutter. I mellomtida skal jeg fortelle hva som skjedde med vår kjære Coop-jente.»

«Eg lyttar.»

Dei to blir ståande på trikkestoppet med to hijabdamer med barnevogn og knehøge mangfaldsungar. Dei forstår truleg ikkje eit steinsens ord av det dei seier, so kva enn slags informasjon Turid har tenkt å dele med Karl, vil forbli mellom dei to.