Dr. Mike Yeadons nøkkelvitnesbyrd – Del 2: Vaksineskadar

Av UK Column. Omsetjing henta frå Derimot. Del 1 kan lesast her.

I denne transkripsjonen, som dekker den andre tjue-minuttsbolken av vitnesbyrdet, viser dr. Yeadon galskapen i å stikke sprøyta i heile befolkninga, og han hevdar produsentane med viten og vilje har vald ein produksjonsmetode som omgår gjennomtenkt dosering.

Så, over til vaksinane. Eg arbeidde for den biofarmasøytiske industrien i 32 år, så eg trur de kan ta det for gitt, men eg skal seie det igjen: eg er for innovative nye medisinar, gitt at dei er korrekt utvikla, brukt passande og sjølvsagt trygge nok, med tanke på nytte/risiko.

Så om du var til behandling for kreft på siste stadium, og hadde gjennomgått kirurgi, kjemoterapi, radioterapi og så bortetter utan resultat, då ville du kanskje vurdere ta i bruk ein medisin som kan ta livet av fem eller ti prosent av brukarane, dersom det kunne forlenge livet ditt med mange år – særleg viss du vart tilbydd sjansen til ein kur for å bli frisk. Og med nokre av desse gen-baserte medisinane, trur eg den opprinnelege intensjonen til dr. Robert Malone og andre var nettopp å behandle slike ting: du kunne putte eit protein frå din kreft inn i ein av desse vaksinane og tvinge immunsystemet ditt til å gjenkjenne det og øydelegge det. Og det kunne gi ein vidunderleg trygg, hittil ukjend, kjemoterapi.

Men om du skal effektivt behandle alle på planeten – og det skal du ikkje, men det er målet – så treng du “tryggleik, tryggleik, tryggleik”, som dr. Peter McCullough ville ha sagt det. Det er det første du skal bekymre deg for, viktigare enn sjølv “Virkar det?”: du er nøydd til å forsikre deg om at det er svært trygt, for du skal gi det til kanskje milliardar av menneske.

Eg har tidlegare sagt at mi første opplæring inkluderte toksikologi. Eg vart opplært av minst to personar som grunnla disiplinen mekanistisk toksisitet [studiet av korleis kjemiske eller fysiske agentar interagerer med levande organismar for å forårsake toksisitet, giftigheit, mrk.]: professor Jim Bridges og Dennis Park. Dei minna oss på at vi på 1950-talet ikkje dreiv med toksikologi i medisinindustrien. Dei ville gi medisinen til to hundar og fem høner, og viss den ikkje drap dei, så ville dei byrje å gi den til menneske. Så gale var det for sytti år sidan.

Vi fekk nokre kraftige oppvekkarar på slutten av 1950-talet, tidleg 1960-tal, med thalidomid til dømes: det er ei sak dei fleste kjenner til. På den tida trudde dei at spedbarn var trygge i mors mage, så det “ville ikkje vere noko problem” om du gav ei gravid kvinne ein medisin. No veit vi at fosteret er svært sensitivt til forstyrringar i miljøet sitt, så vi gir aldri nokosinne nyoppfunnen medisin til gravide kvinner. Vi skal kome tilbake til det; vi gjer definitivt det [med Covid-injeksjonar].

Bekymringsverdig design

Så – på grunn av mi toksikologi-opplæring og gode skjøn på kva som trengst i forskning på og utvikling av nye medisinar – så snart eg såg på [Covid]-vaksinane vart eg rett skremd, fordi dei var av ein ny type. Desse hadde aldri før vorte masse-føreskrivne til menneske i det heile, så det kunne ikkje finnast nokon måte å vite kva slags uønska effektar som kunne kome. Og sjølvsagt, det ein gjer, er omhyggelege empiriske studiar. Ein bør gjere alle moglege slags studiar. Tommelfingerregelen bør vere: om du kan kome på eit uromoment, så lyt du vise korfor det ikkje kjem til å skje. Så du designar eit passande eksperiment. Du må prøve å “drukne kvalpen din”, som vi brukte kalle det. Det er ikkje ein god jobb, men du er nøydd å gjere den. Du kan ikkje berre håpe at “det går nok bra til slutt”; det gjer det verkeleg ikkje.

