Dette er ei novelle. Alle personar og hendingar er oppdikta.

Regnet sildrar og vinden blæs i den herleg tronge Loddefjorddalen vest for Bergen sentrum. Bussterminalen aular av liv, og delar av området er stengt av for at byggfolk skal skifte ut den eine berebjelken som vart skadd nyleg. Takka vere intens 5G-stråling frå djupstaten si avdeling ute på Haakonsvern, hugsar ingen kva som eigentleg skjedde, men det kan ha hatt noko med den fæle rasismebølgja i Bergen å gjere. Nyleg vart det halde eit fakkeltog i Nygårdsparken for å heidre dei mange tapre, uredde innvandrarane, og alle vart einige om at i slike mørke tider er det viktigast av alt å stå saman og kjempe mot vondskapen og dumskapen som lurer inne på visse alternative bloggar. Ut av mørke skal det bli lys, og framtida er mangfald, integrering og grøn energi – eller noko i den dur.

Akkurat i det ein seksuelt frustrert bussjåfør køyrer frå ei stressa åleinemor med ein liten unge på slep, dukkar Coop-Malin opp. Ho er kledd i ein svart, glinsande regnfrakk, og berre dei runde bollekjakane stikk fram. Klokka er ti på sju, ho har blitt kalla inn av sjefen for å jobbe dobbeltvakt. Sitrande og oppgira låser ho seg inn via ei bakdør i den stramme, mørkegrå fasaden på det største bygget i Laksevåg bydel.

Inne i den trygge varmen opnar ho regnfrakken og openberrar Coop-uniforma, perleøyredobbane, det søte gullsmykket med den leikent dinglande «M»-en, og ein kropp som har est lite grann ut. Rumpa er større, puppane likeso, og ho har fått ein søt, liten mage.

Den enorme butikken openberrar seg i all si prakt. Ho kastar eit lengtande blikk på dei tomme kassane og bit seg ømt i dei sensuelt glinsande leppene.

«Malin, so fint at du kunne kome på so kort varsel,» seier sjefen med si innbydande honningstemme. «I dag har vi eit tilbod som truleg vil skape trafikkaos i bydelen.» Malin står der som eit tent lys av merksemd og vrir på seg. Sjefen lurer seg bak ho og legg hendene på skuldrene. Stemma lyd ømt og stille i øyret. «I dag har vi 75% rabatt på tørrvarer.»

«Øh, hæ…??» spør den sprengkåte jenta med ei bivrande stemme. «75% rabatt…?? Folk kjem til å tørne…!! Det kjem til å vere køar gjennom heile Vestkanten storsenter…!!»

«Ja, det gjer det… Og kanskje til og med kø ut av butikken og heilt bort til rundkøyringa til Haakonsvern… Og dette skal du få vere med på, Coop-Malin…!»

«Ja…!!» Ho smiler frå øyre til øyre, frå perle til perle. Kjakane er raudglødande.

Sjefen smyg seg framfor ho. Dei vakre, isblå, livlege auga vender seg mot låg rumling i det fjerne:

«Høyrer du det? Det er alle kundane…! Alle har fått beskjed via Coop-appen…! Alle veit…!»

«Åh, herregud…!!»

«Fort…! Spring bort til kassen og plant deg godt på stolen…! Der blir du sitjande til 23 i kveld, kanskje lenger…!»

«Mmm, kanskje lenger…??» stønnar Malin der ho i veksande eufori trippar bortover golvet.

«Vi har fått lov frå leiinga til å halde ope so lenge som mogleg, for tørrvarene må vekk i dag…! Alt må vekk i dag…! Alt må vekk i dag, Coop-Malin…!»

Malin stønnar, ler og dirrar der ho på randa av orgasme humpar ned på den mjuke, herlege stolen. Auga hennar kryssar seg i det barrieren blir opna og folkehavet penetrerer den enorme, enorme butikken. Klokka er sju og det er minst 300 menneske i lokalet. Dette er himmelriket!

