Penisfrykt blant kvinneleg helsepersonale skaper redsel og uhelse for målgruppene

Rundt om i den norske helsesektoren jobbar det enkelte menneske som anten ikkje burde ha jobba der, eller blitt gjenstand for omfattande psykiatrisk vurdering og behandling. Personlegdomsforstyrringar er vanleg både på leiarnivå og i personalgrupper, og slike personar er som gift og sand – giftig sand! – for det guddomlege arbeidsmaskineriet. I motsetnad til autismespekterlidingar som Asperger syndrom, er ikkje personlegdomsforstyrringar uforeinleg med lønt arbeid. Eg kunne ha skrive tjukke bøker om korleis det som på folkemunne blir kalla psykopatar og narsissistar øydelegg det norske arbeidslivet, og korleis leiing og administrasjon nektar å vedkjenne seg den harde, kalde sanninga og innrømme at dei gjorde bekymringsverdige vurderingar då dei tilsette desse monstera.

Det er derimot ikkje temaet i denne meiningsartikkelen. Temaet eg vil ta opp her, er sopass pinleg og kontroversielt at so vidt eg har funne ut, har ingen andre helsefagarbeidarar skrive om det i sine anonyme bloggar. Temaet er penisfrykt blant kvinneleg helsepersonale!

Som dei fleste med høg kilometerstand i livserfaringas bil veit, lid mange damer diverre av frykt for det mannlege kjønnsorganet. Av og til har frykta grunnlag i reelle hendingar, og av og til ligg det ingen slike episodar bak. Då er denne frykta snarare ein penisfobi. Eg har her valt å handsame penisfrykt og penisfobi som same fenomenet – frykt og fobi er to sider av same sak, ein patologisk aversjon mot bestemte objekt, situasjonar eller personar.

Penisfrykt kjem i fleire grader, akkurat som andre fobiar. Lettare grad av penisfrykt vil ein sjå hjå damer som insisterer å ha lyset av når dei har sex med sin kjære, for at dei skal sleppe å sjå so altfor mykje på dette rare vesenet som lever mellom beina på han som står for 75% av inntekta til hushaldninga. Dersom ho «må» suge han, vil ho gjere det med lukka auge og eit uttrykk av lettare ubehag i ansiktet.

Moderat grad av penisfrykt manifesterer seg i form av sjeldan og kortvarig sex, naturlegvis i stummande mørke. Oralsex er som regel berre å gløyme, for dama brekker seg so fort ho får den stive, struttande staken inni munnen. Han kan til naud kome inn i ho, pumpe litt og kome, men etterpå må han liste seg ut medan ho ligg der og ristar og småhikstar.

Alvorleg grad av penisfrykt gjer dama ute av stand til å ha noko som helst forhold til penis. Om ho mot formodning nokosinne har hatt sex med ein mann, har det truleg vore gjort medan ho var dritings, på grensa til å vere medvitslaus – eller det har vore ei valdtekt. Ho vil erklære seg som lesbisk og gå inn i eit «perfekt» forhold som ho ivrig kringkastar på sosiale media. No seier eg ikkje at alle lesber har penisfrykt, men dei med alvorleg penisfrykt vil som regel «bli» homofile berre for å få oppleve gleda over seksuelt samkvem utan denne hersens tingesten som eksploderer langt oppi skjeden på ho!

Bortsett frå valdtekt – som er ei tragisk og traumatisk oppleving for offeret, og som både er ulovleg og etisk forkasteleg – kva kan penisfrykt skuldast? Når unge damer utan seksuell erfaring ser ut til å utvikle denne fobien nærast over natta, kva kan vere dei moglege årsakene? Her er media ein openberr aktør. Nettsider som til dømes PornHub gjev ungdommen gratis porno når dei måtte ønskje. Kan hende ser den unge, skjønne jomfrua ein dag ein video der ein latterleg velutstyrt mann (eller menn, om det er gruppesex) tek seg til rette i kvar ei kroppsopning på ei dame som er bunden til ei seng (eller heng frå taket i kjettingar om det er bondage!). Penisfrykta kan naturlegvis òg skuldast haldningar som er vidareført frå den førre generasjonen. Åleinemødrer med eit turbulent forhold til menn (og penisar) kan hjernevaske dottera si til å tru at hankjønnet er Satans representantar på jorda.