Då eg såg på [Covid]-vaksinane vart eg bekymra, av fleire grrunnar. Éin var: alle fire – AstraZeneca, Johnson & Johnson, Pfizer og Moderna – dei hadde alle omtrent det same designet, enten dei brukte mRNA eller eit viral-kommunisert DNA. Dei koda berre piggproteinet, den biten som stikk ut av ball-med-piggar-modellen av viruset. Og til dags dato veit eg ikkje korleis dei alle valde berre piggproteinet, for vi veit no at det er sant at menneskeleg immunitet handlar mykje meir om å skjøne djupa av molekylstrukturane inni ballen med piggar. Så eg tenkte det var dårleg, berre ein immunologisk sett ulærd ting [å gjere], å berre velje ut utside-delen av viruset.

Men deretter, etter berre ein halvtime med søk etter forskningsrapportar og slikt, ikkje så mykje etter koronavirus-piggproteinet, for det er relativt nytt, men etter liknande, eksterne protein på andre virus. Innan ein halv time forstod eg at dei alle hadde ein type uønska biologiske eigenskapar: dei er ikkje berre til for å forankre viruset til overflata av ei celle, sjølv om dei gjer det óg, men dei er i tillegg biologisk aktive – som forventa, eigentleg. Dei interagerer med immunsystemet og med koagulasjonssystemet.

Wolfgang Wodarg starta, og eg slutta meg til, ein to-persons appell, ein petisjon til European Medicines Agency, der vi sa: “Ikkje godkjenn desse vaksinane enno. Det er ei handfull bekymringsmoment som vi trur vil skje, og de er nøydde til å sette ned farten.” Og eg trur to av dei fire [bekymringsmomenta] har blitt testa og vist seg å stemme. Og det tredje ser heller ikkje bra ut.

Så designet var giftig, ‘toxic by design’. Det ville alltid skade folk.

Ikkje ein vaksine (del 2 av Derimot si omsetjing)

Vidare, i motsetning til ein klassisk vaksine, som vanlegvis er ein død bit eller preparasjon av den smittsame organismen i t.d. litt olje, som utgjer ein dose – slik at du veit kor mykje du injiserer i kvar person – med desse vaksinane gir vi ein dose med kode. Den koden kan kopierast til protein svært effektivt, og kanskje i lang tid, i ein person; i ein annan person kan den bli dårleg kopiert, ineffektivt og berre forbigåande.

Så, som farmakolog og toksikolog er eg absolutt sikker på dette: med valet av dette designet er talet på moglege utfall sannsynlegvis tusen gongar verre enn det ville vore for ein konvensjonell vaksine, fordi den faktiske mengda produserte protein vil variere kolossalt. Og eg tenkte det var grunnen til at mange folk ikkje får biverknadar i det heile, medan andre såg ut til å døy.

Folk brukte seie: “Korleis kan det vere mogleg?!” Eg forklarte dei berre at med ein koda vaksine kan eit uheldig individ kome til å ta opp svære kvanta av den i hjarta sine, i blodkara rundt hjartet eller i hjernevenene i hovudet, og produsere store mengder piggprotein i lang tid, og dei fleste av dei kan få myokarditt eller cerebral sinusvenetrombose og døy; og hos ein annan kan den bli spreidd rundt om i kroppen til ein mindre farleg stad og ikkje lage så mykje piggprotein.

Eg tenkte det var ei passande forklaring, men eg trur ikkje lenger at det er heile forklaringa. Grunnen til at eg tenkte det var ei forklaring, var at eg med rette antok at same stoff frå ein gitt produsent finst i kvar einaste vesle vaksineampulle. Eg trudde – og hadde rett til å tru – at det, innanfor ein fraksjon av ein prosent, var akkurat same kvalitet og reinheit i kvar og ein injeksjon, og at difor den observerte variasjonen i korleis vaksinen tedde seg i ulike menneske måtte ha å gjere med slikt eg nett har føreslått.

Men, som eg straks skal kome inn på, er vi no diverre absolutt sikre på at det ikkje er same stoff i kvar ampulle – og dét betyr at det er kriminelt, det som føregår.

Kva ein vaksine er og gjer

Før vi går inn på det: normalt er det slik at ein vaksine du gir til ein person, vil vere éin dose, iblant to. Det vil aldri vere eit heilt system av dei. Men eg ser at nokre land allereie gir den fjerde vaksinen, og andre har snakka om ein endelaus serie! Du treng å vite: slik er ikkje vaksinar. Du treng ikkje å igjen og igjen få dosar av noko som fortener tittelen “vaksine”. Høgst ein eller to dosar. Så det er meir enn dét; det er ikkje folkehelse.