*

I mellomtida hastar helsefagarbeidaren Kristin av garde til sitt fyrste av vel 100 oppdrag denne uhyre travle dagvakta i heimesjukepleia i Fyllingsdalen. På radioen er det varsla om «store trafikale utfordringar» i Loddefjordområdet på grunn av eit «uvørdent tilbod på tørrvarer på Coop OBS Vestkanten» som nyheitene ikkje vågar å gå ut med detaljar om. Desse trafikale utfordringane kan erfaringsmessig forplante seg til andre bydelar, kanskje heilt ut på Sotra og so langt nord som til Knarvik. Folk blir frårådd på det sterkaste å reise til sentrale Bergen med mindre dei absolutt må. Eit ekstra ambulansehelikopter har blitt rekvirert frå Helse Førde og sett i drift på Haukeland, i tilfelle ambulansen ikkje kjem fram dersom nokon treng naudhjelp. Sjølvaste ordføraren i Bergen har i ein kort kommentar til Bergens Tidende oppfordra folk til å «vise moderasjon og magemål».

Ho skal byrje vakta med å «RIK-e» Haraldsen som bur i sjuande etasje i ei av dei dystre Krustsjov-blokkene nær kjøpesenteret Oasen. Ho har gjort klar eingongskateter, eit par hanskar og ymse anna relatert utstyr i si vesle «helsefagarbeidar-balje». Ho skal akkurat til å gå inn i det vel 50 år gamle bygget, då ho møter Haraldsen i døra. Han er fullt påkledd i beige Derrick-frakk, mørkebrun hatt og rullator.

«God morgon, Haraldsen,» seier Kristin med tydeleg stemme, sidan mannen er grådig tunghøyrt. «Er du på veg ut no når heimesjukepleia er på veg til deg?»

«Åh, eg har ikkje tid til å få et rør i kuken i dag, søstar,» seier den 95 år gamle kallen på velklingande bergensk. «Eg skal sporenstreks til Vestkanten og kjøpe tørrvarar! Det e jo 75% tilbud nu!»

«Men, kva med kateteriseringa?» spør Kristin.

«Den kan pent vente, eg e ikkje det spøtt pissetrengt! Nu har trygden kommet, så dette passar som hånd i hanske! Det kan godt hende eg dauer før et like godt tilbud kommer igjen!»

Akkurat då stoppar ein taxi utanfor bygningen. Haraldsen vinkar til den svarte sjåføren, som nikkar tilbake med eit kritkvitt smil på sine breie, afrikanske lepper.

«Dette er jo strengt teke medisinsk naudsynt…» seier Kristin stille i det ho ser Haraldsen hinke seg bort til sjåføren, som hjelper han inn i bilen. Ho trekkjer på skuldrene. Dette er truleg ikkje eit avvik.

Neste post på programmet er medisinar og frukost til enkjefru Thorvaldsen i sjette etasje i same bygget. Ho hinkar seg derimot ut av heisen akkurat i det Kristin skal til å gå inn. Òg ho har ein rullator. Ho er kledd i ei raud kåpe som var siste mote rundt tidleg 70-tal.

«Eg må dessverre avlyse vår vesle seanse, søstar,» seier ho på velklingande bergensk. «Eg skal til Vestkanten og hamstre tørrvarar. Eg har det travelt, det står en taxi og ventar på meg! Haraldsen var så elskverdig å invitere meg med!»

«Øh, det er (truleg) greitt,» seier Kristin i det ho ser enkjefrua stavre seg ut til den same taxien som Haraldsen allereie sit i.

Tredje oppdrag er å hjelpe enkjefru Ditlefsen med støttestrømper og smøre den hissige eksemen ho har på ryggen. Då Kristin ringjer på døra hennar i tredje etasje, er det derimot ingen som svarer. Ho bruker til slutt nøkkelchippen sin til å låse seg inn. Dette har Heimesjukepleia lov til når dei mistenkjer at ein brukar ikkje er i stand til å opne døra på grunn av ei akutt hending. Kristin møter ei tom leilegheit. Ein halvfull kopp med halvvarm kaffi og ei halv brødskive er einaste indikator på at enkjefrua har vore i leilegheita. Men kor er ho no? Dama er jo temmeleg dement, nesten blind og ventar på omsorgsbustad.