Ein annan, meir spirituell årsak, kan vere det faktum at penis ikkje lagar lyd. Penis er mannens stumme tenar. Nokre menneske opplever det som nifst at personar, gjenstandar eller vesen ikkje lagar lyd – menneske utan talespråk, som elles ser heilt normale ut, generer uhygge hjå enkelte fordi vi er vande med at menneske snakkar. Det stumme og det lydlause blir om til noko farleg og uærleg. Gjenferd er av og til lydlause og stumme, sameleis er tjuvar og mordarar som luskar rundt om natta og jaktar på offer; rovdyr generelt er lydlause, nettopp for å kunne liste seg inn på byttedyr. Kan hende blir denne stumleikens uhygge overført til det mannlege kjønnsorganet. I skarp kontrast til penisar, lagar vaginaer mykje lyd, og somme av dei er sopass rare at sjølv dama blir lettare flau. Det at penis er lydlaus medan vagina ikkje er det, kan difor spele på rovdyr-byttedyr-dynamikken: penis blir ein slags jeger som snik seg inn på sitt naturlege offer, vagina.

Same kva årsakene er, kan penisfrykt i somme situasjonar skape redsel og uhelse for ein uskuldig part.

Den norske helsesektoren er kjent for å godta dei fleste personlegdomstypar so lenge dei kjem på jobb når dei skal, er temmeleg edruelege, og prøver etter beste evne å gjere ein god jobb med den aktuelle målgruppa, det vere seg eldre, psykisk utviklingshemma eller psykisk sjuke. Det har som konsekvens at det her i Noreg jobbar kvinneleg helsepersonale som har penisfrykt. Dette gjeld naturlegvis ikkje alle, ettersom penisfrykt jo er eit nokso marginalt fenomen: Dei fleste heterofile damer elskar penisar – misforstå meg rett!

Eg har i mine mange år i helsesektoren gjort meg eigne observasjonar rundt damers åtferd og haldningar når det gjeld penisar. Dei deler eg her med største glede.

Ein vernepleiar i eit bufellesskap sa ein gong til meg at hennar største skrekk var å ein dag sjå ein erigert penis under morgonstellet. I hennar eigne ord, ville ho døy på seg om dette skjedde. Under ei opplæringsvakt på ei avdeling for unge pleiepasientar opplevde eg sjølv det same, at pasientens penis vart erigert under morgonstell. Den kvinnelege hjelpepleiaren som var med meg tilrådde meg å ta ein pause i stellet «til han hadde roa seg». Ho tok denne ereksjonen med profesjonell ro. Ein annan stad eg jobba, var det meir regel enn unntak at bebuaren vart erigert under stell (og andre situasjonar). Ei av dei unge damene i personalgruppa nekta å vere med denne unge mannen, kanskje på grunn av hans ungdommelege kjønnsdrift. Dette kan ha vore penisfrykt.

I den tida eg jobba på ambulerande team der vi reiste rundt til heimebuande psykisk utviklingshemma, tok ein TAF-elev ein dag kontakt med meg (på den tida var eg resultateiningsverneombod; eit overordna verneombod for dei andre verneomboda i resultateininga/sona). Ho hadde vore med ein kollega av meg på kveldsstell heime hjå ein brukar utan talespråk. Ho fortalde at ho til sin store sjokk og vantru hadde sett kollegaen min knipse brukars erigerte penis på undersida for å få han slapp! Eg kunne knapt tru mine eigne øyre. TAF-eleven fortalde at brukaren hadde fått ereksjon medan kollegaen vaska han. Brukar var nett som eit barn kognitivt sett, so dette var rett og slett ein naturleg prosess i kroppen. Kollegaen hadde utbrote «faen, no blir han stiv!», før ho trekte tilbake forhuda og knipsa han midt på den tynne strengen som går frå penishovudet til resten av penis – den mest kjenslevare delen av kjønnsorganet. Brukaren utstøytte eit lite skrik, før penis raskt vart slapp. TAF-eleven var fortvilt og opprørt over dette.

Eg gjekk naturlegvis rett til sjefen min og fortalde om hendinga. Til mi store forbløffing forsvarte sjefen min kollegaen min: Denne penisfiendtlege dama var nemleg gravid, og gravide var jo plaga av hormonar og diverse på grunn av det faktum at dei hadde eit levande menneske inni seg. Veka etterpå reiste eg sjølv til brukaren for å ta morgonstell. Med meg hadde eg den gravide kollegaen. So fort brukaren såg ho, byrja han å bli redd og utstøytte høge lydar. Sjølv om han ikkje hadde talespråk, var det openbert at han ville at eg skulle vaske han nedantil. Kollegaen min fekk knapt nok kome inn på badet.

Min gravide kollega frå den tida demonstrerte ikkje berre penisfrykt, men ei direkte avsky og hat mot dei. Dette gjekk utover ein uskuldig part, nemleg den moderat psykisk utviklingshemma unge mannen utan talespråk.