Men her er greia: ein vaksine, eller høgst to, trur eg, vil hindre deg i å bli sjuk av patogenet som du er vaksinert mot. Covid-stikket gjer ikkje det, er eg redd; det er ingen vaksine. Og éin konsekvens av vernet mot den organismen – som føregår ved at nye infeksjonar blir drepne på eit tidleg stadium, sjølv før du får symptom – er låg viral last i luftvegane. Det er det som held deg trygg etter vaksinering, eller viss du har fått immunitet.

Konsekvensen av dette er at det vanlegvis reduserer, om ikkje stoppar, overføring. Og vi veit no – det finst mykje forskning på det – at folk som har hatt dette viruset er immune mot å bli sjuke ein andre gong av viruset eller variantar. Og dei er ikkje smitteberarar heller.

Vi veit, vi kan sjå, korleis god immunitet kan sjå ut. Vi har sett mange tilfelle av naturleg immunitet. Og autoritetane er samde: dei innrømmer at desse [Covid-]vaksinane ikkje hindrar at du får viruset; dei hindrar ikkje at du utviklar same mengd i luftvegane dine som ein uvaksinert gjer; og dei hindrar ikkje smitte.

Så viss nokon påstår at dei “reduserer alvorsgraden på symptoma”, så vil eg gjerne vite kva slags svart magi som er brukt; for eg har nett fortalt deg at det går i luftvegane dine, det veks på same måte, og smittar på same måte. Eg trur faktisk ikkje – det finst ingen mekanisme no som gjer at vi raskt kan intervenere og hindre deg i å bli sjuk – eg trur det ikkje. Så eg trur det mest sannsynlege utfallet no er: dei gjer ingen nytte i det heile, men dei er diverre faktisk svært skadelege. Dei er verkeleg giftige.

VAERS

Berre ein kort introduksjon til eit av dei beste sporingssystema i verda: rapporteringssystemet for vaksinebiverknadar, VAERS. Det er eit US-amerikansk system. Det kom på plass for rundt tretti år sidan, og alle som har ein biverknad etter vaksinering – sjølv om dei ikkje nødvendigvis hevdar at den nødvendigvis er forårsaka av vaksinen, men for å kunne spore moglegheita for det – blir bedne om å rapportere den inn. Men diverre er rapporteringsraten typisk mellom 1% og 10% av biverknadane.

Bevisa har kome inn sidan utrullinga av vaksinen starta, og likevel har det blitt mange fleire biverknadar, og mange fleire dødsfall, assosiert med berre Covid-vaksinar enn med alle dei andre vaksinane i historia til VAERS.

Så det er ikkje tvil; det er offentleg tilgjengelege data, det er dykkar database. Den er ikkje min; eg har ikkje lagt inn noko der. 85% av rapportane vart lagde inn der av kvalifisert helsefagleg personell. Så det er ikkje sant, slik nokre påstår, at “Vel, folk legg berre inn kva som helst, og det er ikkje verkelege biverknadar.” Dei er faktisk absolutt reelle.

Å skille mellom korrelasjon og kausalitet

Det blir ofte sagt at korrelasjon ikkje er det same som kausalitet, og dét er sant: sjølv om det er mange innrapporteringar, betyr ikkje det nødvendigvis at det er vaksinen. Men det finst noko som kallast Bradford Hill-kriteria [for kausalitet, årsakssamanheng]. Du kan slå opp Bradford Hill-kriteria – eg trur det er elleve av dei – og det vil gi deg metodar Når du ser på det … eg trur meir enn ein tredel av biverknadane skjer den dagen du får dosen eller innan dei neste få dagane, og deretter raskt avtar. Så det er eitt av Bradford Hill-kriteria.

Eit anna – og eg vil berre nemne dette eine av dei andre – er plausibilitet. Viss du har ein teoretisk grunn til å tru at [ei behandling] vil gjere at venstrebeinet din blir blått, og du går og ser på biverknadane og finn ein masse med blå venstrebein, så er dét meir overbevisande enn viss nokon ende opp med ein sår alboge, som du ikkje hadde føresett. Det eg vil seie, er at ved desse tilfella trur vi at desse agentane forårsakar såkalla tromboemboliske sjukdommar.

Så … ein kan føreseie effekten av koagulasjon: du kan blø eller levre, så mange blodårer som er plugga til av blodproppar – som slag eller hjarteatakk, djup venetrombose, eller blødning, som t.d. subaraknoidalblødning – alle desse tinga er slikt ein kunne føreseie. Og, har du sett(!), dei er til stades i VAERS i enorme antal, i eit omfang ein aldri før har sett.

Så tidsaspektet og plausibiliteten overbeviser meg om at desse er kausale; dei er for det meste kausale.

Omsett av Monica Sortland for Derimot.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s