Ute i gangen møter Kristin ei av nabokonene.

«Om det e fru Ditlefsen De ser etter, søstar, så har hon stukket et aldri så lite ærend til Vestkanten,» seier denne staselege, eldre bergensfrua.

«Hmm, for å kjøpe tørrvarer på Coop OBS?» spør Kristin.

«Presis!» seier ho. «Og dit skal eg også, eg bare ventar på at barnebarnet skal dukke opp og hente meg!» Ho har jakka si i den eine neven og veska si i den andre.

Det viser seg at alle brukarane i heile burettslaget har teke raskaste veg til Vestkanten for å kjøpe tørrvarer. Klokka elleve møter Kristin opp utanfor ein einebustad heilt på grensa til Fana bydel. Dette er eit dusjeoppdrag, og det er ingen fare for at denne personen har stukke av – ho har nemleg ingen bein og rullestolen hennar er til reparasjon!

Kristin låser seg inn i dette triste, gamle huset, der den skinnmagre kvinna ligg i senga og pinest. Dusjeoppdraget krev to personale, og Kristin har avtalt med kollegaen Marianne at ho skal svippe innom og hjelpe ho.

Marianne lèt derimot vente på seg. Kanskje sit ho fast i trafikken ein eller annan stad nær Loddefjord, for ho har oppdrag på lista si som ligg faretrugande nær grensa til Laksevåg bydel. Kristin ringjer kollegaen. Etter langt om lenge svarer ho.

«Hallaien, Kristin.»

«Hallaien, ja,» svarer Kristin. «Kor er du hen? Eg er ute hjå Sissel. Er du langt herifrå?»

«Øh, det dukka opp noko uføresett. Det er so… so mykje folk her,» svarer Marianne.

«Hmm, er det ‘trafikale utfordringar’?»

«Øh, ja…»

Kristin høyrer ei stemme i bakgrunnen som spør om ho vil ha kvittering. Stemma høyrest akkurat ut som den til Coop-Malin.

«Er du på butikken?» spør Kristin ein smule irritert.

«Eg… eg må nesten leggje på, eg har eigentleg ikkje lov å snakke i mobilen sidan eg sit i kø. Start utan meg, eg kjem meg ikkje ut dit.»

Kristin ser med ein perpleks grimase på telefonen. So vender ho seg mot stakkars, beinlause Sissel i djupaste empati.

«Eg må nok dusje deg åleine i dag,» seier ho og stryk den eine handa hennar. «Kollegaen min er oppteken.»

«Eg skjønar,» svarer ho på striladialekt. «Det er ikkje nokon som har tid til meg lenger. Men det er greitt… Eg er jo kanskje ikkje so godt selskap.»

Ei tåre trillar nedover det gamle, rynkete kinnet. Kristin får ein stor, vond, sår klump i halsen der ho går og hentar personløftaren inne i stova.

Då Kristin omsider kjem tilbake til kontoret, har ho følgjande statistikk å meddele sjefen sin, den gullglitrande trønderblondina. Av dei 97 (!) oppdraga, var det berre 30 som kunne gjennomførast, for resten hadde stukke av til Vestkanten. Og alle stelloppdraga dei liksom skulle vere to på, måtte ho gjere åleine fordi kollegaen «var forhindra» i å kome.

Kristin kjem derimot til eit tomt kontor. Verken sjefen eller dei mange gullsmykka hennar er å sjå. På bordet på personalrommet ligg ein handskriven lapp. Kristin tek den opp og les den:

Kristin! Eg måtte gå tidleg fordi eg har ærend på Vestkanten. Aftenvaktene blir seine på grunn av trafikkproblem. Kan du gå dobbeltvakt? Aina har meldt seg sjuk igjen. Vennlegast send positivt svar til min private telefon.

Kristin trekkjer på skuldrene. Det blir meir pengar i kassa. Og dei skal sovisst ikkje sløsast vekk på tørrvarer, same om det er 75% rabatt eller ikkje!