Indirekte kan penisfrykt skape uhelse, òg hjå kvinnelege medlemmer av målgruppene. Mange eldre og uføre bruker sokalla støttestrømper på beina for å betre den venøse tilbakestrøyminga av blod (arteriar pumpar blod frå hjartet og ut i kroppen, medan venene fraktar det tilbake). Støttestrømper hindrar dermed at folk som sit mykje i ro får hovne bein og sirkulasjonsproblem. Støttestrømper kan av og til vere vrient å få på beina av di dei er so stramme. Eit mykje brukt hjelpemiddel, er noko som blir kalla Doff N’ Donner, populært kalla Doffen.

Doffen har ein temmeleg obskøn utsjånad. Den ser ut som ein gigantisk fallos som ein festar til golvet med ein sugemekanisme. Deretter fører ein støttestrømpa nedpå staken, heilt til botnen. Ein rullar so ei gummihylse over strømpa, før ein rullar gummihylsa over bebuarens fot. Prosessen er ikkje utan vidare intuitiv, og fyrste gongen eg var borti Doffen, var det brukaren sjølv som måtte vise meg korleis ein gjorde det. Her er ein video der nokon forklarer korleis ein tek på strømpa.

På den aude sjukeheimen eg jobbar på er det mange bebuarar som bruker støttestrømper. Då eg hadde jobba der i vel ein månad, tilbake i november 2021, kom det nokre bebuarar til sjukeheimen som hadde med seg Doffen-ar i bagasjen. Ein morgon stod ein slik tingest i all si struttande prakt inne på vaktrommet. Fleire av damene la hovuda på skakke og stira på den. Ein 17-årig VG2-elev vart sprutraud i ansiktet og stod der med gapande kjeft og vidopne auge. Ho spurde med ei lett skjelvande stemme: «Kva er det for noko??».

Som den einaste på vaktrommet visste eg at dette var ein Doffen. Eg gav viljug heile personalgruppa ein demonstrasjon av korleis ein brukte dette særs nyttige hjelpemiddelet.

Diverre viste det seg i ettertid at enkelte i personalgruppa kan ha penisfrykt, og denne frykta er òg utvida til gjenstandar eller til og med matrettar som minner om det mannlege kjønnsorganet. Slike penisfobikarar vil som regel ikkje ete grillpølser og wienerpølser, av di dei i utsjånad (og konsistens!) minner om det dei nok oppfattar som sin verste fiende. Slike vil nekte å bruke Doffen av reint prinsipp. Då hamnar som regel hjelpemiddelet inne i eit skap på bebuars rom, i staden for å stå på «heidersplassen» innunder vasken på badet. Ei slik vegring mot å bruke Doffen kan føre til uhelse hjå bebuar, dersom det penisfryktande personalet ikkje greier å få på støttestrømpa med handemakt åleine. Då blir den venøse tilbakestrøyminga redusert, og dette kan få lagnadstunge konsekvensar for bebuaren. Redusert blodsirkulasjon på grunn av alvorleg hovne bein er eit mogleg scenario, og dersom blodsirkulasjonen sviktar, er amputasjon av tær og heile bein verst tenkjelege scenario.

Heilt til slutt kan eg nemne at penisfrykt òg finst blant gutar. Gutar med penisfrykt er derimot hjernevaska av den venstrevridde LGBT-promoterande globalistrørsla, der målet er befolkningsreduksjon og eliminering av uproduktive medlemmer av samfunnet, sokalla «useless eaters». Desse villeia og kjønnsforvirra gutane blir av og til lurt til å kutte av sine eigne kjønnsorgan for å bli «damer». Diverre lykkast våre fiendar, globalistane, stundom i denne nedrige agendaen.

Penisfrykt kan kurerast ved hjelp av kyndig åtferdsterapi og gradvis eksponering for det fryktskapande elementet. Ein fornuftig strategi for ein psykolog vil vere å til dømes instruere pasienten til å ete grillpølser til middag som eit fyrste steg på veg mot eit normalt liv. Det finst særs naturtru dildoar som òg kan brukast til å trygt eksponere ho for det ho fryktar meir enn sjølve døden. Å tilbringe til dømes ti minutt kvar dag med dildoen inni seg vil vere eit føremålstenleg andre steg. Eit tredje steg vil vere introduksjonen av den ekte vara. Alt håp er ikkje ute, sjølv ikkje for dei med alvorleg penisfrykt. Alle fobiar kan kurerast, og fyrste steg på veg mot spirituell fridom er å søkje hjelp hjå ekspertar, og ikkje minst støtte hjå familie, venner, kollegaer og andre prominente personar i livet. Kampen kan vinnast, og vi kan vinne den saman!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s